Thunder - Laughing on Judgement Day (1992)

Typisch! Ik dus ook... En jij hebt wél de overige albums geluisterd? Heb dat al vaker geprobeerd, maar andere albums van Thunder grijpen me - tot op heden - gewoon niet. Vraag me steeds af of dat aan mij ligt! Ik hoor ook de kwaliteit van dit album, maar het lijkt ook net alsof het een soort van jeugdsentiment is omdat ik dit album al ken sinds de release.

Ik heb alleen hun debuut album nog meer gehoord.
Dit vind ik ook top,vind deze iets beter/leuker.

Begrijp je punt wel keijzm73 vaak het eerste album wat je van 'n band/artist hoord heeft veel inpact/emotionele waarde.
En dit vind je vaak het leukst,en het eerste blijft je vaak althans bij mij het sterkst bij.

En in je muziekale ontdekkingreis vooral op jongere leeftijd ha blijven bepaalde albums je sterk bij heb je goede/slechte herinneringen bij dat is misschien dat stukje jeugdsentiment!

Ook hebben die bepaalde bands/artisten veel betere albums gemaakt......ligt ook n beetje bij welk album je instapt kan de eerste maar ook gerust het laaste album zijn.
Dat gevoel heb ik bij de term jeugdsentiment.
Het hoeft geen eens het beste album te zijn.
Tis ook een gevoels kwestie maar dat is muziek zowiezo.

Helemaal de spijker op de kop.

Muziek is beleving. En eenieder beleeft het op zijn eigen manier. Daarom houd ik ook niet zo van top-lijstjes. Geen album is beter dan een ander.

En inderdaad een plaat wordt favoriet omdat je er een herinnering aan hebt.
Mijn eerste Thunder plaat was Behind Closed Doors en die plaat heeft me door een moeilijke tijd geholpen.

De andere Thunder platen zijn allemaal erg goed, maar ik heb er een andere beleving mee.

Het werk van Dio (zowel met Rainbow, als zijn soloband en Black Sabbath/Heaven & Hell) is qua sound ook heel anders, maar ik vind dat de stemgeluiden van Bowes en Dio gewoon veel van elkaar weg hebben.

Enlaten we ook niet vergetendat het boekwerkje er ook prachtig uitziet

Destijds gekocht vanwege de single; Low Life in High Places, wat een prachtnummer is dat toch. Deze Britten waren toen die tijd ook nog regelmatig te zien in Headbanger's Ball maar dat terzijde. Sterke troef was en is nog steeds Danny Bowes die gezegend is met een prachtige stem. De opener Does it Feel Like Love, het al genoemde Low Life, de mooie opbouw van Empty City en A Better Man zijn voor mij de beste nummers. Niet geheel toevallig ook de songs waarin de stem van Bowes ruim baan krijgt. Het is echter geen album die ik nu nog helemaal kan uitzitten, daar zitten net even teveel nummers tussen die en wat gewoontjes zijn en te lang duren. Met name de laatste 4 nummers kennen dat euvel. Desalniettemin een prima plaat van deze sympathieke Engelsen.

Het enige kleine minpuntje van dit album zou inderdaad kunnen zijn dat er een nummer of 3 teveel op staan. Trouwens, van die laatste 4 nummers zou ik Like a satellite voor geen goud willen missen!

Ik haakte na Better Man altijd af maar bij nader inzien klinkt Like a Satellite zo slecht nog niet, het nummer is inderdaad een stuk beter dan de overige laatste nummers op de schijf.
Het is met name Bowes die het verschil maakt in Thunder, als hij zijn teksten uit het telefoonboek zou halen zou ik het ook nog prima vinden. Wat een strot heeft de beste man.

Twee jaar na dato komen de mannen met deze worp op de proppen, te midden van al het grunge geweld en alle overige heersende trends durven de heren het aan om met een degelijke vrij conventionele hardrock plaat op de proppen te komen, wars van moderne invloeden. De schijf is aan de lange kant, met zo'n 70 minuten aan materiaal is het zaak om de boel spannend te houden, in grote lijnen lukt dat ook. Het doet dat in ieder geval wat meer als voorganger Back Street Symphony. Desalniettemin bevat Laughing on Judgement Day meer songs die er boven uit steken dan het debuut. Does It Feel Like Love met zijn lome groove zet wat dat betreft de toon. Overige songs die er bovenuit steken; het door Bowes fantastisch gezongen; Low Life in High Places, de stemmige ondertoon van Better Man, Like a Satellite, Today the World Stopped Turning en Empty City, stuk voor stuk klasbakken. Zeker niet over de hele linie even sterk, een aantal songs halen weliswaar een voldoende maar weten zeker niet dezelfde indruk achter te laten als bovengenoemde nummers. Een fraaie schijf derhalve.

Tussenstand:

1. Laughing on Judgement Day
2. Back Street Symphony

Deze band weer helemaal herontdekt. Ook dit is en heerlijke plaat, misschien nog wel tikkeltje beter als hun geroemde debuut.

Dacht eigenlijk dat ik het debuut beter vond maar sinds kort heb ik deze 2e release van Thunder op lp.. Deze is nog een tandje beter dan Thunder - Back Street Symphony (1990) - MusicMeter.nl het debuut. Maar wat maakt het uit.. ik bedoel, nou ja, dit is toch heerlijke (blues/hard) rock!! Veel beter is er volgens mij niet...
Mijn nieuwe gekleurde vinyl versie heeft 3 bonusnrs: A better man, The momenth of truth en Like a Satellite, alle 3 live..

Ja de eerste twee albums blijven toch hun beste wat mij betreft. Ze hebben eigenlijk nooit slechte albums gemaakt, laat ik dat voorop stellen. Maar dat lekkere hardrocksausje dat de eerste twee hebben verdween daarna.

Laughing on Judgement Day is in mijn ogen de beste hoewel het debuut in kwaliteit weinig afwijkt.
Er staan een aantal prima songs op dit schijfje, hoewel de plaat wel wat lang duurt voor het muzikaal gebodene.
De bluesy hardrock van de heren is immers wat conventioneel van aard met weinig ruimte voor avontuur.
Daar staat echter de fenomenale zang van Bowes tegenover en het fijne gitaarwerk van Morley. Niet geheel toevallig komen beiden voor mij dan ook het beste tot hun recht in de twee beste tracks van de plaat:
Low Life in High Places en A Better Man. Het overige songmateriaal is meer dan degelijk.