Harem Scarem - Mood Swings (1993)

Dit is trouwens ook totaal geen AOR vind ik. Melodic hardrock is het. Met een vleugje AOR wellicht. Heb ze een paar jaar terug gelukkig live mogen zien in Kerkrade (of all places). Was ter ere van dit album. Weergaloos optreden! Met een hoofdrol voor gitarist Pete Lesperance. Wat spelen die gast joh! Vooraf en nadien met de bandleden gepraat. Super toffe gasten.

Even geleden dat vielip dit postte, maar ik kan het hier alleen maar van harte mee eens zijn. Ik vond Voice of reason ook een stevige tegenvaller na de eerste twee geweldige albums. Ooit in bezit gehad, maar later weer verkocht. Kon er weinig mee. In mijn herinnering was het een knieval richting de opkomende grunge-stroming. De gitaren waren in elk geval heel anders gestemd. Toch heb ook ik later die positieve kritieken op dat album gelezen, en dat verbaasde me echt. Zouden er dan toch nog mooie liedjes schuilgaan onder die gruizige productie?

Nee, dan deze. Dit is hun meesterwerk, in mijn opinie. Al doet de eerste er niet veel voor onder. Melodieuze hardrock inderdaad, met puik gitaar- en zangwerk en een dito productie. Dat kon gelukkig ook nog in 1993. Al liep je dan wel snel het gevaar dat 'breder georiënteerde' rockliefhebbers je bij voorbaat afschreven. Tuurlijk, ze liepen achter de feiten aan. Maar dit soort muziek moest het natuurlijk om te beginnen al nooit hebben van vernieuwende ideeën...

Ik moet zeggen dat ze na die eerste twee meteen voor lange tijd van mijn radar waren verdwenen. Veel later nog wel eens de albums Weight of the world en Higher uit de uitverkoopbakken gevist, waarvan met name de eerste best de moeite waard was. Maar de torenhoge toppen van de eerste twee albums worden ook daar nergens gehaald.

Ik had even zin in gitaargeweld en dan is dit toch één van de beste keuzes. Heerlijke productie, goede riffs/solo's, heerlijke meezingrefreins en donderende drums. En dan die stoere, rauwe zang. Blijft een essentiele AOR/hardrock-plaat wat mij betreft.

Een prima rockplaat waarbij het lead gitaarwerk lekker in de oren klinkt. Meer dan eens moet ik denken aan een band als Winger, met name het gitaargeluid kent overeenkomsten. Maar dat terzijde. Mood Swings vormt een hele degelijke schijf waarbij de wat conventionele invalshoek aangevuld wordt met subtiele arrangementen. Over de hele linie vormt dit een solide schijf zonder echte uitschieters naar boven, of het moet het fraai 'groovende' No Justice zijn. Kortom, degelijke hardrock, een prima zanger en een rits songs die fijn in de oren klinken. Wat lijkt de zanger qua klankkleur trouwens veel op Jeff Scott Soto, maar dat terzijde. Mood Swings is een ambachtelijk plaatje die zich eigenlijk ook destijds prima staande had moeten kunnen houden tussen al het grunge geweld en de alternatieve rock bands, die als paddestoelen uit de grond schoten. Met name in Japan was dit plaatje een succes, niet gek als je bedenkt dat dit Aziatische land altijd een goede voedingsbodem is gebleken voor bands met een conventionele rockinslag.

Naar mijn bescheiden mening zijn alle nummers hier uitschieters naar boven. Een genre-klassieker.

Klopt. Al vind ik het debuut minimaal net zo sterk. En goed nieuws want die komt binnenkort als vinyl heruitgave op de markt!