Wende - Last Resistance (2013)

Do Berlin doet me denken aan Moloko en dat was voor mij een aangename hernieuwde kennismaking. Wende is duidelijk van alle markten thuis.
Haar 'chansons' albums bevielen me goed en toen ze van koers ging wijzigen met een popalbum kon ik dat ook goed hebben.

Last Resistance gaat verder waar No. 9 stopt en doet dat met net even meer electronica.
Zo is het wel even wennen aan opener Ask the Tree dat haast agressief binnenkomt en leunt op sitar vermengd met electronica: dreigend en bombastisch. Je zou haast gaan denken dat Woodkid ermee te maken heeft. Het klinkt jong en hip en zal veel oude liefhebbers ongetwijfeld afstoten. Ik vind het een fijne start.

Zoals gezegd doet Do Berlin me denken aan Moloko en ook hier weer zo'n donker randje dat het alleen maar leuker maakt. Daarbij is het toch ook wel weer typisch Wende. Goed gedaan!
Nude is dan wat minimaler van opzet waardoor haar vocalen wat beter naar voren komen en daar is niks mis mee. Het nummer knispert lekker voort en komt daardoor wat artistiekerig over maar electronica liefhebbers zullen er wat lacherig hun schouders over ophalen. Gelukkig voor de oude fans is het nummer pop genoeg om niet helemaal voor complete afkeer te zorgen. Ik denk alleen maar 'meid wat ga jij je eigen gang door zo'n andere weg in te slaan'.

Op Dragon's Tongue komt Wende ook weer wat 'harder' uit de hoek vocaal gezien. Het nummer bouwt langzaam op maar bereikt uiteindelijk niet de climax waar ik op hoop waardoor ik het eigenlijk maar een half geslaagd nummer vind.

Titelsong Last Resistance klinkt wat liever en gaat iets meer terug naar haar verleden. De strijkers voorzien het nummer van de nodige dramatiek waardoor je dit al helemaal terughoort in de theaters. Spotlicht aan en zwijmelen maar. Wende blijkt nog steeds goed uit de voeten te kunnen met dit soort theatrale nummers. Blij dat ze er nog zijn.

De donkere sound komt terug op Devil's Pact dat een aardige electronicasaus krijgt en ook hier komt de naam Moloko bij me naar boven. Geen gemakkelijk nummer; al helemaal niet voor de liefhebbers van haar chansons (ik vraag me af of die überhaupt al tot dit nummer gekomen zijn en het album niet halverwege uit hebben gezet).

Not Today, You're Mine doet me een beetje denken aan Björk en wie had die naam ooit in verband kunnen brengen met Wende Snijders?! Broeierig is het zeker en het nummer blijft redelijk ingetogen.

Bij Black Feather lukt het haar om je in een soort trance te brengen. Zou het de percussie zijn? Het komt heel dwingend over en kent een subtiel maar o zo effectieve ondertoon die de alsmaar doorgaande percussie ondersteunt waardoor je een bijzonder effect krijgt. Voeg er dan de schitterende strijkers gespeeld door The Berlin String Theory aan toe en je hebt een sterk en o zo bijzonder nummer te pakken.

The Garden kent ook behoorlijk wat electronica met zwoele strijkers ondersteuning. Op een gegeven moment slaat het om in pop door toevoeging van de wat gangbaardere instrumenten. Goldfrapp is er ook sterk in en heel in de verte doet het er een beetje aan denken.

Op Threat of Happiness horen we wederom een sterk staaltje electronica vermengd met The Berlin String Theory. Zij zorgen voor een dwingende ondertoon die langzaam opbouwt tot een flinke portie bombast aan het einde. De zang van Wende fungeert op dit nummer meer als instrument en van een echt 'liedje' is dan zeker ook geen sprake wel van een bijzonder nummer.

Met Goodbye sluit Wende af zoals we haar kennen van haar eerste albums. 'Here it ends for you and me' zingt ze. 'Time to let it go and set it free. Please don't go without saying goodbye'.

Zouden die fans van het eerste uur dit nummer wel gehaald hebben? Zou het voor hen geen goodbye Wende zijn geweest? Ik denk namelijk echt dat ze veel liefhebbers van het eerste uur gaat verliezen met deze nieuwe richting. Zijn die fans wat avontuurlijker ingesteld dan zullen ze waarschijnlijk bereid zijn met haar mee te gaan. Ik hoor daar zeker bij maar ik vind zo veel dingen leuk dus dat scheelt en dat gaat misschien niet op voor de liefhebbers die haar eerste albums gekocht hebben.
Het is in elk geval een stap verder dan No. 9. Als je heel eerlijk bent had je dit wel aan zien komen en ik bewonder Wende voor haar moed. Het wil niet zeggen dat het je ook moet bevallen. Ik ben erg benieuwd hoe dit alles gaat uitpakken.

Dit is wel even andere koek dan de Franse chansons die ze hiervoor deed. Haar vorige album 'No.9' trok nog niet mijn aandacht. 'Last resistance' wel. Een lekker duister album. De songs zijn de ene keer opzwepend dan weer ingetogen. Favoriete nummers: 'Ask the tree', 'Last resistance' en 'Threat of happiness'. Haar in oktober live in Groningen gezien met een overtuigende, strakke show. Groots!