Cream - Royal Albert Hall (2005)

Deed Cream nog maar eens een tour. Met dit live-album laten ze namelijk zien en horen dat ze het kunstje na veertig jaar nog lang niet verleerd zijn. Gewoonweg schitterend om Pressed Rat & Warthog live te horen! Met Ginger Baker op 'zang' als ik me niet vergis. Ik heb ook de dvd en het ziet er allemaal even super uit. Tegenwoordig zijn er ook een aantal topbands, maar zulke muziek zul je nergens meer horen. Een erge sterke setlist trouwens: de meeste klassiekers komen voorbij (World of Pain en Tales of Brave Ulysses hadden er wat mij betreft bijgemogen, maar allèh), samen met nog een paar mooie covers - die destijds ook op plaat stonden: I'm So Glad, Spoonful en de prachtige Rollin' and Tumblin' en Stormy Monday!

Ik heb de DVD en basseer mijn mening daarop.
De originele nummers kon ik niet, maar die heb ik inmiddels ook beluisterd.
De versies op deze CD zijn in een hedendaags jasje gestoken.
Clapton is ongelooflijk goed en ook Jack Bruce speelt ook goed, hoewel hij soms een steekje laat vallen op zijn basgitaar, mijn inziens.

Vooral 'Spoonful' blijft heel erg hangen en 'Pressed Rat and Warthog' is geweldig in deze uitvoering.
De muziek an sich vind ik wat veel van hetzelfde worden, maar dat heb je nu eenmaal met blues.

Daarom geef ik deze CD 3,5 ster

Op respectabele leeftijd komt Cream nog eens bij elkaar en ze geven een serie prachtige concerten in de befaamde Royal Albert Hall te London. Dat de heren op leeftijd zijn is eigenlijk nauwelijks merkbaar, al kun je wel zeggen dat de vocalen van Jack Bruce niet meer zo sterk zijn als weleer. Instrumentaal zit het allemaal wel snor. Tja en dan de discussie over de originele Cream sound. Daarvoor had Clapton inderdaad beter zijn Gibson mee kunnen nemen en dan het liefst door een set Marshall versterkers moeten halen. Aan de andere kant: op zijn Fender klinkt Cream bluesier dan ooit en ja daar houd ik dus wel van. Met name de bluesklassiekers als "Spoonful" en "Stormy Monday" (toch al een van mijn favoriete bluesliedjes ever) krijgen heerlijke uitvoeringen. Maar dat geldt ook voor hun eigen klassiekers. "Afsluiter "Sunshine of Your Love" is ook al zo'n pareltje. De heren zijn gedurende het hele concert opvallend aardig tegen elkaar, zetten elkaar geregeld in het zonnetje en er lijkt geen vuiltje aan de lucht. Het plezier is in ieder geval overduidelijk en het publiek geniet met volle teugen. Dit is gewoon een hele mooie concertregistratie van een legendarische band.

Dit is toch wel een geweldig concert van deze fantastische bluesrock groep van eind jaren '60. In 2005 laten ze 'gewoon' zoveel jaren later horen hoe goed ze wel niet waren en dan nog zijn. Oké er zit vocaal soms wat sleet op, maar dat wordt meer dan gecompenseerd door de pure power van deze band live. Wat een ritme basis van Baker & Bruce, wat een uitstekende gitaar van Eric Clapton. Die speelt hier regelmatig fenomenaal en schudt de ene na de andere briljante solo uit zijn mouw. En dan is er ook nog het voordeel van de moderne technieken: deze live registratie klinkt natuurlijk even stukken beter dan die van Live Cream. En de vinyl versie die ik heb is ook nog eens half speed remastered.

En wat te denken van al dit fraaie songmateriaal, wat 'maar' van 3 albums komt. En toch is het onmogelijk om 4 favorieten aan te vinken, teveel is te goed. En live klinkt het in the Royal Albert Hall regelmatig beter dan het ooit op plaat klonk. Laat ik er een paar uitstekende songs uitpikken: de verrassend sterke opener I'm So Glad, de live klassieker Spoonful, Sleepy Time Time al helemaal in de tweede (alternatieve) versie op LP, sterke uitvoeringen van N.S.U. & Badge, klassiekers Crossroads & White Room en een hele mooie Sunshine of Your Love. Een enorme aanrader dus dit Cream at the Royal Albert Hall 2005.

Uit principe beoordeel ik geen live registratie's, maar voor deze uitgave maak ik graag een uitzondering. Want dit is een uniek document. Wie had voor 2005 ooit kunnen denken dat de heren Ginger Baker (drums. rip) Jack Bruce (Bas,rip) en Eric Clapton weer bij elkaar zouden komen en samen zouden gaan optreden?.........
Op de eerste plaats zij zelf niet. En dus dan toch....
In de begintijd in de jaren zestig dat zij voor een paar jaar bij elkaar waren maakte zoveel indruk dat decennia's erna nog steeds over gesproken werd. Een van de weinige echte "superbands" die deze titel met recht mag dragen. Als je dan deze heren het podium ziet opgaan krijg ik toch een soort van rilling door mn lijf terwijl ik ze nooit meegemaakt heb...... Behalve E.C in de jaren 90 in Den Haag maar dat telt niet.
De klasse druipt er gewoon vanaf als je ze ziet en hoort spelen. De echte honger/kracht is er misschien niet meer maar het blijft geweldig om de klassiekers nog eens in het nieuwe millenium live te kunnen horen. of het nou op een Gibson is of Fender......lekker boeien toch? En ook heel gaaf om Ginger te horen in Pressed Rat And Warthhog!
Ik had als waardering 4 staan maar hier gaat het om de 1e plaats niet of de juiste tracks gekozen zijn of hoe de uitvoering is of er matige composities bij zitten dan wel of de sound de juiste is etc, nee DAT het er is, is al een 5 waard. Wat ik al zei het is een uniek document en dan geld voor mij andere waarden.