Primal Scream - More Light (2013)

Ik zag Primal Scream optreden voor the Stones op Glastonbury en wat een geweldige band is het en zanger / frontman hebben ze toch. Toen zag ik de hoge waardering en positieve commentaren hier en nu zit ik terwijl het buiten 33 graden in de schaduw is te luisteren naar een geweldig rock 'n roll album met (natuurlijk) psychedelische kantjes.

Wat een niveau halen ze hier weer! Heel veel goede songs met veel afwisseling, lekker strak gespeeld, 'vet' geproduceerd & straffe beats en drums. En niet te vergeten, de 'zuigende' zang van Bobby Gillespie. Eigenlijk staat het album vol met echt goede nummers, om toch twee uitblinkers noemen: 2013 & Elimination Blues. Maar ook bijvoorbeeld Goodbye Johnny is een erg leuke popsong. Oh ja: retro It's Alright It's Ok is dat zeker. Het is zo weer één groot feest om naar Primal Scream te luisteren: More Light please.

Meer dan twintig jaar na het meesterwerk Screamadelica bewijst Primal Scream zich nog steeds als topband. Ook is voor mij de meest - en dit woord ik gebruik ik graag - eclectische band die ik ken (samen met de Beastie Boys).

Dit album staat weer vol muzikale kunstwerkjes. De stijlen swingen van ruige gitaarrock tot ingetogen popnummers en van harde elektronica tot meer bluesy nummers. Het begin van het album is het sterkst. Nummer twee en drie heb ik zelfs aangevinkt als favoriete tracks. River Of Pain is een broeierig en dromerig gitaarnummertje die ergens halverwege ontaard in een wazige geluidscollage. Later komt het aanstekelijke gitaarloopje er weer in vallen en zit je weer lekker in die flow. Culturecide is dan weer wat harder en rockt de pan uit. Ik krijg altijd lekker veel energie van dit soort nummers.

En zo blijven ze lekker variëren. Ze nemen op de juiste momenten wat gas terug en houden zo de spanning er goed in. Het echte hoogtepunt van het album komt in de tweede helft van het album ten gehore, namelijk Elimination Blues. Het moment na meer dan twee minuten dat de gitaar en drums eindelijk invallen is echt ontzettend genieten.

Dit album is zeker harder dan Screamadelica, maar ook weer niet zo opgefokt als XTRMNTR (de enige andere albums die ik van ze ken). Maar het belangrijkste is dat het qua niveau niet onder doet qua niveau.

Als je als band zijnde een album opent met een erg lang nummer, welke meestal de plek als afsluiter inneemt, dan neem je een gigantisch groot risico.
Kijk maar bij het 2e The Stone Roses album, die openden met Breaking into Heaven.
Ondanks dat het eigenlijk een prima album is, haakte ik vaak halverwege het eerste nummer al af.
Primal Scream komt er met 2013 prima mee weg, en toevallig hebben ze alweer een tijdje gebruik gemaakt van bassist Mani, die zijn oorsprong heeft bij The Stone Roses.
Blijkbaar heeft hij ondertussen Primal Scream alweer verlaten, iets wat totaal langs mij heen is gegaan.
Maar goed, weer terug naar 2013 van More Light.
Bobby Gillespie heeft altijd gedaan waar hij zin in had, flink experimenteren met muziek en drugs; de ene keer valt het goed uit, maar soms ook minder.
Nu heeft hij wel zijn vorm, de blazers van 2013 geven het geheel een jaren 80 sfeertje; ik moet tenminste aan Pigbag denken, en eigenlijk valt het mij op hoe snel het nummer eigenlijk voorbij raast.
Wordt het nivo vast gehouden?
Rivers Of Dream heeft het fluisterende van Tom Barman van dEUS, dus deze kan bij mij ook al niet meer stuk.
Muzikaal lekker mellow, en ook hierbij komt de naam The Stone Roses weer in mij op; de clips van hun hitsingles werden in een woestijnachtige achtergrond opgenomen, iets wat dit ook wel oproept.
Toch heb ik hierbij weer wel het gevoel dat het middenstuk iets teveel wordt opgerekt, wat bij 2013 niet het geval was.
Het orkestrale latere gedeelte is weer wel geweldig.
We blijven Floating In Space; ook met Culturecide, waar een soort van Chemical Beat voorbij komt. Screamadelica komt even voorbij, en pas nu het besef dat een band als Stereo Mc’s ook duidelijk naar Primal Scream heeft geluisterd.
De fluit die voorbij komt, zou ook prima op een Ozric Tentacles album passen.
Hit Void heeft de energie van een Miss Lucifer, maar ook hier hoor je Gillespies eerste band The Jesus And Mary Chain in terug.
Maar zou je het mij gewoon laten horen, dan zou ik eerder denken dat dit een Sonic Youth song zou zijn, en dat bedoel ik als groot compliment, ook hier weer die blazers, en weer voegen ze daadwerkelijk iets toe.
Tenement Kid heeft qua sfeer aardig wat weg van bands als Future Sound Of London, The Orb en Orbital.
Invisible City is wat meer retro glamrock, bijna kitsch, zoals ook een Goldfrapp het kan brengen.
Ze weten de invloeden wel te verwerken in hun sound, zonder hun eigen identiteit te verliezen natuurlijk, het zal niemand verbazen dat ik bij Goodbye Johnny aan Damon Albarn (Blur ) moet deken, en voor de 3e keer vallen de blazers positief op.
Sideman moet je wat harder draaien, dan valt het spookhuis sfeertje wat meer op, in eerste instantie vond ik hem wat minder, maar hij heeft wel een goede drive, en blijft daardoor ook goed hangen.
Elimination Blues is bijna Gospel, Soulsavers met een pretpilletje op.
Turn Each Other Inside Out is een prettige jamsessie met de funk invloeden welke regelmatig begin jaren 80 bij een gemiddelde postpunk band te horen waren.
Relativity heeft een Joy Division/New Order achtig gitaartje, al heeft het verder helemaal geen raakvlakken met deze bands; heerlijk hoe het vervolgens weer helemaal los gaat.
Walking with the Beast is de Schotse Hooglanden, waarbij de roots voelbaar zijn.
It’s Alright, It’s OK is misschien wel het meest typische Primal Scream nummer van More Light; Screamadelica, maar ook een album als Give Out But Don’t Give Up hoor ik terug. Primal Scream op de zonnige toer.
Er zit totaal geen lijn in More Light, elk nummer is weer totaal anders.
Ze jatten alles bij elkaar, maar wat komen ze er goed mee weg.