Black Star Riders - All Hell Breaks Loose (2013)

Ik vind dit één van de meest oprechte 'reunie'-platen die ik ken. Zo netjes dat ze het onder een andere naam uitbrengen.

Molly Hatchet en Lynyrd Skynyrd kunnen er nog wat van leren.

Dat gezegd hebbende, is dit een waardige opvolger op Thunder & Lightning...

Het grootste nadeel van het veranderen van naam is dat de mensen het niet herkennen als het op een albumlijst of op het concertprogramma staat. Niet iedereen verdiept zich (meer) in "nieuwe" bands. Dat scheelt wel degelijk in de verkoop en podium bezoek. Vandaar dat vaak toch aan een bandnaam van weleer wordt vastgehouden. Dus petje af voor deze gewaagde in mijn ogen goedgelukte sprong. Ben wel benieuwd of ze dat dan ook doorzetten en of niet eoa former lizzy bandlid niet alsnog met die naam gaat lopen.

Damon Johnson vertelde me in Londen dat ze al bezig zijn met het schrijven van het tweede album.
(En ze gaan in de zomer festivals in Europa spelen maar dat terzijde...)

cool cool cool

Klopt, hadden ze de naam Thin Lizzy aangehouden (van mij had het best gemogen) had ik deze plaat veel eerder opgemerkt en ongetwijfeld een van de concerten bezocht. Nu door mij helaas te laat opgepikt. Kunt, ook al door de enorme stortvloed aan releases, inderdaad niet alles meer bijhouden.

exactly. Ik werd door iemand anders getipt, anders was het mij ook ontgaan waarschijnlijk. Vandenberg heeft de naam ge wijzigd in Moonkings. Tis maar dat je het alvast weet

Dat is het mooie aan deze site. Je kan lekker doorklikken op de namen van bandleden en ook het tabblad 'meer info' geeft veel info over vergelijkbare artiesten, waar ik tussen neus.

Labels zijn ook aanklikbaar, en ook op die manier kom je een hoop tegen.

Via de pagina van Thin Lizzy is het maar 2 klikken naar Black Star Riders.

Ach hopen op een Bospop ofzo in de zomer van 2014, heb je nog een kans... En eigenlijk verwacht ik ook dat het sowieso niet lang duurt voor ze weer gaan touren, want ze zeggen zelf dat ze een echte tour-band zijn en 5 maanden off the road al te lang vinden.

Ik vind het zo jammer, dat deze plaat niet boven de 4* uitkomt bij mij.
Hij zit wel in mijn jaarlijst, maar andere melo-rock platen staan hoger.

Voor mij ook het album van het jaar overigens, heeft wel moeten groeien, was niet meteen enthousiast. Ben ook heel benieuwd hoe het tweede album gaat worden. Of die Thin Lizzy stijl zo duidelijk aanwezig blijft, of dat ze steeds meer hun eigen stijl pakken, zoals bijvoorbeeld Valley Of The Stones en Before The War.

Geweldig album! Dat vond ik niet gelijk vanaf de eerste keer luisteren. Maar na verloop van tijd kwam alles gelukkig toch nog goed. Eigenlijk alleen maar goede nummers. Enkel het flauwe refrein in Voodoo hoodoo vind ik ietwat storend. Want verder is dat (ook) een geweldig nummer. Een ander (klein) minpuntje vind ik dat drummer DeGrasso (een prima drummer overigens!) niet echt geschikt is voor de Lizzy feel. De beste man mist gewoon de gave van Brian Downey om die nummers te laten 'dansen'. Maar dat zegt meer over Downey dan over DeGrasso denk ik. Aldridge heeft hetzelfde probleem bij Whitesnake. Die kan de nummers van Paice ook niet dezelfde schwung meegeven. Maar soit, al met al is dit een heerlijk debuut met als echte uitschieters Bound for glory, Valley of the stones, Kingdom of the lost, Bloodshot, Before the war en The blues ain't so bad naar mijn mening.

Af en toe bekruipt mij het gevoel dat ik naar Thin Lizzy zit te luisteren. Maar alle gekheid een heerlijk album dat lekker wegluistert

Als Thin Lizzy en vooral Phil Lynott fan vind ik het eerste album lekker in het gehoor liggen, maar tegelijkertijd vind ik het niks meer dan dat?
Het enige nummer wat er voor mij persoonlijk tussen uit springt is Blues Ain't So Bad, dit album schijnt beter te worden bij meerdere keren luisteren? Ik ga dat zeker proberen, welke nummers moet ik zeker aandacht aan besteden?

Voor nu een 3* maar vanzelfsprekend kan dit hoger worden.

De reincarnatie van Thin Lizzy? Zelfs de zanger heeft een beetje dezelfde stem en articulatie als Phil dat had. ZIjn stem is alleen iets minder donker. En natuurlijk zorgt oud-gediende Scott Gorham voor nog meer extra TL saus. Wat krijg je dan? Een uiterst genietbaar rock album, met door door de bank heen, goede songs, waarvan de riffs en opbouw o zo des Thin Lizzy's is.