Primal Scream - More Light (2013)

2013 en It's Alright, It's OK zijn allebei al te beluisteren. 2013 is 9 minuten lang en heeft heerlijke saxofoonpartijen, It's Alright, It's OK is een moderne versie van Movin' On Up. Op dit album doen onder andere Robert Plant en Kevin Shields een gastbijdrage. Ik ga nog eens wat andere albums van deze band beluisteren, ik ken alleen Screamadelica en die draai ik vaak.

Zeker doen, bv. Vanishing Point is zeker zo goed als Screamadelica.

XTRMNTR is ook één van hun betere werk. Wel wat harder dan Scream en Vanishing.

2013. wat een schijfken zeg!

Het album is inmiddels volledig te streamen via YouTube, dat ga ik dadelijk eens op mijn gemak doen. De recensies zijn positief tot nu toe, er wordt gesproken over een album met veel variatie. Dat mag ook wel met een speelduur van 70 minuten.

Net beluisterd! Het was echt genieten! De Primalmotor was gaan pruttelen na XTRMNTR, maar ze staan er weer als een huis. Wat een reuze muziekjaar is me dit toch!

Kijk aan, interessant nieuw werk van Primal Scream

Niet bijzonder veel van verwacht. Maar wat een goed album! Van snoeiharde rock tot psychedelische elektronica tot zomerse pop. Gaat waarschijnlijk een 4,5 worden.

wat is een schijf ken?

ik ben benieuwd naar deze, de vorige 2 vond ik redelijk overbodig, maar een goeie primal scream is natuurlijk nooit weg!

Hoe komt het dat deze schijf zo laag staat op de rotatielijst?

Zooo hey!! Wat een album zeg. Inmiddels 4x beluisterd. Het eerste kwartier is hemels, daarna ietsje minder, maar nog van een hoog niveau. Dit zou zo maar in mijn top-10 van dit jaar kunnen komen. Zwaar onverwacht.

Ik zag Primal Scream optreden voor the Stones op Glastonbury en wat een geweldige band is het en zanger / frontman hebben ze toch. Toen zag ik de hoge waardering en positieve commentaren hier en nu zit ik terwijl het buiten 33 graden in de schaduw is te luisteren naar een geweldig rock 'n roll album met (natuurlijk) psychedelische kantjes.

Wat een niveau halen ze hier weer! Heel veel goede songs met veel afwisseling, lekker strak gespeeld, 'vet' geproduceerd & straffe beats en drums. En niet te vergeten, de 'zuigende' zang van Bobby Gillespie. Eigenlijk staat het album vol met echt goede nummers, om toch twee uitblinkers noemen: 2013 & Elimination Blues. Maar ook bijvoorbeeld Goodbye Johnny is een erg leuke popsong. Oh ja: retro It's Alright It's Ok is dat zeker. Het is zo weer één groot feest om naar Primal Scream te luisteren: More Light please.

Nog een tip: het album is nu 6,99 euro op cdwow, de 2cd 9,99.

Nog een aanvulling op mijn review hierboven: luisteren naar dit album is een feest, maar donker wordt het als je de sterke maatschappijkritische teksten leest. Prachtig verwoord, raak en to the point, tillen de teksten dit album naar nog grotere hoogtes. Ook de liefdesblues verderop het album zijn fraai verwoord. Nog een bijzonder iets aan dit ijzersterke album.

De invloeden die je hoort zijn ook aangenaam. Vleugjes Kasabian, toefjes Bowie, accenten van the Arctic Monkeys (Sideman), indrukken van the Black Keys (Elimination Blues) en natuurlijk the Stones. Ik neig alles bij elkaar naar de volle mep voor deze fantastische plaat.

Eerste twee nummers bevielen mij al zo goed, dat ik gelijk het album gekocht heb.
Binnenkort de rest eens luisteren.

wat klinkt dit fijn zeg. vooral River of Pain, prachtig

Dit is op de valreep misschien wel de plaat van het jaar. Door een hele lange ziekenhuisopname heb ik ontzettend veel releases gemist, dus ik ben blij dat deze mij nog net op tijd werd aangeleverd . Werkelijk álles zit hierin. En dat Robert Plant óók nog op deze plaat staat is de grootste bonus die ik me maar kon wensen....want een nummer trouwens dat 'Elimination Blues'!

Meer dan twintig jaar na het meesterwerk Screamadelica bewijst Primal Scream zich nog steeds als topband. Ook is voor mij de meest - en dit woord ik gebruik ik graag - eclectische band die ik ken (samen met de Beastie Boys).

Dit album staat weer vol muzikale kunstwerkjes. De stijlen swingen van ruige gitaarrock tot ingetogen popnummers en van harde elektronica tot meer bluesy nummers. Het begin van het album is het sterkst. Nummer twee en drie heb ik zelfs aangevinkt als favoriete tracks. River Of Pain is een broeierig en dromerig gitaarnummertje die ergens halverwege ontaard in een wazige geluidscollage. Later komt het aanstekelijke gitaarloopje er weer in vallen en zit je weer lekker in die flow. Culturecide is dan weer wat harder en rockt de pan uit. Ik krijg altijd lekker veel energie van dit soort nummers.

