Planet X - Universe (2000)

Metal Album van de Week en ik had deze liever overgeslagen...3 x geluisterd en bij de derde keer afgezet en besloten niet meer te luisteren...de nummers duren te lang, er zit een irritant orgeltje in, te space invaders...nope nix voor mij dus!!!

Coole plaat, dit. Een instumentaal album vol muzikale krachtpatserij. Bij tijd en wijle is het heel meeslepend. Maar kom hier niet voor de liedjes of de ontroerende emotionele momenten die menig gevoelige snaar moet gaan raken. Nee, naar Planet X luister je vanwege de muzikale virtuositeit en dan met name de toetsenterreur van Derek Sherinian.

Het klinkt op zich allemaal wel aardig, maar ik word nergens echt meegesleept door de muziek. Daarnaast mis ik toch echt een zanger. Ik zet dan toch echt liever een Dream Theater op, want daar doet het mij wel erg aan denken.

Tja...dit Metal Album van de Week klinkt technisch allemaal heel goed, maar weet me nergens te raken. Ja, alleen aan het begin van King of the Universe. Van het gesproken stukje daar begin ik spontaan te lachen. Maar dat zal wel niet de bedoeling zijn geweest.
Zo halverwege begint dit album me redelijk te vervelen, en is het een kwestie van uitluisteren. Ik luister toch liever naar muziek waar wat meer emotie inzit. Bij Universe heb ik soms het idee dat ik naar een radiotune zit te luisteren (de aankomst van de Tour de France oid), soms naar een soundtrack van een documentaire over ons zonnestelsel, compleet met beelden van voorbijvliegende satellieten op weg naar Jupiter, en soms naar een wachtmuziekje voor het bellen naar een internetprovider. Maar nooit naar een album dat me echt bij de keel grijpt.

Omdat het goed in elkaar zit, toch 3.5* voor dit potje technisch verplassen.

Instrumentaal debuutalbum van een Amerikaanse progressieve metal groep met toch wel bekend volk in de gelederen: Derek Sherinian (keyboards), Virgil Donati (drums) en Tony MacAlpine. Ik ga hun ex-groepen en projecten niet opsommen, daarvoor is de lijst te lang. Ik heb een boontje voor Tony MacAlpine, een hele goede veelzijdige gitarist maar hier komt het niet altijd goed uit de verf. Drummer Virgil Donati doet meer dan zijn werk maar de bijdragen van Derek Sherinian steken mij soms tegen. Verwacht bij dergelijke albums weinig songs met catchy melodieën, eerder drie muzikanten die tegen elkaar opbieden wie de grootste heeft. Ik ga dit niet dikwijls opleggen, mijn periode van instrumentale albums is reeds lang achter de rug en hoewel er technisch niets te klagen valt, raakt het me niet. Eerder een album voor muzikanten en diehards dan voor de modale luisteraar. Als achtergrondmuziek zal ik dit nog wel eens een paar keren draaien, dat is geen verwijt eerder een persoonlijke vaststelling.

Toetsenterreur?! Nee, eerder de polyritmische stokkenwaanzin van Virgil Donati!!

Helaas een nogal saaie en sporadisch irritante bedoening, dit instrumentale progressieve metal/ fusion-album. Een paar tracks achter elkaar beluisteren gaat nog wel, maar al snel gaat het gitaar- en keyboard-gefreak (geneuzel) op de zenuwen werken. Hier en daar een lekkere vette riff, maar dit is gewoonweg niet mijn ding.