0
geplaatst: 29 november 2012, 19:36 uur
Ik weet nog niet wat ik nou precies aanmoet met deze CD.
Het klinkt allemaal wel oke, maar het is niet bijster interessant en heeft vrijwel niets meer te maken met de Gong van vier jaar eerder, al moet ik bekennen dat ik Expresso I nog niet heb beluisterd.
Dit is inderdaad meer fusion, jazzy rock. Het is niet slecht, maar het is bij deze wel een 13 in een dozijn bandje geworden en dat vind ik toch jammer omdat (vooral) de Radio Gnome platen geniaal zijn, erg freaky en daar is bij deze plaat al niets meer van over.
Shamal heb ik niet en heb ik ook niet beluisterd, dat zal dan wel niets zijn(krijgt hier in de reeks ook een lager cijfer).
Ik vind deze plaat juist wel aardig down to earth, als ik je mag tegenspreken. Eind jaren '70 was jazzfusion helemaal hot en veel rockbandjes deden dat(kijk bijvoorbeeld naar Blues for Allah van de Grateful Dead).
Inderdaad leuk dat Mick Taylor mee doet op het album(dat zegt toch wat over de status van Gong), al is dat enkel op 'Heavy Tune'.
De post Deavid Allen periode van Gong klinkt voor zo ver ik nu heb geluisterd niet erg interessant, dat is misschien het goede woord want het zit prima in elkaar.
Dat laat mij achter met een hele moeilijke keuze, of ik dit album 3 sterren waard vind of 3,5... Het cijfer dat Kaztor hier geeft trekt het gemiddelde aanzienlijk omhoog en geeft dus eigenlijk geen reëel beeld van deze plaat. Zonder zijn stem zou het gemiddelde van deze plaat op 3,43 terecht komen, want 8 stemmen is niet bijster veel (ik reken uiteraard met 7 stemmers). Dat gemiddelde representeerd deze plaat in mijn opinie beter.
Ik wil hiermee trouwens helemaal niet zeggen dat Kaztor geen 5 sterren zou moeten geven, als hij dit als favoriet heeft, dan is dat zijn goed recht.
3* van mij, met eventuele groeimogelijkheden tot 3,5
Het klinkt allemaal wel oke, maar het is niet bijster interessant en heeft vrijwel niets meer te maken met de Gong van vier jaar eerder, al moet ik bekennen dat ik Expresso I nog niet heb beluisterd.
Dit is inderdaad meer fusion, jazzy rock. Het is niet slecht, maar het is bij deze wel een 13 in een dozijn bandje geworden en dat vind ik toch jammer omdat (vooral) de Radio Gnome platen geniaal zijn, erg freaky en daar is bij deze plaat al niets meer van over.
Shamal heb ik niet en heb ik ook niet beluisterd, dat zal dan wel niets zijn(krijgt hier in de reeks ook een lager cijfer).
Ik vind deze plaat juist wel aardig down to earth, als ik je mag tegenspreken. Eind jaren '70 was jazzfusion helemaal hot en veel rockbandjes deden dat(kijk bijvoorbeeld naar Blues for Allah van de Grateful Dead).
Inderdaad leuk dat Mick Taylor mee doet op het album(dat zegt toch wat over de status van Gong), al is dat enkel op 'Heavy Tune'.
De post Deavid Allen periode van Gong klinkt voor zo ver ik nu heb geluisterd niet erg interessant, dat is misschien het goede woord want het zit prima in elkaar.
Dat laat mij achter met een hele moeilijke keuze, of ik dit album 3 sterren waard vind of 3,5... Het cijfer dat Kaztor hier geeft trekt het gemiddelde aanzienlijk omhoog en geeft dus eigenlijk geen reëel beeld van deze plaat. Zonder zijn stem zou het gemiddelde van deze plaat op 3,43 terecht komen, want 8 stemmen is niet bijster veel (ik reken uiteraard met 7 stemmers). Dat gemiddelde representeerd deze plaat in mijn opinie beter.
Ik wil hiermee trouwens helemaal niet zeggen dat Kaztor geen 5 sterren zou moeten geven, als hij dit als favoriet heeft, dan is dat zijn goed recht.
3* van mij, met eventuele groeimogelijkheden tot 3,5
* denotes required fields.
* denotes required fields.