Carcass - Heartwork (1993)

Vorige maand stond er in Aardschok nog een artikel over de status van deze cd.
In '94 was men er het over eens dat dit een redelijk geslaagd werk was, maar nu is het zo dat men moet toegeven dat "Heartwork" een zéér invloedrijke cd geworden is.
Let ook op de moddervette productie van meester Colin Richardson!
Liefhebbers van de knappe groep Arch Enemy kennen deze plaat zeker!

Ik ken alleen No Love Lost, een nummer dat mij wel aan spreekt. Ik heb al wat lovende recensies en berichten over Heartwork gelezen, ik denk dat ik deze plaat daarom dan ook maar eens moet gaan checken

Vooral het riff-werk is ongeëvenaard en inderdaad de productie is moddervet én kristalhelder. Mijn favoriete tracks:
Carnal forge en Blind leading the blind.

De productie is zwaar klote! Veel te harde en kale lage tonen.
Da's ook het enige minpunt aan deze cd. En die solo's dan, zowaar nog beter dan de riffs.

het commentaar van Beavis en Butthead op die videoclip van Heartwork

3,5*
Samen met zijn voorganger het enige werk van Carcass dat mij bevalt. Goed album.

IJzersterk plaatje van Carcass en wat mij betreft gelijk hun beste. Eerste drie nummers luister ik altijd in één adem, speeltechnisch zit het allemaal goed in elkaar.

Ik heb juist het idee dat deze cd vrij helder klinkt ten opzichte van vorige cd's. Death metal wil nog wel eens overkomen op mij als een muur van geluid. Hier kan ik tenminste verschillende toonhoogtes waarnemen Heeft volgens mij ook te maken met de composities, niet alleen de productie.
Ja, erg fijne cd, ik ben de laatste tijd een beetje bezig death metal/grindcore te ontdekken en deze cd bevalt me erg goed.

Eerste keer dat ik deze luister.
Wat een moddervette plaat is dit.
Heerlijke riffs en die evil stem erbij, helemaal goed!
Beste wat ik van Carcass heb gehoord.
Produktie vind ik juist heel goed gedaan.

Carcass heeft met Heartwork een paar reusachtige stappen in de muzikale ontwikkeling doorgemaakt. De band speelt beter dan ooit. Ook op het produktionele vlak was er duidelijk meer budget. Colin Richardson was medio jaren 90 een grote meneer achter de knoppen van veel death metal produkties. Wat betekent dat allemaal voor de muziek? Er veel meer ruimte voor melodie. De solo's van Amott zijn meer dan uitstekend. De man is zowat smaakmaker op dit album. De songs waarin dat verpakt is, zijn allemaal best aardig, maar in mijn oren klinkt het allemaal een beetje als doodgewone heavy metal met een grunt. De explosiviteit van de voorgaande albums is vrijwel helemaal verdwenen. Daardoor klinkt de grunt van Walker wat plompverloren. Misschien had een melodieuze zanger dat kunnen compenseren. Nu vind ik het een 'tussen de wal en het schip' album.

Riffs en solo's: vettig en prettig. Stem: moet ik nog gewoon aan worden. Dit was een tip van een goeie vriend van mij. Blind Bleeding the Blind vind ik het voorlopige hoogtepunte.

Vroeger was Carcass leuker, alhoewel sommige mensen uit m'n omgeving dit als hun beste werk beschouwden. Het is mij wat te veel van de grindroots verwijderd. Komt inderdaad wat over als heavy metal met grunt, met nog wat death en wat plichtmatige snelle stukjes er in. Over het algemeen vrij droog, toch nog wat krakers met Embodiment en No Love Lost. Kwalitatief is het natuurlijk heel wat beter dan het debuut Reek of Putrefaction, alleen daar luister ik liever naar. Toch was Carcass voor mij de band op de allerlaatste Wâldrock, heb er de eerste paar minuten van Black Sabbath voor gemist. Die Jeff Walker is wel een sympathieke frontman. Michael Amott maakt net wat meer contact met het publiek als Bill Steer. Ken Owen verging het minder.

Productie vind ik ook helemaal niets. Het drumgeluid klinkt echt nergens naar. Verder wel een leuk schijfje (paar lekkere riffs en prima solo's) al ben ik ook niet supergecharmeerd van de zang. Dat heb je na een paar nummers ook wel gehoord.

Wat mij enorm verbaasd is dat veel mensen de 'slechte' opnamekwaliteit van Carcass' debuut "Reek of putrefaction' hekelen.

Die ogenschijnlijk amateuristische aanpak draagt toch juist bij aan de gehele chaotische, zieke en nihilistische sfeer?
Stel je voor dat "Reek of putrefaction" geproduceerd was op het niveau van een gemiddelde, pak 'em beet, Cradle of filth album - dat zou toch alles verpesten?

Mensen, kom op!

Volgens mij wordt hier de productie van Heartwork gehekeld. Ook een beetje gek, maar toch.

Juistem, daar hadden we het over. Maar vind jij de productie van Heartwork dan zo goed?

Met het geluid is m.i. niet zoveel mis. Van mij hoeft dat niet top-notch te zijn. Het is meer de muziek die me wat tegenstaat.

