Thunder - Laughing on Judgement Day (1992)

Fantastisch album van Thunder! De band zorgt op haar tweede album Laughing on Judgement Day voor heerlijk voortsjoekerende ritmes, in de stijl van The Free, Bad Company en zelfs Deep Purple. Belangrijkste troef is het Frankie Miller-achtige, glasheldere zanggeluid van Danny Bowes. Het debuut van dit Britse gezelschap leverde al 5 hits op. Dat album, Back Street Symphony, was zeer aardig maar niet altijd evenwichtig. Dat probleem is met de opvolger Laughing on Judgement Day volledig verdwenen. Het resultaat: 14 geweldige songs, zeer goed in het gehoor liggend, heerlijk om bij weg te dromen.

Dat heb ik nou altijd precies andersom gevonden . Dit album duurt me net wat te lang met net wat te veel van hetzelfde.

Schitterende plaat! Ben er trouwens op dit eigenste moment nog maals aan het van genieten!!!

"Low Life In High Places", "Laughing On Judgement Day", "Today The World Stopped Turning", "A Better Man".... zoveel mooie nummers ....

Schitterende ballads, en verder een pure power trip met overal de prachtige stem van Danny Bowles...

Pure klasse!!!

Ik verhoog 'm naar 5 sterren. Typisch zo'n plaat die nooit gaat vervelen

Steeds weer als ik dit album opzet, raak ik weer onder de indruk van Bowes en zijn kornuiten. Vrijwel geen enkel album dat ik ken kan ik de hele dag door luisteren, maar Laughing On Judgement Day vormt daarop een uitzondering. Ook bepaalde nummers van het twee jaar eerder verschenen debuut zijn dermate tijdloos, maar als geheel prefereer ik toch dit album.

Thunder is voor mij dus een band die nooit gaat vervelen. Met name hun eerste vier albums herbergen een dusdanig unieke, doch zeer herkenbare sound die me nog het meest doet denken aan The Free en Bad Company, vooral vanwege het karakteristieke, warme stemgeluid van Bowes, dat nogal wat wegheeft van Paul Rodgers in zijn beste dagen.

Al bij de eerste tonen van Does It Feel Like Love? komt het herkenbare, heldere gitaargeluid van Morley naar voren, en dit gecombineerd met de soulvolle vocalen van Bowes, maakt de song direct tot een hoogtepunt. Everybody Wants Her is eveneens een feest van herkenning. Dankzij het toevoegen van blaasinstrumenten krijgt dit nummer een heel eigen sound. Bij veel bands zou het gebruik van hoorn en tuba misstaan, maar bij dit Thunder absoluut niet.

Een ander hoogtepunt is het rustige, melancholische Low Life in High Places, waarin Bowes het lot van de minderbedeelden bezingt. Dit doet hij met verve en 's mans diepe zang, die werkelijk door merg en been gaat, bezorgt mij steeds weer kippenvel. Absoluut een van de betere rocknummers ooit gemaakt, maar alleen in eigen land een hit. Luister alleen al eens naar Morley's uit duizenden herkenbare gitaarsolo en je weer al genoeg. Ook live staat Morley trouwens zijn mannetje. Hij is geen soleerwonder, maar zijn gitaararrangementen zijn erg helder, herkenbaar en doeltreffend.

Het titelnummer is voor mij het enige minder sterke nummer op Laughing On Judgement Day. Hoewel de sound weer heel herkenbaar is, is het nummer songtechnisch minder sterk dan de rest van het album. Dat is compleet anders met Empty City, dat opgebouwd is in verschillende lagen en ook hier is Bowes weer prima op dreef. In Empty City staat de voortdurende drang om maar meer en meer te bezitten in deze consumptiemaatschappij waarin wij leven, centraal. Thunder schippert ook hier weer tussen blues, roots en rock en heeft door het vermengen van die stijlen een heel eigen geluid weten te creëren.

Today the World Stopped Turning is weer een prachtig, door Bowes met enorm veel gevoel ingezongen, rustig nummer. Het nummer lijkt qua opzet een beetje op Low Life in High Places, maar nergens kopieert de band zichzelf.

Tijdens het beluisteren van Long Way from Home steken de Frankie Miller-invloeden de kop op. Het is een nummer dat heerlijk voortdendert, ideaal om bij weg te dromen als je je op een lange verlaten weg bevindt. In feite hoef je alleen maar het outro te horen en je hoort al waartoe leadgitarist Morley en rhythm gitarist Matthews in staat zijn.
Fire to Ice is voor mij de ultieme dijenkletser. Danny Bowes zingt wederom de sterren van de hemel in dit snelle nummer. Feeding the Flame is ook weer dik in orde, maar is toch iets minder sterk dan de meeste andere nummers.

