Testament - Demonic (1997)

Van dit album kende ik voor ik het me vorige week aanschafte via E-bay enkel het knappe John Doe.
Ondertussen heb ik Demonic al een paar keer kunnen beluisteren en ik moet zeggen dat dit weer een knap en modernklinkend Testament-album is dat vandaag nog even goed klinkt als ondertussen al bijna 10 jaar geleden.
Het wordt meestal aanzien als het Death Metal-album van dit legendarische Bay Area-gezelschap, maar daarmee ben ik het slechts ten dele eens.
Het is wel zo dat Chuck Billy zeer dikwijls z'n grunt bovenhaalt (soms verlang ik echter naar z'n "gewonere" Thrash-vocalen die van hem één van de betere brulboeien in het genre maken), maar dit is voor het grootste deel toch krachtige, mid-tempo Thrash zoals we al konden horen op voorganger Low en opvolger The Gathering.
Het torenhoge niveau van die laatste wordt niet gehaald maar dat wil zeker niet zeggen dat dit een minderwaardig product is. Integendeel.
De productie klinkt zalig, het drumwerk van Gene Hoglan (oa Strapping Young Lad, Dark Angel) is topwerk, Eric Petersen tovert weer volop stoere riffs te voorschijn en Billy klinkt lekker pissed.
Liefhebbers van The Legacy en The New Order zullen misschien verlangen naar de traditionelere Thrash-sound van die albums, maar ik hou ik wel van dit soort stoere macho-gedoe.

Na enkele maanden en meerdere luisterbeurten moet toch gezegd dat Demonic een fantstische sound heeft, maar de nummers zitten niet al te briljant in elkaar en klinken soms erg gewoontjes eens we voorbij die muur van geluid zijn geraakt.
Ik blijf echter bij m'n cjifer van 3/5.

Voor hét album van het "nieuwe" Testament (vanaf '94): The Gathering!!
Het wordt trouwens eens tijd dat die plaat een opvolger krijgt!

The Gathering is superieur aan Demonic ja. The Burning Times an Jun-Jun zijn wel erg bruut.

Deze cd was mijn eerste kennismaking met Testament. Hoewel ik deze iets minder vind dat The Gathering, komt Demonic best vaak voorbij in huize wizard.
Demonic is gewoon een goede plaat, waarbij je je eigenlijk moet laten overvallen door de bruutheid. Een ideale plaat als het laat op de middag is (zoals nu), je nog aan het werk bent en er nog even wat dingen afgemaakt moeten worden. Demonic aanzetten, en lekker hersenloos beuken maar en ondertussen een beetje doorwerken.
Als gevolg daarvan kan ik de meeste nummers niet goed van elkaar onderscheiden, dus ik ga hier geen beste nummers benoemen of zo. Hoewel The Burning Times wel uitzonderlijk is.
De nummers klinken allemaal dus een beetje hetzelfde, maar dat is in dit geval geen probleem.

Echt blij ben ik nooit geweest met deze Testament...
Net als Sepultura gingen ze richtin een soort stamp-metal, waar ik nooit iets mee gekund heb...
Jammer...

Na het comeback album "Low" doet de band er nog een schepje bovenop. Helaas zijn de meeste songs niet erg sterk. Met name de tweede helft stelt weinig voor.

Ik zou Practise en Souls wel eens willen horen met een brute productie als deze.

Op deze website valt de score van het album nog best mee, want de 36% op metal-archives en 2,95/5 op rateyourmusic zijn toch nog iets lager dan hier. Als metalalbum mankeert er oppervlakkig ook niet per se iets aan Demonic, want het is allemaal behoorlijk hard. Nadat ik echter afgelopen albums (en helemaal op Low) toch wel overtuigd ben geraakt door de kwaliteiten van Testament, valt het hier gewoon allemaal songtechnisch heel erg tegen. Chuck Billy's grunt is heel erg saai en eentonig. De muziek is daarnaast zo voortkabbelend allemaal. Op de tweede helft (vanaf Murky Waters) komt de thrash weer iets meer terug en heel soms horen we Billy's normale zang er nog tussendoor, waardoor het niet allemaal kommer en kwel is. New Eyes Of Old en Hatreds Rise vind ik nog best wel te behappen. Goed is het echter allemaal zeker niet. Eerste echte flinke tegenvaller. De sound van de snare drum doet me bij vlagen ook echt pijn.

