Wende - Last Resistance (2013)

Nieuwe Wende. Vind haar engelse kant toch een stuk leuker.

Ze is inderdaad doorgegaan waar haar vorige album is geëindigd. Nu een minuutje bij DWDD en zeer benieuwd naar haar nieuwe creatie. Heb haar in Carré mogen zien en dan zie je haar passie, energie en hoor je haar geweldige stem. Snap de opmerkingen van sommige ook niet dat ze 'gemaakt' overkomt...

edit: net Do Berlin gehoord en gezien. Apart en weer experimenteel. Komt omdat ze voor dit albm heeft samengewerkt met twee Duitse producers die bekend staan om hun electronica/dance albums. Of dit voor mij net zo gaat vallen als No. 9... even afwachten maar.

Do Berlin doet me denken aan Moloko en dat was voor mij een aangename hernieuwde kennismaking. Wende is duidelijk van alle markten thuis.
Haar 'chansons' albums bevielen me goed en toen ze van koers ging wijzigen met een popalbum kon ik dat ook goed hebben.

Last Resistance gaat verder waar No. 9 stopt en doet dat met net even meer electronica.
Zo is het wel even wennen aan opener Ask the Tree dat haast agressief binnenkomt en leunt op sitar vermengd met electronica: dreigend en bombastisch. Je zou haast gaan denken dat Woodkid ermee te maken heeft. Het klinkt jong en hip en zal veel oude liefhebbers ongetwijfeld afstoten. Ik vind het een fijne start.

Zoals gezegd doet Do Berlin me denken aan Moloko en ook hier weer zo'n donker randje dat het alleen maar leuker maakt. Daarbij is het toch ook wel weer typisch Wende. Goed gedaan!
Nude is dan wat minimaler van opzet waardoor haar vocalen wat beter naar voren komen en daar is niks mis mee. Het nummer knispert lekker voort en komt daardoor wat artistiekerig over maar electronica liefhebbers zullen er wat lacherig hun schouders over ophalen. Gelukkig voor de oude fans is het nummer pop genoeg om niet helemaal voor complete afkeer te zorgen. Ik denk alleen maar 'meid wat ga jij je eigen gang door zo'n andere weg in te slaan'.

Op Dragon's Tongue komt Wende ook weer wat 'harder' uit de hoek vocaal gezien. Het nummer bouwt langzaam op maar bereikt uiteindelijk niet de climax waar ik op hoop waardoor ik het eigenlijk maar een half geslaagd nummer vind.

Titelsong Last Resistance klinkt wat liever en gaat iets meer terug naar haar verleden. De strijkers voorzien het nummer van de nodige dramatiek waardoor je dit al helemaal terughoort in de theaters. Spotlicht aan en zwijmelen maar. Wende blijkt nog steeds goed uit de voeten te kunnen met dit soort theatrale nummers. Blij dat ze er nog zijn.

De donkere sound komt terug op Devil's Pact dat een aardige electronicasaus krijgt en ook hier komt de naam Moloko bij me naar boven. Geen gemakkelijk nummer; al helemaal niet voor de liefhebbers van haar chansons (ik vraag me af of die überhaupt al tot dit nummer gekomen zijn en het album niet halverwege uit hebben gezet).

Not Today, You're Mine doet me een beetje denken aan Björk en wie had die naam ooit in verband kunnen brengen met Wende Snijders?! Broeierig is het zeker en het nummer blijft redelijk ingetogen.

Bij Black Feather lukt het haar om je in een soort trance te brengen. Zou het de percussie zijn? Het komt heel dwingend over en kent een subtiel maar o zo effectieve ondertoon die de alsmaar doorgaande percussie ondersteunt waardoor je een bijzonder effect krijgt. Voeg er dan de schitterende strijkers gespeeld door The Berlin String Theory aan toe en je hebt een sterk en o zo bijzonder nummer te pakken.

The Garden kent ook behoorlijk wat electronica met zwoele strijkers ondersteuning. Op een gegeven moment slaat het om in pop door toevoeging van de wat gangbaardere instrumenten. Goldfrapp is er ook sterk in en heel in de verte doet het er een beetje aan denken.

Op Threat of Happiness horen we wederom een sterk staaltje electronica vermengd met The Berlin String Theory. Zij zorgen voor een dwingende ondertoon die langzaam opbouwt tot een flinke portie bombast aan het einde. De zang van Wende fungeert op dit nummer meer als instrument en van een echt 'liedje' is dan zeker ook geen sprake wel van een bijzonder nummer.

Met Goodbye sluit Wende af zoals we haar kennen van haar eerste albums. 'Here it ends for you and me' zingt ze. 'Time to let it go and set it free. Please don't go without saying goodbye'.