Het akoestische A Better Man wordt prachtig begeleid door tamboerijn en mondharmonica. Een ballad, maar een verdomd goeie. Absoluut niet zoet, zoals een rockballad zo nu en dan wel is. Ik hou niet van ballads, maar als Thunder ze schrijft, zijn ze om je vingers bij af te likken. Dat bewees de band al op haar eerste album met ijzersterke nummers als Don't Wait for Me en Love Walked In. Zowel qua songteksten, qua sound als qua opbouw van de nummers is Laughing On Judgement Day een stap voorwaarts t.o.v. het debuut. De band heeft hier meer een eigen smoelwerk gekregen, dat op het hiernavolgende Behind Closed Doors tot volle perfectie was gekomen. De band heeft deze twee topplaten sindsdien nooit meer weten te evenaren.

The Moment of Truth is weer ouderwets genieten geblazen, hoewel bij lange na niet het beste nummer van de plaat. Flawed to Perfectiondoet me erg denken aan Everybody Wants Her: heerlijk up-tempo, in de beste Frankie Miller/Paul Rodgers-traditie. Bowes enorme bereik komt hier goed naar voren. Blues, soul, (hard)rock... hij heeft in de loop der jaren met meerdere genres bewezen mee te kunnen. Er is op deze aardbol niemand die zich met hem kan meten, naar mijn mening. Zelfs tijdens de 5 live-optredens die ik van Thunder heb gezien, maakte de band - en dus ook Bowes - een ijzersterke indruk. Thunder neemt zichzelf daarnaast niet al te serieus en dat is maar goed ook. Wie de band ooit live mee heeft gemaakt, kan dit beamen.

Like a Satellite gaat over een dierbare op afstand en is wederom een prachtig nummer. Na het eveneens sterke slotnummer Baby I'll Be Gone bekruipt mij het gevoel dat dit album veel te kort heeft geduurd. Ik zet 'm opnieuw op en daarna weer opnieuw... om vervolgens helemaal weg te dromen bij de warme klanken, het unieke gitaarspel van de heren Morley en Matthews en de prachtige strot van Bowes... Thunder is een band die je niet vaak genoeg kunt zien of horen, het blijft een unieke ervaring...

In het melodieuze (hard)rockgenre is dit een over het algemeen hele goede plaat. Het album is goed geproduceerd, de zanger heeft een uitstekende (hardrock)stem en de songs zitten goed in elkaar.

Een album dat zich in dit genre bevindt zal bij mij echter nooit hoger dan 4 sterren komen, daarvoor is het over het algemeen wat te standaard. Daarbij komt nog dat ik weinig op heb met nummers als Everybody wants her en vooral Flawed to perfection en de teller komt op 3,5 ster.

Als je wel helemaal weg bent van melodieuze (hard)rock lees dan het commentaar van DutchViking hierboven.

Een echt engles hardrock album. Kwalitatief hoogstaande songwriting, mooi gitaarspel en een goede zanger. Op dit album staan eigenlijk geen missers en het is voorbij voor je het weet. "Empty city" is wel een hoogstandje op dit album. Voor de rest verwijs ik ook naar DurchViking's zijn recentie, ik heb daar eigenlijk niks aan toe te voegen.

Opnieuw een geweldig album van deze sympathieke Engelsen, met geweldige muziek en zang.

Danny is een wereldtopper!

Dit is de opvolger van het debuut album. Ik vind het niet het beste werk van Thunder. Wel een aantal goede nummers op deze CD. Favoriet: Low life in high places. Goede zanger

Wat mij betreft is dit het beste Thunder album! Net iets pakkender dan het debuut. Al staan hier 2 of 3 nummers teveel op als ik heel eerlijk ben. Niet dat er 3 slechte nummers tussen staan maar het album duurt gewoon net iets te lang om de aandacht van begin tot eind vast te houden. Maar jongens wat een moois toch allemaal! Flawed to perfection vind ik het enige nummer wat iets uit de toon valt. De rest is pure klasse!! Like a satelite, Today the world stopped turning en Low life...wauw!!!! Zulke ballads hoor je niet op elk album. De stem van Bowes is natuurlijk fenomenaal! Live zingt de beste man ook de sterren van de hemel.

Ik kwam er afgelopen week bij toeval achter dat van de eerste 2 Thunder albums (Backstreets symphony en deze dus) 2cd remasters uitgebracht zijn! Deze heb ik inmiddels binnen en ik moet zeggen dat het te gek is! Het is op de enige juiste manier gedaan; op cd1 het originele album in geremasterde vorm en op cd2 live opnames, non-album tracks en akoestische uitvoeringen. Nu het eerste album nog een keer op de kop tikken.

De remasters van de eerste 3 cd's zijn fenomenaal... Het klinkt heel vet en toch lekker helder...
Ben niet altijd even blij met remasters... Maar die van Thunder zijn echt goed gedaan... De bonustracks zijn ook muzikale schatten... Veel demo's en non-album tracks inderdaad...

Ik ga ze eens toevoegen, al die tracks, denk ik...

