0
geplaatst: 29 augustus 2020, 21:47 uur
Beste PiL-plaat sinds Flowers of Romance (of misschien wel Second Album). Na het uit elkaar vallen van de Wobble/Levene-lineup leek Lydon de draad kwijt; op This Is What You Want ontstonden af en toe wel wat interessante toevalstreffers, maar ook een hoop richtingloos groovetracks met Lydons a-ritmische en melodieloze gekweel eroverheen.
Dit is andere koek, het roer gaat hier om. Een gefocuste Lydon omringt zich hier met een rits professionele muzikanten uit uiteenlopende hoeken van het rockspectrum (zie hierboven) en (in mijn ogen) superproducer Bill Laswell. Hoewel het idee om deze formatie als PiL te laten touren niet is doorgegaan, is dit wel het startschot geweest van de rest van de PiL-geschiedenis, ook op muzikaal niveau. Album is niet meer punk maar rock: pompeus en woedend, met donderende drums en epische gitaarsolo's, met eventuele invloeden uit volksmuziek van verschillende wereldstreken.
Dit klinkt als een rampenrecept, maar het zorgt voor onverwachts geslaagde resultaten. F.F.F. is een opener die staat als een huis, waarbij Lydon met een slecht humeur de deur in trapt. Hoe kan het dat rocksingle Home zo raar in elkaar zit, maar toch zo'n impact heeft? Fishing gaat via een Japans deuntje aan de haal het I Wanna Be Your Dog-ritme. Rise is een meditatieve mid-tempo popballad waar Lydons Ierse roots doorsijpelen, en op Ease en Round worden deze Ierse tonen gecombineerd met epische en slepende rockmuziek. Alleen Bags vind ik een misser, daar vervalt Lydon toch weer in irritant gekweel.
Al met al een ijzersterke plaat, die het einde onderstreept van de originele PiL-bezetting en PiL als carrièreband introduceert.
Dit is andere koek, het roer gaat hier om. Een gefocuste Lydon omringt zich hier met een rits professionele muzikanten uit uiteenlopende hoeken van het rockspectrum (zie hierboven) en (in mijn ogen) superproducer Bill Laswell. Hoewel het idee om deze formatie als PiL te laten touren niet is doorgegaan, is dit wel het startschot geweest van de rest van de PiL-geschiedenis, ook op muzikaal niveau. Album is niet meer punk maar rock: pompeus en woedend, met donderende drums en epische gitaarsolo's, met eventuele invloeden uit volksmuziek van verschillende wereldstreken.
Dit klinkt als een rampenrecept, maar het zorgt voor onverwachts geslaagde resultaten. F.F.F. is een opener die staat als een huis, waarbij Lydon met een slecht humeur de deur in trapt. Hoe kan het dat rocksingle Home zo raar in elkaar zit, maar toch zo'n impact heeft? Fishing gaat via een Japans deuntje aan de haal het I Wanna Be Your Dog-ritme. Rise is een meditatieve mid-tempo popballad waar Lydons Ierse roots doorsijpelen, en op Ease en Round worden deze Ierse tonen gecombineerd met epische en slepende rockmuziek. Alleen Bags vind ik een misser, daar vervalt Lydon toch weer in irritant gekweel.
Al met al een ijzersterke plaat, die het einde onderstreept van de originele PiL-bezetting en PiL als carrièreband introduceert.
1
geplaatst: 7 oktober 2021, 18:55 uur
wat een vet album. draai de elpee niet zo vaak als ‘second edition’, maar jeetje wat een juweel van een plaat! ik houd zelf heel erg van bill laswell; net als jah wobble haalt hij zo’n fijn vet geluid uit z’n basgitaar! samen met steve vai, ryuichi sakamoto, en ginger baker op de drumkit. majestueus en heerlijk rockend!
* denotes required fields.
* denotes required fields.