Zouden die fans van het eerste uur dit nummer wel gehaald hebben? Zou het voor hen geen goodbye Wende zijn geweest? Ik denk namelijk echt dat ze veel liefhebbers van het eerste uur gaat verliezen met deze nieuwe richting. Zijn die fans wat avontuurlijker ingesteld dan zullen ze waarschijnlijk bereid zijn met haar mee te gaan. Ik hoor daar zeker bij maar ik vind zo veel dingen leuk dus dat scheelt en dat gaat misschien niet op voor de liefhebbers die haar eerste albums gekocht hebben.
Het is in elk geval een stap verder dan No. 9. Als je heel eerlijk bent had je dit wel aan zien komen en ik bewonder Wende voor haar moed. Het wil niet zeggen dat het je ook moet bevallen. Ik ben erg benieuwd hoe dit alles gaat uitpakken.

Je maakt me door jouw uitgebreid verslag erg nieuwsgierig!
Het is bij Wende misschien niet zo zeer om te vergelijken met haar Franse tijd danwel open te staan voor een nieuwe weg. Vergelijken ging al snel niet meer op en ze ga tijdens haar No. 9 album al aan dat ze andere invloeden wil gaan uitproberen. No. 9 vond ik na een paar weken erg verslavend en was al snel haar 'vorig leven' vergeten.

Erg goed album. Heerlijk bombastische nummers ertussen. Gelijk helemaal weg van de eerste twee nummers. Met name de brute album-opener ´Ask the Tree´. Maar ook verderop; ´Devil's Pact' en ´Black Feather´. Top! Een gewaagde - maar wat mij betreft - geslaagde flirt met de elektronica.

Allejezus (excuus) wat een geweldige begin is Ask the tree. Misschien wel dé opener... Ik was wat terughoudend toen bekend werd dat dit album meer Dance/Electronic invloeden zou hebben dan No. 9.
Allemaal niet nodig geweest want wat neemt ze met dit album definitief afscheid van de Franse Chanson. Hoe krijg je het voor elkaar om Ask the tree en Not today, you're mine op 1 album te plaatsen? Wende doet het! Mede door divers te zijn, maar toch de nieuwe sound in elk nummer door te laten klinken.

Ik ben enorm verrast en dit bewijst nog maar eens dat Wende (voor mij) één van de beste zangeressen is die Nederland kent met een diversiteit van een Kameleon.

Jeetje ik dacht dat ik Wende best waarderen kon. Muzikaal is het niet slecht, maar die Anouk-keelstem incl steenkolen engels maken het helaas toch onverteerbaar...

Ieder zijn ding natuurlijk, maar toch even...: Anouk vergelijken met Wende...

@ aERodynamIC.
Dit was zoveelste goede recensie van jouw hand dat mij nieuwsgierig maakte.
Ik moet na vier keer beluisteren nog steeds wennen, maar sommige nummers scoren al 4*

Kon je op wachten; de vergelijking met ´Anouk´. Ik hoor het ook bij ´Do Berlin´. Maar dat nummer wordt enigszins´theatraal´ gebracht. Omdat ik dit beluisterde vervolgens bij andere nummers expliciet op gelet, maar daar hoor ik Anouk niet echt. Ook bij de andere - wat hardere nummers - hoor ik juist het karakteristieke stemgeluid van Wende. Zeker bij nummers met gezongen intermezzo's zoals ´Devil's Pact´. Kan me voorstellen dat men in de harder gezongen gedeeltes iets van Anouk hoort, maar de nuances maken het verschil. Steenkolen Engels vind ik gezocht. Heb ik bij Wende in ieder geval geen last van.

Het was mij ook nog niet zo opgevallen terwijl het bij Anouk gelijk hoorbaar is. Maar het is en blijft een nadeel bij veel nationale artiesten.

@heicro: zo bijzonder was ie deze keer niet maar als het je op weg helpt is dat natuurlijk leuk

hmmm, misschien moet ik de rest ook even luisteren. Ik vond eerder werk ook minder storend moet ik zeggen hoor!

Dat is sowieso verstandig om eerst een album helemaal te beluisteren (en misschien wel meer dan 1x) alvorens scherpe kritiek te plaatsen

Yes, Wende naar het songfestival met Ask the Tree, ipv die vogelpoep van Anouk.

Weet je wat ik inmiddels echt knap vind van deze plaat: het wekt soms een ongemakkelijk gevoel op, maar voordat het over het randje gaat heb je je er helemaal aan over gegeven.
Klinkt wat vaag, maar dit heb ik bijvoorbeeld bij Threat of Happiness. Het begint ongemakkelijk (hoelang gaat dit intro nog door), maar vervolgens wordt je als in een trance meegenomen.

Vind ik knap !

