Miles Davis All Stars - Walkin' (1957)
mijn stem
44 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Prestige
-
Walkin' (13:29)
-
Blue 'N' Boogie (8:19)
-
Solar (4:45)
-
You Don't Know What Love Is (4:24)
-
Love Me Or Leave Me (6:56)
3
geplaatst: 8 februari 2020, 17:13 uur
Met: Miles Davis (trompet); J.J. Johnson (trombone op track 1,2 ); Lucky Thompson (Tenorsax op track 1, 2 ); Dave Schildkraut (altsax op track 3,5 ); Horace Silver (piano); Percy Heath (bas); Kenny Clarke (drums)
Opnames van twee sessies uit april 1954, die in 1957 verzameld werden op deze lp (NB correctie ingediend). De A-kant verscheen eerder op de 10”-lp Miles Davis All Star Sextet (1954). De B-kant werd eerder die maand opgenomen, en twee tracks hiervan stonden al eerder op de 10”-lp Miles Davis Quintet (ook 1954). Zo, de administratie is ook weer gedaan.
Geen verrassing dat de latere sessie op de A-kant staat, want Miles beschouwde dit (dixit zijn autobiografie) als een mijlpaal in zijn oeuvre. Dat hing kennelijk vooral samen met de mening van anderen: hij vertelt dat hij voor het eerst goede kritieken kreeg, en zich eindelijk serieus genomen voelde. Het titelnummer zou nog jaren een favoriet blijven in zijn livesets.
Kwestie van smaak, misschien. De sobere opzet van het nummer is smaakvol, maar op sommige momenten ook een beetje saai, vind ik. Het zou passen op de soundtrack van een zwartwit avant-gardefilm voor mensen die te veel Sartre lezen (een persoonlijke vriend van Davis, overigens).
Persoonlijk vind ik vooral de solo’s van Horace Silver en de altijd interessante Lucky Thompson de moeite waard, vooral omdat die nog wat leven in de brouwerij brengen. ‘Blue and Boogie’ is een stuk speelser, maar daarom als compositie ook wat minder interessant. Lekker nummer toch wel, en weer steekt Thompson er bovenuit.
Je kunt wel horen dat Davis zijn drugverleden achter zich aan het laten was, en wat meer zelfkritiek had op zijn spel in de studio. Ook de eerdere sessie klinkt verzorgd. ‘Solar’ zou later een standard worden, o.a. via Bill Evans. In deze oorspronkelijke versie (het zal niemand verbazen dat er wat controverse is over de vraag of Davis het nummer zelf schreef) horen we fijn spel van Davis, Silver, en bijrolspeler Schildkraut. De twee standards die volgen vallen niet heel erg op, in positieve of negatieve zin. Maar: de weg omhoog is ingezet.
Opnames van twee sessies uit april 1954, die in 1957 verzameld werden op deze lp (NB correctie ingediend). De A-kant verscheen eerder op de 10”-lp Miles Davis All Star Sextet (1954). De B-kant werd eerder die maand opgenomen, en twee tracks hiervan stonden al eerder op de 10”-lp Miles Davis Quintet (ook 1954). Zo, de administratie is ook weer gedaan.
Geen verrassing dat de latere sessie op de A-kant staat, want Miles beschouwde dit (dixit zijn autobiografie) als een mijlpaal in zijn oeuvre. Dat hing kennelijk vooral samen met de mening van anderen: hij vertelt dat hij voor het eerst goede kritieken kreeg, en zich eindelijk serieus genomen voelde. Het titelnummer zou nog jaren een favoriet blijven in zijn livesets.
Kwestie van smaak, misschien. De sobere opzet van het nummer is smaakvol, maar op sommige momenten ook een beetje saai, vind ik. Het zou passen op de soundtrack van een zwartwit avant-gardefilm voor mensen die te veel Sartre lezen (een persoonlijke vriend van Davis, overigens).
Persoonlijk vind ik vooral de solo’s van Horace Silver en de altijd interessante Lucky Thompson de moeite waard, vooral omdat die nog wat leven in de brouwerij brengen. ‘Blue and Boogie’ is een stuk speelser, maar daarom als compositie ook wat minder interessant. Lekker nummer toch wel, en weer steekt Thompson er bovenuit.
Je kunt wel horen dat Davis zijn drugverleden achter zich aan het laten was, en wat meer zelfkritiek had op zijn spel in de studio. Ook de eerdere sessie klinkt verzorgd. ‘Solar’ zou later een standard worden, o.a. via Bill Evans. In deze oorspronkelijke versie (het zal niemand verbazen dat er wat controverse is over de vraag of Davis het nummer zelf schreef) horen we fijn spel van Davis, Silver, en bijrolspeler Schildkraut. De twee standards die volgen vallen niet heel erg op, in positieve of negatieve zin. Maar: de weg omhoog is ingezet.
* denotes required fields.
* denotes required fields.