Voorlopige tussenstand:
1. The New Order
2. Low
3. The Legacy
4. Souls Of Black
5. The Ritual
6. Practice What You Preach
7. Demonic

Natuurlijk wist ik wel dat de score zou uitlopen op een verhoging. Halve sterren geef ik ten slotte aan albums waar een absolute grafhekel aan heb. Toch verandert er weinig aan de waardering. Nog altijd vind ik Demonic een behoorlijke kutplaat, waarbij ik de band nog altijd verwijt trendvolger te zijn. Dat waren ze altijd wel eigenlijk, maar nooit zo storend als hier. Chuck kan niet grunten, het geluid is heel lelijk en de songs zijn vrij simpel. Af en toe duiken er betere momenten op, maar iedere keer weer verzuipt de sfeer of (de bijzonder sporadische) energie in het hakselmolenmetal. Het is ongelooflijk saai. Ik kan me weer levendig te ontgoocheling herinneren toen ik deze plaat zo'n 13-14 jaar geleden voor het eerst (en toen voor het laatst) luisterde. Het is nog steeds verschrikkelijk.


Tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. Low
4. Souls Of Black
5. The Ritual
6. Practice What You Preach
7. Demonic

Tja, deze LP staat in mijn kast om de collectie compleet te hebben maar staat daar vooral stof te verzamelen. Eendimensionaal doordenderende thrash die zelden boeit. Het is ook de enige plaat waar Eric Peterson zelf de leads verzorgt, en ook al is hij een uitstekende gitarist, het melodieuze leadwerk van Skolnick of Murphy wordt gemist. Hatred Rise is een van de weinige lichtpuntjes op deze plaat.

In de wens om maar compromisloos te willen zijn, leek Testament volledig de weg kwijt te zijn. Het vertrek van Skolnick bleek met het uitstekende Low niet de verwachte aderlating te zijn maar toch kon Testament niet consolideren met de opvolger Demonic. Zelf wijt ik het maar aan de moeilijkheden die veel thrash- speedbands hadden om de trends van de jaren negentig te doorstaan. Demonic werd een halfzachte deathmetalwerkstukje waar maar moeilijk doorheen te komen is. Eendimensionaal, veel te veel midtempogeneuzel (erg hip in die tijd) en geen scheurende gitaren (ook erg hip in die tijd). Zo kan een album dat pretendeert compromisloos te zijn, eigenlijk precies het tegenovergestelde zijn. Een abominabel tijdsgeestding. Demonic bevat derhalve teveel aan nikserigheid. Zonde van de tijd en het geld.

Wat een vermoeiend plaatje zeg, het is ploegen door een eendimensionaal landschap zonder ook maar enige vorm van afwisseling of inventiviteit.
Billy grunt dat het een lieve lust is en doet dat op dermate ongeïnspireerde wijze dat het gelijke tred houdt met de halfbakken zware riffs, gespeend van enige variatie of creativiteit. Enkele intro's lijken nog wel een voorbode te zijn voor een aanzet tot een goede song, Jun-Jun vormt daar een voorbeeld van maar buiten een korte swingende groove in het middenstuk, is het gerommel in de gewelven. Hatred's Rise vind ik nog de beste song, hoewel het geen topper is, want; een mysterieus begin, een normaal zingende Billy, goed getimede tempowisselingen en zie daar een redelijke solo. Zo gauw de heren wat gas terugnemen, wat langer nadenken over de opbouw en uitbouw van een nummer ontstaat er een compositie dat zich onderscheidt van het overige saaie raggende materiaal van dit album. Hetzelfde geldt eigenlijk voor afsluiter Nostrovia wat eigenlijk een lang uitgerekt intro is. Dit zijn echter maar twee nummers, het overige materiaal doet mij (bijna) zelfs verlangen naar een schijf als Brotherhood of the Snake en dat wil wel wat zeggen.

