Testament - Demonic (1997)

Op deze website valt de score van het album nog best mee, want de 36% op metal-archives en 2,95/5 op rateyourmusic zijn toch nog iets lager dan hier. Als metalalbum mankeert er oppervlakkig ook niet per se iets aan Demonic, want het is allemaal behoorlijk hard. Nadat ik echter afgelopen albums (en helemaal op Low) toch wel overtuigd ben geraakt door de kwaliteiten van Testament, valt het hier gewoon allemaal songtechnisch heel erg tegen. Chuck Billy's grunt is heel erg saai en eentonig. De muziek is daarnaast zo voortkabbelend allemaal. Op de tweede helft (vanaf Murky Waters) komt de thrash weer iets meer terug en heel soms horen we Billy's normale zang er nog tussendoor, waardoor het niet allemaal kommer en kwel is. New Eyes Of Old en Hatreds Rise vind ik nog best wel te behappen. Goed is het echter allemaal zeker niet. Eerste echte flinke tegenvaller. De sound van de snare drum doet me bij vlagen ook echt pijn.

Voorlopige tussenstand:
1. The New Order
2. Low
3. The Legacy
4. Souls Of Black
5. The Ritual
6. Practice What You Preach
7. Demonic

Natuurlijk wist ik wel dat de score zou uitlopen op een verhoging. Halve sterren geef ik ten slotte aan albums waar een absolute grafhekel aan heb. Toch verandert er weinig aan de waardering. Nog altijd vind ik Demonic een behoorlijke kutplaat, waarbij ik de band nog altijd verwijt trendvolger te zijn. Dat waren ze altijd wel eigenlijk, maar nooit zo storend als hier. Chuck kan niet grunten, het geluid is heel lelijk en de songs zijn vrij simpel. Af en toe duiken er betere momenten op, maar iedere keer weer verzuipt de sfeer of (de bijzonder sporadische) energie in het hakselmolenmetal. Het is ongelooflijk saai. Ik kan me weer levendig te ontgoocheling herinneren toen ik deze plaat zo'n 13-14 jaar geleden voor het eerst (en toen voor het laatst) luisterde. Het is nog steeds verschrikkelijk.


Tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. Low
4. Souls Of Black
5. The Ritual
6. Practice What You Preach
7. Demonic

Tja, deze LP staat in mijn kast om de collectie compleet te hebben maar staat daar vooral stof te verzamelen. Eendimensionaal doordenderende thrash die zelden boeit. Het is ook de enige plaat waar Eric Peterson zelf de leads verzorgt, en ook al is hij een uitstekende gitarist, het melodieuze leadwerk van Skolnick of Murphy wordt gemist. Hatred Rise is een van de weinige lichtpuntjes op deze plaat.