Black Flag - My War (1984)

Deze prachtige hoes is trouwens gebruikt om het album "My Game" van 'Hanson Brothers' op te vrolijken.
Alleen is het handpoppetje een bebrilde nerd en het mes een (ijs-)hockeystick.
Die moet ik hoognodig toevoegen want dat is toch ook wel een geniaal album.

Deze plaat heeft nodig een remaster nodig, onzettend tof maar dat geluid....

Gemankeerd meesterwerk, maar op de een of andere manier past dat hier wel goed.
Samen met Damaged en hun oude singles (The First Four Years-compilatie) de daadwerkelijke reden dat Black Flag zo briljant was.
Latere albums gaan zowel qua productie als qua composities mank.
Maar hier voel je nog de woede die Black Flag uitstraalde. Minder puur hardcore dan Damaged en meer richting de gitaarnoise die later zou volgen via Steve Albini's bands Big Black, Rapeman en Shellac en wat later zou volgen op Amphetamine Reptile Records.

De laatste 3 nummers zijn geweldig, wat daarvoor komt kan me niet altijd overtuigen.Beat My Head Against The Wall en I Love You kunnen me eigenlijk helemaal niet boeien. Het is gitaarnoise die niet zeer agressief overkomt.

Gezegend met een inderdaad bijzonder rammelende productie, was My War een heuse stap na de beenharde hardcore punk van Damaged. Het tempo ligt hier stukken lager (al wordt het gaspedaal nog genoeg ingetrapt) en de lange tracks hintten naar sludge. Er is nog genoeg hardcore-plezier te beleven, maar fans die hoopten op een tweede Damaged kwamen bedrogen uit.

Ik vind het persoonlijk fantastisch dat de band nieuwe paden betrad, aangezien ze daardoor een bijzonder boeiende discografie hebben achtergelaten. Het haalt het net niet bij Slip It In, laat staan bij Damaged, maar dat maakt My War niet minder essentieel en briljant. Parel van jewelste.

Intrigerend album dat zeker niet de impact heeft van het debuut maar volgens mij stiekem best invloedrijk is geweest.Dat geldt dan misschien niet voor de productie want die is inderdaad erg matig (vooral dof) maar de sound lijkt wel een brug te slaan van de logge rock uit de zeventiger jaren (in de laatste drie nummers hoor ik toch wel wat Black sabbath terug) naar de noise en stoner rock van de negentiger jaren.Ik denk dat Queens of the stone age ook wel het één en ander van dit album hebben opgepikt.De sterkste troeven van My war zijn natuurlijk het karakteristieke gitaarspel van Greg Ginn en de zowel agressieve als vertwijfelende zang van Rollins,iets wat het beste tot uiting komt in sterke songs als Can't decide (goede tekst),I love you en het titelnummer.

Je kan op dit album nog goed horen waar de band vandaan komt, maar het 2e deel van het album is het deel waar ze in Seattle ook goed naar hebben geluisterd. Rollins is natuurlijk niet echt een nachtegaal, maar komt overtuigend over, maar het is de gitaar die op deze plaat de show steelt.