Fight - War of Words (1993)

Fight is het solo-project van Rob Halford nadat hij Judas Priest verlaten had. Deze War of Words klinkt veel feller en harder dan het Judas Priest-werk, zelfs heaviër dan Painkiller. Ik las ergens dat Fight moeiteloos kon concurreren met het hardste Pantera-werk en daar sluit ik mij volledig bij aan. Helaas is de kwaliteit van het album er niet naar. Halford is in vorm en zijn uithalen zijn alom vertegenwoordigd, maar veel songs lijken op elkaar en de songs blijven niet echt hangen. Ik kan weinig met deze plaat.

Into the Pit is wel een mooie opener en knalt er lekker in.
Vind het eigenlijk wel ok klinken allemaal. In elk geval goed geproduceerd en strak gespeeld.

3,5*

Heb hem vanmiddag nog eens opgelegd en op de één of andere manier vind ik de sound en het imago dat Halford hier had af en toe wat geforceerd klinken. Een beetje té agressief en stoer. Alsof hij het spoor wat bijster was en wou overcompenseren ten koste van echt goede songs.

War Of Words opent wel erg sterk met Into The Pit en Nailed To The Gun, maar hierna daalt het niveau toch wel enigzins. Zo vind ik Life In Black wel nog te pruimen en springen ook de titeltrack en For All Eternity er voor mij uit, maar de rest gaat het ene oor in en het ander uit zonder echt memorabel te zijn. Een 3'tje voor mij.

De plaat is uitgegroeid tot één van m'n favoriete metalplaten. In eerste instantie had ik hem laten liggen bij de platenboer. Een paar jaar terug uit belangstelling toch maar gekocht als collectievuller. Maar het werd een succes en de cd staat hoog in aanzien binnen mijn collectie. War of words heb ik liever dan de eerste Halford cd. War of words werd net zo populair als destijds Two bij mij. Rob Halford leeft zich lekker uit met venijnige,harde songs. Natuurlijk staat er ook weer een ballad op in de vorm van For all eternity. Layed to rest klinkt ook anders dan de overige tracks. Het zijn niet allemaal uitschieters maar om in z'n geheel te horen weet War of words de aandacht vast te houden. Na het einde van Reality,a new beginning is het even wachten op de verborgen bonustrack. Dat wachten is zeker de moeite waard, want Jesus saves is een uitstekend liedje. 4,5 ster.

Als je puur naar de muzikale koers kijkt die Judas Priest inzette op Painkiller in 1990 en uiteindelijk vervolgde met Jugulator in 1997, kun je je afvragen waarom Rob Halford daar eigenlijk nu wegging. Painkliller leek immers een album te zijn waarmee Judas Priest liet horen helemaal klaar te zijn voor een nieuw decennium. War Of Words pakt die lijn op en voert hem nog wat verder door.

Andere redenen speelden vast ook mee bij zijn vertrek. De persfoto's met nieuwe band Fight toonden een frisse Halford zonder leren pakkies en met een oude spijkerbroek en een houthakkersbloes. Losjes en nul komma nul gestyled. Fight's muziek was al even sober. Wel stevig, bij vlagen venijnig en tegelijkertijd neerslachtig. Daarmee stond War Of Words midden in de jaren 90.

Ofschoon War Of Words wel anders is dan Priest, had het terugkijkend naar dat tijdvak ook best een Priestalbum kunnen zijn. Ik kan mij herinneren dat de wereld best opkeek van Halfords aanwezigheid in bijtende pseudo thrashnummers als Into The Pit, Nailed To The Gun en het snijdende titelnummer maar tegelijkertijd werd Fight ook direct omarmd. De begeleiding in kalmere track Life In Black komt weliswaar zo van een Danzigalbum afwaaien en de moddervette groove van Into The Groove is dankbaar geleend van C.O.C. Het deert allemaal niks want Rob Halford zorgt er wel voor dat er een eigen stempel opkomt.

De calvinistische benadering wordt slechts in For All Eternity lichtjes losgelaten door de invoeging van een strijkertje. Voor de rest is het album qua aanpak en productie gort en gortdroog. Enkele melodieuze solo's hier of daar vrolijken de nummers links en rechts wel op maar ze zijn zelden zo dwingend als op een willekeurige Priestplaat uit de jaren 80.

Rob Halford hervond voor zichzelf de bezieling en de kracht om door te vechten. Zonder Judas Priest maar met Fight. Een heel lang leven was de band niet beschoren, maar aan het debuut ligt dat beslist niet.