Low bleek een uitstekende plaat te zijn waarop de heren blijk gaven van een stel goede oren, de productie fris was en er een rits puntgave afwisselende trashsongs op je af werden gevuurd.
Demonic blijkt nog wat agressiever te zijn, maar wat een ongeïnspireerde midtempo trash geneuzel zeg. Billy is alleen maar aan het grommen, gorgelen en aan het brullen, als het instrumentale gedeelte al zo eendimensionaal is, grunt ik ook maar een end heen moet hij gedacht hebben. Waar Low ondanks het agressieve gehalte fris was, ruimte liet voor details is op Demonic alles dichtgesmeerd. Kortom, een zeer zwakke plaat van de heren waarbij het (bijna volledige) korte instrumentale Nostrovia nog de beste song vormt, dat zegt eigenlijk al genoeg.

Tussenstand:

1. Low
2. The New Order
3. Souls of Black
4. The Legacy
5. The Ritual
6. Practice What You Preach
7. Demonic

Ik heb alle negatieve recensies van deze plaat nooit zo begrepen. Dit is gewoon een superzware en vette thrashplaat met flinke death metalinvloeden. De grunt van Chuck Billy vind ik erg gaaf. Je zou kunnen zeggen dat iets meer variatie in sommige nummers de plaat nog wat sterken zou maken. Maar aan de andere kant, met een speelduur van 40 minuten vind ik dat nauwelijks een probleem. Ik luister in elk geval 10x liever naar Demonic dat naar Para Bellum, de laatste van Testament.

Het is uiteraard smaak maar Demonic krijgt op deze site een voldoende mee, maar wordt het laagst beoordeeld in het oeuvre van de band.
Dat is naar mijn mening ook terecht, voorganger Low was en is op alle fronten sterker, en men had die lijn kunnen doortrekken.
Testament ging echter mee in de slipstream van veel metalbands halverwege de jaren 90: veelal midtempo geneuzel, weinig transities en een gebrek aan afwisseling.
Met Demonic wilde de band bruut overkomen, maar dat werkt niet als alles in 1 tempo wordt afgewerkt, een vorm van lethargie maakt zich dan van mij meester.
Furieuze thrash en death metal gedijt wat mij betreft het beste als het afwisseling troef is, en men een goede balans weet te bewerkstelligen tussen harde en zachtere stukken.
Nee, ik ben zelf van mening dat Demonic er met een 6je nog genadig van af komt.

Ik ook. Ten eerste hebben we de moddervette productie, wat een heerlijk lomp geluid! De kritiek op Chucks grunts snap ik ook niet echt, die klinken toch juist supervet? En Gene Hoglan doet er ook nog een lekker schepje bovenop. Qua bruutheid is dit gewoon de ultieme Testament schijf.

Als het puur om de uitvoering zou gaan zou dit album een 5* zijn. Helaas is niet al het songmateriaal top, dat was bij hun andere albums eind jaren 90 wel anders. Low en The Gathering waren wat dat betreft net een tikje sterker.

Ik kom er nog steeds niet doorheen. Soms, als ze Demonic Refusal op de setlist hebben, krijg ik er wel weer zin in. Op plaat blijft het echter een vervelend formuleriedeltje.

Het zou mij niets verbazen als je als jonge puber kennis maakt met metal vanaf 1995, je onbewust een voorliefde ontwikkeld voor genres die destijds salonfähig waren.
Het was nogal groove gericht in deze periode en over het algemeen was snelheid taboe in het metalen landschap. Denk aan de trage stoner rock, de logge maar swingende passages in hardcore land of de industriële klanken al dan niet in combinatie met ritmische percussie.
Een overload aan gitaarsolo's, zangers die aan het gillen waren en de hoogte opzochten, 30 transities in 1 song en flinke snelheden waren simpelweg 'uit'.

Testament maakte na Low wederom een draai naar rechts en ditmaal werd het tempo flink teruggeschroefd. Op Low waren de heren ook niet vies van enkele hippe licks en riffs maar dat gegeven pakte in mijn ogen heel goed uit.
Demonic vind ik ronduit saai, zeker als ik het vergelijk met alle voorgaande platen van de band waar tempowisselingen en transities schering en inslag waren.
Over smaak valt niet te twisten maar hier valt voor mij niet doorheen te komen, ook niet na al die jaren.