@ aERodynamIC

Het is mij gelukt hoor om hem met gemak af te luisteren was een groot fan van Wende haar franse werk. Had toen naast de NL nummers er extra bij al zo iets dit kan ze moeilijk gaan overtreffen, maar dat heeft ze met dit album met gemak gedaan. gelukkig dat mijn smaak zo breed is van franse chansons tot metal

Bij Wende hoef je geen Chansons part huit te verwachten. Daarvoor is ze te veelzijdig, energiek en creatief om zich maar op een hokje te focussen. Met haar ADHD achtige levenslust omarmt ze alle kleuren en dat siert haar. Ze kan het ook hebben. Dit Last Resistance klinkt als een natuurlijk vervolg op No.9 dat vooral opviel in stijlbreuk met eerder albums. Bij dit album heb ik dat niet zo. Het is een mooie collage geworden van soundscapes, sferische stukken, waarbij Wende haar veelzijdige stem optimaal weet te gebruiken. Ook ik moet aan Moloko denken en dat is geenszins verkeerd. Moloko wist zich te onderscheiden in de dance-scene en Wende doet er genoeg eigens mee. De vergelijking met Anouk werd ook op No.9 al gedaan en dus ook hier. Daar waar Sad Singalong Songs een gecalculeerde zet lijkt, want Anouk gaf al enigszins aan hierna gewoon weer terug te gaan naar haar roots, is daar bij Wende geen sprake van. Was no.9 al een aangename verrassing, klinkt dit Last Resistance iets meer als een geheel ondanks de verschillende tempo's, sferen die er neergezet worden. Hierdoor kent dit album eigenlijk geen zwakke momenten en zou ik het graag op vinyl hebben gezien. Wende doet haar naam i.i.g. eer aan.

Onlangs Wende live gezien met 'the Berlin Sessions' waar dit album integraal wordt gebracht. Juist live hoor je de kracht van deze nummers. Op de plaat was ik niet meteen enthousiast maar nu is dat totaal anders. Je moet er even in mee gaan en je wordt compleet bedwelmd door Wende. Maar ook heerlijke dance als 'Devil's Pact' past haar erg goed. Het lijkt soms best op Moloko, maar live wordt het erg duister en enorm spannend. Wat een optreden zeg, zelden zoiets beleefd in het clubcircuit. Hulde aan Wende!!!

Precies jouw ervaring had ik ook Pejo. Vond de plaat al zeer geslaagd, maar na een liveshow een maandje geleden helemaal overdonderd. Ik hem in mijn leven al heel wat live-shows gezien, maar de totaal onverwachte kwaliteit, energie/power gecombineerd met loepzuivere zang, sferische podiumpresentatie, bombastische band, electronica, garage-achtige lichtshow en het intime van een clubshow maakte dit een van de beste shows die ik ooit zag.

NIet geheel onverwacht maakte deze plaat na de show alleen maar meer indruk. Ask the Tree en do Berlin, gevolgd door het wonderschone Nude kan ik keer op keer weer achter elkaar luisteren. Het hoge niveau houdt ze gedurende de hele plaat vast. Sferisch in Last resistance, of Not today you're mine, poppy in Dragon's tongue of The Garden, dreigend in Black Father of Threath of Happiness. Het komt allemaal langs.

De traan die ik bij menig concertbezoeker zag biggelen na de afsluiter Goodbye, toont de veelzijdigheid van Wende als zangeres maar aan. Ze ging de duistere kant op met dez eplaat, aldus Wende zelf. Een geslaagd experiment, waar ze de liefde voor mooie liedjes niet bij uit het oog verliest. Top 5-materiaal voor 2013 (en Ask the Tree is song van het jaar. Dat sowieso)

Dit is wel even andere koek dan de Franse chansons die ze hiervoor deed. Haar vorige album 'No.9' trok nog niet mijn aandacht. 'Last resistance' wel. Een lekker duister album. De songs zijn de ene keer opzwepend dan weer ingetogen. Favoriete nummers: 'Ask the tree', 'Last resistance' en 'Threat of happiness'. Haar in oktober live in Groningen gezien met een overtuigende, strakke show. Groots!

Loneranger, misschien toch weer een moment om No. 9 te beluisteren? Want dit album ligt wel in het verlengde, alleen is wat meer ontwikkeld.

Ga ik misschien wel doen. Bedankt voor de tip.

Wende en John Grant. Een droom, nee hoor. Slechts een profetie van hoe een muzikaal huwelijk eruit zou kunnen zien.

Ik ben niet bekend met werk van Wende en kreeg deze als tip aangereikt. Aan het luisteren geslagen en toch een beetje mixed feelings. Krijg soms het gevoel dat ik naar random jukebox aan het luisteren ben. Aardig wat verschillende stijlen door elkaar. De rustige(re) liedjes spreken me wel aan.

Inderdaad een zeer divers album qua stijlen waarin het vakmanschap en talent van Wende uitstekend naar voren komen. Past uitstekend in een theatersetting, waardoor ook nog visuele effecten worden toegevoegd.