Opgenomen in de wisseloord studios nemen de soms logge en soms snelle rifs je mee in een groove waar je weer moeilijk uit loskomt. Het wordt nergens complex en de zang wisselt mooi af van lage weerbarstigheid tot zijn onvervalste high pitches zoals onze vrolijke vriend kan als geen ander. Nou ja, toen dan.
Af en toe wat megadeth like twin gitaarsolo's maar helaas net iets te weinig dubbele bass drum up tempo metal, want dat zijn naar mijn mening meer de " wow " factors van het album ( into the pit, nailed to the gun, war of words). Little crazy haalt na de mooie ballad de vaart er flink uit om vervolgens toch een mooi eindsprintje te maken. Rob is pissed en deelt dit graag met u. Live op halfords live insurrection (2001) lijken de nummers nog venijniger te worden.
Conclusie : Strakke plaat , 4 sterretjes

Lekker heavy metal debuut album van Fight, de band waarmee Rob Halford verder gaat na de split met Judas Priest. Het is een echt kick ass album geworden. Het start met het overrompelende Into the Pit en Nailed to the Gun. De band neemt dan wat gas terug en dat resulteerd in het trage en heavy Live in Black en War or Words.
Laid to Rest en For All Eternity vind ik wat minder en het Little Crazy is nog minder. Gelukkig werd ik weer omvergeblazen in het snelle agressieve Kill It. De meeste songs moeten het vooral hebben van vette gitaarrifs en de stem van de meastro himself, de gitaarsolo's zijn wat gewoontjes.
Beste songs vind ik Into The Pit, Nailed To The Gun, War of Words en Kill It.
Ik moet wel zeggen dat ik de live versies van Into the Pit en Nailed To The Gun nog strakker vind dat op dit studio album.
Al met al een goed debuut album van Fight en inderdaad beter dan de opvolger A Small Deadly Space uit 1995. Ik geef 4 sterren.

De remixed en remaster op spotify klinkt toch wel lekker. Kan de cd onder 't stof blijven.

Toevallig, ik heb de CD eerder op de avond onder het stof vandaan gehaald en op random/shuffle staan. Little Crazy als mindere is begrijpelijk en die gortdroge productie maakt het luisteren er niet makkelijker op, de pseudo-thrash speelt echter in het voordeel. Mooie foto van Rob Halford (met band) in streepjes-shirt in het boekje. Er zit de nodige agressie en zwartgalligheid in War of Words, alsmede venijn en strakke discipline. Een gevoelige, kwetsbare kant laat Halford zien in For All Eternity. Persoonlijk favoriet Laid to Rest heeft iets sinisters. Die band van hem speelt verdienstelijk in dienst van de zanger, echt opvallen doen ze niet.

Rob Halford goes Pantera (een tragere versie wel te verstaan), Judas Priest lag op zijn gat en Halford dacht een graantje mee te kunnen pikken van het succes dat enkele power metal bands genoten rond deze tijd. Het tempo ging omlaag, er werd ingezet op 'groove' en de gescheurde spijkerbroeken kwamen te voorschijn. Hoewel het tempo om laag ging, Halford een register lager ging zingen paste dit plaatje best goed in het tijdsbeeld van destijds. Het is ook best een aardig schijfje geworden. Hoewel hier en daar wat eenvormig en wat traag spreken nummers als Life in Black, Immortal Sin, Laid to Rest, For All Eterntiy mij altijd nog wel aan. De sompige grooves hebben wel een bepaalde charme. Little Crazy met southern 'feel' wordt door veel liefhebbers vaak als zwakke broeder gezien, ik vind het een van de sterkste tracks op de plaat. Hoewel de nummers tegen het einde wat aan vaart winnen en daarmee ook wat meer afwisseling ten weeg brengen wordt de kwaliteit ook allengs minder. Het blijft echter bij vlagen een leuk plaatje.

Ik heb de Into The Pit Box waarop dit album staat, opvolger A Small Deadly Space & Mutations. Naast de (noodzakelijke) remastering blijkt wel dat bij beide albums de hidden tracks Jesus Saves & Psycho Suicide ontbreken.

Beide geen essentiele nummers maar wel bizar dat een box waar feitelijk de volledige discografie op staat dit dan achterwege laat.

Voorts een leuk, degelijk album. Leukste verrasing blijft wel Contortion met die lichte growl rond de minuut (live blijkt dit soms Rob zelve te zijn, andere keren zorgt 1 van gitaristen hiervoor)

Het klinkt raar, maar de twee albums van Fight en dat van Two heb ik jaren geleden beluisterd en de beste nummers in een afspeellijstje gezet. Het is zo lang geleden dat ik niet eens meer weet hoe ze klinken. Uit dit album koos ik de nummers 1, 2, 4, 6, 7 en 8. Best wel veel. Ik ga ze binnenkort eens herontdekken. Voila!

De mening is niet veranderd: wat ik jaren geleden de beste nummers vond, is niet gewijzigd.
Iets andere stijl dan JP, iets minder voor mij, maar best wel degelijk.

2,5 sterren