En zo blijven ze lekker variëren. Ze nemen op de juiste momenten wat gas terug en houden zo de spanning er goed in. Het echte hoogtepunt van het album komt in de tweede helft van het album ten gehore, namelijk Elimination Blues. Het moment na meer dan twee minuten dat de gitaar en drums eindelijk invallen is echt ontzettend genieten.

Dit album is zeker harder dan Screamadelica, maar ook weer niet zo opgefokt als XTRMNTR (de enige andere albums die ik van ze ken). Maar het belangrijkste is dat het qua niveau niet onder doet qua niveau.

..meer dan twintig jaar na Screamadelica hoor ik i.i.g. geen veranderingen en/of groei sinds die plaat. ..ze blijven lekker herhalen en halen de jaren negentig weer terug in hun muziek. ..niets mis mee, het luisterd prima weg en dat is ook wat waard.

Beste Deric,

Wat vond je ervan? 2013 is een monument. Werelds.

En jouw afdronk?

Als je als band zijnde een album opent met een erg lang nummer, welke meestal de plek als afsluiter inneemt, dan neem je een gigantisch groot risico.
Kijk maar bij het 2e The Stone Roses album, die openden met Breaking into Heaven.
Ondanks dat het eigenlijk een prima album is, haakte ik vaak halverwege het eerste nummer al af.
Primal Scream komt er met 2013 prima mee weg, en toevallig hebben ze alweer een tijdje gebruik gemaakt van bassist Mani, die zijn oorsprong heeft bij The Stone Roses.
Blijkbaar heeft hij ondertussen Primal Scream alweer verlaten, iets wat totaal langs mij heen is gegaan.
Maar goed, weer terug naar 2013 van More Light.
Bobby Gillespie heeft altijd gedaan waar hij zin in had, flink experimenteren met muziek en drugs; de ene keer valt het goed uit, maar soms ook minder.
Nu heeft hij wel zijn vorm, de blazers van 2013 geven het geheel een jaren 80 sfeertje; ik moet tenminste aan Pigbag denken, en eigenlijk valt het mij op hoe snel het nummer eigenlijk voorbij raast.
Wordt het nivo vast gehouden?
Rivers Of Dream heeft het fluisterende van Tom Barman van dEUS, dus deze kan bij mij ook al niet meer stuk.
Muzikaal lekker mellow, en ook hierbij komt de naam The Stone Roses weer in mij op; de clips van hun hitsingles werden in een woestijnachtige achtergrond opgenomen, iets wat dit ook wel oproept.
Toch heb ik hierbij weer wel het gevoel dat het middenstuk iets teveel wordt opgerekt, wat bij 2013 niet het geval was.
Het orkestrale latere gedeelte is weer wel geweldig.
We blijven Floating In Space; ook met Culturecide, waar een soort van Chemical Beat voorbij komt. Screamadelica komt even voorbij, en pas nu het besef dat een band als Stereo Mc’s ook duidelijk naar Primal Scream heeft geluisterd.
De fluit die voorbij komt, zou ook prima op een Ozric Tentacles album passen.
Hit Void heeft de energie van een Miss Lucifer, maar ook hier hoor je Gillespies eerste band The Jesus And Mary Chain in terug.
Maar zou je het mij gewoon laten horen, dan zou ik eerder denken dat dit een Sonic Youth song zou zijn, en dat bedoel ik als groot compliment, ook hier weer die blazers, en weer voegen ze daadwerkelijk iets toe.
Tenement Kid heeft qua sfeer aardig wat weg van bands als Future Sound Of London, The Orb en Orbital.
Invisible City is wat meer retro glamrock, bijna kitsch, zoals ook een Goldfrapp het kan brengen.
Ze weten de invloeden wel te verwerken in hun sound, zonder hun eigen identiteit te verliezen natuurlijk, het zal niemand verbazen dat ik bij Goodbye Johnny aan Damon Albarn (Blur ) moet deken, en voor de 3e keer vallen de blazers positief op.
Sideman moet je wat harder draaien, dan valt het spookhuis sfeertje wat meer op, in eerste instantie vond ik hem wat minder, maar hij heeft wel een goede drive, en blijft daardoor ook goed hangen.
Elimination Blues is bijna Gospel, Soulsavers met een pretpilletje op.
Turn Each Other Inside Out is een prettige jamsessie met de funk invloeden welke regelmatig begin jaren 80 bij een gemiddelde postpunk band te horen waren.
Relativity heeft een Joy Division/New Order achtig gitaartje, al heeft het verder helemaal geen raakvlakken met deze bands; heerlijk hoe het vervolgens weer helemaal los gaat.
Walking with the Beast is de Schotse Hooglanden, waarbij de roots voelbaar zijn.
It’s Alright, It’s OK is misschien wel het meest typische Primal Scream nummer van More Light; Screamadelica, maar ook een album als Give Out But Don’t Give Up hoor ik terug. Primal Scream op de zonnige toer.
Er zit totaal geen lijn in More Light, elk nummer is weer totaal anders.
Ze jatten alles bij elkaar, maar wat komen ze er goed mee weg.

Ik ben de eerste die Tenement Kid kiest als een van zijn favoriete 3 nummers. Daar kan ik met mijn pet niet bij. Wat een geweldig nummer!

Lekker geinspireerd klinkt dit trouwens. En dat na zoveel jaar. Petje af.