Nou, ik doelde op wat B.Robertson hierboven schreef:



en wat er over het algemeen wordt gezegd over "Reek..." op andere pagina's van MuMe.

Op die manier. Ik heb juist precies het tegenovergestelde. Al is de muziek wel wat eenvormig.

Eén van de vetste metalplaten van de jaren 90, uit de gouden tijden van het Earache label!

Vet riffwerk, en op zich geen slechte plaat. Het stijgt wel nergens boven zichzelf uit. Dus geen verassingen, geen risico's en je krijgt het 'standaard' werk voorgeschoteld. Niet dat daar iets mis mee is, verre van, maar dan is mijn score, naar analogie, ook maar mediocre.

De gouden tijden van Earache waren wat mij betreft in 1994 al lang en breed voorbij... Is de plaat nu uit 93 of 94?

Heartwork is, hoewel Bill Steer de meeste nummers geschreven heeft, een beetje Michael Amott's kindje. Zijn melodieuze uitspattingen bepalen voor een groot gedeelte het karakter van Heartwork .En wat mij betreft is het ook gewoon opmaat naar wat later Arch Enemy zou worden. Veel mensen liepen ermee weg, mijn kopje thee is het helaas niet.

Volgens de Wiki werd het album op 18-10-93 uitgebracht, om Edwynn zijn vraag te beantwoorden. Moest wel even spieken op internet want eerlijk gezegd wist ik zelf ook niet meer wanneer het album werd uitgebracht.
Mijn kameraden liepen ook weg met Heartwork, ik in mindere mate. Hoor liever de voorgangers.

Ik dus ook. Necroticism klonk ook al een stuk gematigder dan Symphonies Of Sickness, maar daar zat toch nog steeds een aangename dosis agressie in die ik hier erg mis.

ik zal eens op het doosje kijken wat het echte releasejaar is, als ik zo thuis ben. Kocht hem toen ie uitkwam dus ik moet één van de eerste persingen hebben.

Edit: en gekeken. Heartwork is uit 1993. This Is Your Life is een bonusnummer. Correctie heb ik ingezonden.

Tsja voor mij was dit wel degelijk de gouden tijd voor Earache. De bands die daarop zaten kwamen met werk uit dat een stuk volwssener was en dat lag me wel.

Bolt Thrower's For Victory vind ik absoluut hun sterkste plaat, Cathedral's The Ethereal Mirror vond ik super en stukken beter dan het gebral op Forest..., Ook Entombed vond ik leuker toen ze wat rock n roll in hun death metal weefden. En Carcass vind ik dus op hun best op Heartwork en in iets mindere mate op Swansong.

Het label zal eind jaren 80 wellicht baanbrekend werk geleverd hebben maar de albums uit die tijd spreken me over het algemeen niet erg aan en grindcore is nooit echt mijn ding geweest.

Het grote manco op deze worp is de monotone rauwe rasp van Walker, een grunt kan je dit niet noemen. Niet dat een diepe grunt een vereiste is, maar zo is het ook maar niks. Het trucje om elke tweede zin te eindigen met een uithaal en daar galm op te zetten helpt dan ook amper.

De muziek daarentegen vind ik prima, met name de solo's, ook al hebben ze geen naam.

Een drastische stap voor Carcass, weg de viezigheid in het artwork,je had geen medisch woordenboek meer nodig om de teksten te vatten(alsof dat iets uitmaakte toen ),vrij compacte songs, een toegankelijker geluid....Dat moest slecht aflopen.
Herinner me nog de recensie in Aardschok die erop zinspeelde dat de titel van het laatste nummer wel eens een teken aan de wand zou kunnen zijn. Achteraf gezien was deze plaat een mooiere zwanenzang geweest dan dat haar opvolger dat nu is.

zo'n oud album,..dat ik nog wel eens op de platenspeler leg -

blijft erg goed,

Carcass, lekker strak en ruigduister, op hun best!

Aanvankelijk grote teleurstelling, nadat er weer hoop was na de 'Tools of the trade'-EP, maar nu geef ik hem toch een 4 (dwz sterren ).

Hoezo ná Tools Of The Trade weer hoop? Die EP lag in het verlengde van Necroticism. Of vind je het oude spul überhaupt niks aan?

Hoe leuk het ook allemaal klinkt mij pakt het niet. Voor mij weet Carcass niet zo goed of ze bruut willen klinken of melodieus. Het mag van mij wel wat rauwer zeg maar.

De melodie kreeg de doorslag getuige Swansong. Heartwork kreeg ik vroeger veelvuldig door de strot gedouwd door kameraden. Zo achteraf gezien vind ik Reek of Putrefaction hun leukste plaat; de eerste goregrind plaat ooit!

Gekocht om het titelnummer. Die is fantastisch.
Dat is jammer genoeg niet te zeggen van de rest. Gitaarsolo's zijn heerlijk. Goede refreinen zijn weinig te vinden. Ook vind ik de zang niet al te best. Dat komt ook door de iele productie.

Bijzonder op z'n minst. Ik ben er nog niet helemaal uit, maar juist deze aparte middenweg vind ik wel interessant. Deze moet maar es meerdere malen dienst doen de komende tijd.