Sia - Colour the Small One (2004)

Zoals velen heb ik Sia echt leren kennen door de serie Six Feet Under waar haar nummer Breathe Me de serie mocht uitluiden, een serie waar heel veel mooie muziek in voorbij kwam op perfect getimede momenten.
Dit nummer was misschien wel het hoogtepunt: het was erg emotioneel om afscheid te moeten nemen van een serie die ik beschouwde als de mooiste ooit en dan ook nog eens de scene waar dit nummer als ondergrond diende: kippenvel alom.
Dan is het natuurlijk niet vreemd dat je de hele cd gaat opzoeken en zo kwam ik terecht bij Colour the Small One.
Wat me opviel was dat ik hier en daar wat aan Tori Amos moest denken (een nummer als Sunday bijvoorbeeld) en dat had ik aan de hand van Breathe Me nooit verwacht. En niet alleen daardoor; ik kende haar ook van Zero 7 en ook daar kwam de naam Amos niet bepaald naar boven drijven.
Het maakt niet uit want het zijn maar vergelijkingen.
Breathe Me is absoluut het hoogtepunt van dit album maar dat is niet zo verwonderlijk: zodra die eerste pianotonen beginnen zie ik de bewuste Six feet Under scene weer voor me en dan merk ik toch dat er emotioneel gezien iets in me gebeurt en dat blijft wonderlijk. Dat een tv-serie in combinatie met de juiste muziek zoiets met je kan doen.
De rest van het album bevalt me ook uitstekend: het is muziek waar je je vingers niet echt aan zult branden en waar je velen in je vrienden- en kennissenkring ook wel blij mee kunt maken: lieve ontroerende liedjes die nergens te zwaar zijn of over de top gaan.
Ze missen hier en daar net even te veel scherpe randjes om het echt spannend te maken of om Colour the Small One tot een klassieker te kunnen doen uitroepen, maar dat mag de pret niet drukken.
Sia is gewoon een schatje en Colour the Small One een fijn plaatje met één zeer waardevol nummer (vooruit: dat is dan wel een klassiekertje).