En potjandosie, wat is Empty City toch een beest van een track....

Ah oké, er zijn dus remasters van de eerste 3! Ik meende alleen van de eerste 2. Die andere moet ik ook hebben, absoluut!!

70 minuten AOR/Bluesrock op zn best.

De productie van deze plaat is ook zo supervet.

Op dit moment ben ik helemaal bezeten van de nummers Fire to Ice en Feeding the Flame...

Beste Ozric Spacefolk en Vielip. Stammen de remasters waar jullie het over hebben uit 2009? Ik ben namelijk op zoek naar de meeste recente uitgaven van de prachtige platen van Thunder.

Remasters zijn al een tijdje uit. Maar volgens mij wel de meest recente re-releases.

Wat zegt Amazon hierover?

Oh ja op Amazon staat inderdaad dat de remasters uit 2009 komen. Dank u

Dat zijn ze inderdaad! Veel plezier ermee. Ze zijn echt de moeite waard vind ik.

Dan ook gelijk de eerste 3 platen doen he ....

Die van Behind closed doors moet ik ook nog steeds bemachtigen moet ik eerlijk bekennen...

Haha dat was ik zeker van plan ja. Ik ben nu bezig om Behind closed doors via Spotify te ontdekken.

Een net zo'n sterke opvolger van het debuut. Ik heb de remaster met al die bonus tracks beluisterd. Erg leuk, al moet ik zeggen dat ze wat mij betreft "With a Little Help from My Friends wel hadden mogen skippen (ben nooit liefhebber geweest van zowel de versie van The Beatles als die van Joe Cocker, deze versie is trouwens gebaseerd op de Joe Cocker versie van het nummer).
Ik blijf in mijn hoofd de stem van Danny Bowes vergelijken met die van Ronnie James Dio. Als je zijn uithalen op Laughing on Judgement Day hoort kan je er gewoon niet omheen dat ze qua stemgeluid best veel op elkaar lijken.
Lekkere Blues/Rock plaat. Hun aangepaste versie van Sinatra's New York, New York is trouwens ook erg leuk.

Was destijds een toevaltreffer toen ik nog CD's huurde bij de bieb! Man, wat heb ik dit album veel gedraaid. Toevallig een paar weken geleden weer eens opgehad! Mezelf toen voorgenomen om ook de andere albums van ze te luisteren. (Nog) Niet van gekomen. Jaren geleden al wel 's gedaan, maar toen pakte andere albums me niet!

Ik ben niet echt een Dio-kenner of liefhebber. Ik vind hem zelfs een beetje irritant.

Ik heb ook nooit de link gelegd tussen Bowes en Dio. Heeft Dio ooit wel eens een ballad ingezongen?

Geinig, ik heb hetzelfde met het nummer maar deze versie van Thunder vind ik erg geslaagd! Opzich niet eens zo heel erg afwijkend ten opzichte van de Cocker versie maar op de één of andere manier toch ook weer wél. Bowes verlegd de zanglijnen net iets waardoor ik het mooier vind. Ook het spetterende gitaarwerk van Morley en Matthews maakt het een stuk aantrekkelijker. Zéker als je dit naast bijv. de versie van Bon Jovi legt...

Catch The Rainbow van Rainbow vind ik wel een ballad.

Oh okay. Maar Thunder is één van de weinigebands waar ik echt per plaat minstens 3 ballads wil. Echt de beste hardrockband met de mooiste ballads. Meesal zijn ballads dus helemaal niks.

Andere bands met schitterende ballads zijn : Queen, Savatage, Great White...

Van Dio en Rainbow ken ik een handjevol platen en dat rockt meestal zo'n beetje op hetzelfde midtempo met triolenriffjes voort. M.u.v. Kill the King. Maar die lijkt n de verste verte niet op de muziek van Thunder.

Toen ik bij het debuut dat bericht las over Ronnie James Dio, dat Danny Bowes ook zo klinken kan, kon ik het maar moeilijk vatten, want die link heb ik nog nooit gelegd. Maar verdomd, luisterend naar de nummers van dit album van Thunder met RJD in gedachten, is het soms wel een klein beetje zo. Maar, Danny Bowes zingt niet met die power en meer met het gevoel van een Paul Rodgers en een David Coverdale naar mijn idee.

Prachtige plaat!
Deze in '92 gelijk gekocht toen erg veel gedraaid.draai hem nog geregeld.
Heb alleen deze cd van thunder.

Dit heerlijke melodieuze hardrock met een sterke zanger.
De vergelijking met paul rodgers is idd groot.
Hoog bad company,free gehalte komt uiteraard door de zanger.

Goeie ballads en stevige rockers.
De cd staat naar al de jaren nog steeds als 'n huis!

Allemaal top nummers maar low life in high places is erg mooi,geweldig gitaar werk mooie solo mooi stukje met 'n wha wha en mooie over gang van akoestishe gitaar naar het scheur werk.