Herbie Hancock - Future Shock (1983)

rockit is een lekker nummertje de rest van dit album ken ik niet

Dit is leuk. Gedateerd, maar tegenwoordig staat er nog een extended remix van Rockit bij. Alleen daarvoor is deze plaat al 3.5* waard.

Rockit en Autodrive waren de leukste nummers van deze LP.

Herbie Hancock maakte hiervoor heel andere muziek.... Het hele album kon me nooit echt boeien maar Rockit vond en vind ik een geweldig nummer. Dit swingt echt de pan uit. Knap, knap, knap.

Rockit is cool, het enigste jazznummer dat ik kan waarderen.

Moet je nagaan het is niet eens jazz. Verschrikkelijk nummer trouwens.

Nou ja, echt jazz is het nou ook weer niet hè!
Dat het een geweldig nummer is staat uiteraard buiten kijf

Stevig dampende funk. Helemaal niets mis mee. Waar is de dansvloer?

Nooit geweten dat dat nummer van Herbie Hancock was.
Ik geloof niet dat dit iets is wat ik regelmatig op zou zetten...

Ik ken enkel Rockit, ik veronderstel zo'n beetje het begin van
wat later drum'n bass zou heten ???


Raar dat zulk een jazzicoon als Hancock een uitstapje waagde in een genre waarin je hem nooit zou verwachten...

Als de rest van dit album zo onderhoudend is als Rockit, zit het wel snor natuurlijk...

Rockit wordt vooral door turntabelisten de hemel in geprezen vanwege de "skratch" die min of meer op deze plaat aan het grote publiek werd geintroduceerd. Wat dat betreft een revolutionaire nummertje, maar aan de andere kant is het kwalitatief weinig bijzonders.

Kijk ook eens naar hoes van LP/CD! Erg mooi gedaan toch..?

Ik heb dit zijsprongetje naar pop/rock onlangs beluisterd in de shop... màn, het kan me niet boeien, de single Rockit springt er echt wel uit, de rest is héél middelmatig en behoort niet tot die pàkken jazzklassiekers die deze pure jazzmens ons schonk. Euh... redelijk te mijden, vind ik hoor.

Lijkt me niet.

Rockit is het eerste nummer waarin een scratch te horen was. Een heilig nummer voor de turntable-ism-ers.

Ik kan je melden dat het inmiddels al goed is gekomen tussen mij en de jazz.

Kwam deze plaat tegen op spotify, niet meer gehoord sinds 1983. Blijft lekkere electrofunk, menig synthipopplaatje uit die tijd klinkt gedateerd maar dit blijft fris. En wat mij betreft stukken beter te pruimen dan wat Hancock de laatste jaren maakt.

Wat is er mis met deze plaat dat deze zo laag gewaardeerd word?

Er zijn toch genoeg electronica, dance en hiphop liefhebbers om de score van deze plaat omhoog te krikken?

Briljant!

nee...dit is echt over de top, teveel van hetzelfde en zeer gedateerd. scratch geluiden te pas en te onpas, wat vette synthesizergeluiden er overheen...dan kun je veel beter nog luisteren naar "feets don't fail me now".
Maar goed, ik heb hem wel aangeschaft, want ik ben een groot fan van Herbie Hancock, en hij heeft als geen ander zoveel soorten en stijlen muziek gemaakt, ongelofelijk. Hij is op dat gebied echt een kameleon. Maar dit is zeker niet zijn beste periode.

Ik ga toch echt een potje breken, voor deze plaat.

Deze plaat is zo belangrijk geweest voor de electro in de 80's.
Grappig dat juist een voormalig jazzmuzikant, zichzelf in de forefront van de electrofunk zet.

Maar het is niet alleen Hancock die deze plaat draagt, want ook al is het onder zijn naam uitgebracht, is de plaat eigenlijk een project van Michael Beinhorn en Bill Laswell.

Deze plaat wordt niet alleen op handen gedragen door electro-liefhebbers, maar ook hiphoppers, turntablists en breakdancers.
Hier op Musicmeter vertaalt het eindcijfer zich niet in de omzet die deze plaat genereerde (miljoenen exemplaren verkocht, meerdere prijzen -waaronder een grammy-).

Misschien dat teveel jazz-liefhebbers te conservatief zijn voor deze plaat, ik weet het niet. Maar het eindcijfer op Musicmeter voor deze plaat is erg verstoord.

Bij Rockit zie ik altijd Eddy Murphy in Beverly Hills Cop voor me. Ik ben er nog steeds niet uit wat ik nou van deze plaat moet vinden. Goed? Slecht? Geen idee, maar gedateerd is het zeker...

Dat noem ik dan weer een klassieker

De film, ja, daar heb je zeker gelijk in.

Ik begrijp die link volkomen want ik had dezelfde ervaring toen ik deze plaat in de ochtend weer eens beluisterde en nog voordat ik de laatste reviews bij dit album las. Ik sluit ook aan bij de opmerking dat de plaat behoorlijk gedateerd is. Dit in tegenstelling tot andere uit zijn oeuvre.

Waarom zeggen mensen alleen bij platen uit dit tijdperk dar het gedateerd is?

Alles is toch gedateerd? Nu ja, vast een discussie waar niet uit te komen valt.

Geweldige electrofunk, deze plaat, trouwens. Hoe zal Herbie hierzelf naar kijken?

Ongelofelijk laag gemiddelde ook, grensverleggende plaat! Hancock was weer z'n tijd ver vooruit.

De typering is om de plaat te duiden, in dit geval gedateerd waarvan dan tijdloos de tegenhanger is. Daar blijft de plaat ver vandaan, zodat de waardering mijns inziens correct is.

Viel mij eigenlijk wel mee. Rockit is al een fijne opener die voor de tijd innovatief gebruik maakt van record-scratches. De rest van de nummers doet echter nauwelijks onder, hoewel het titelnummer wel iets te langdradig is. De muziek appelleert voornamelijk aan de funkaspecten van Herbie Hancock's geluid, waardoor ik mij goed kan voorstellen dat dit album bij de jazzers minder in de smaak valt. Het doet wat denken aan de soundtracks van Harold Faltermeyer -en Jan Hammer. Dat soort muziek kan ik goed hebben. Prima tussendoortje!

Electrofunk werd dit genoemd. Nu is er trouwens een nieuwe term hiervoor: instrumental hip-hop.



Je zou eens voor de gein bij Chick Corea's Electric Band moeten kijken, die krijgt er ook van langs.
Dan komt Stanley Clarke er beter van af.

Weinig fusion-liefhebbers op musicmeter, denk ik...

Tjonge jonge, inderdaad weinig fusion liefhebbers op Musicmeter. Dit is toch een vermaarde plaat van Herbie Hancock, waarvan hiervoor terecht het geweldig swingende en funky Rockit wordt genoemd. Maar wat te denken van het titelnummer Future Shock? Geschreven door soullegende Curtis Mayfield, die hier ook op zingt. Een samenwerking die uitstekend uitpakt. En ook bijvoorbeeld Autdrive mag er wezen.

Voor de electrofunk was dit een belangrijke plaat, met ook nog eens het gebruik van de scratch in Rockit. Dat nummer was toen een sensatie op de dansvloer. Met de muziek op deze plaat swing je helemaal de pan uit en het vakmanschap is natuurlijk terug te horen. Prima plaat dit!