Fight - War of Words (1993)

Als je puur naar de muzikale koers kijkt die Judas Priest inzette op Painkiller in 1990 en uiteindelijk vervolgde met Jugulator in 1997, kun je je afvragen waarom Rob Halford daar eigenlijk nu wegging. Painkliller leek immers een album te zijn waarmee Judas Priest liet horen helemaal klaar te zijn voor een nieuw decennium. War Of Words pakt die lijn op en voert hem nog wat verder door.

Andere redenen speelden vast ook mee bij zijn vertrek. De persfoto's met nieuwe band Fight toonden een frisse Halford zonder leren pakkies en met een oude spijkerbroek en een houthakkersbloes. Losjes en nul komma nul gestyled. Fight's muziek was al even sober. Wel stevig, bij vlagen venijnig en tegelijkertijd neerslachtig. Daarmee stond War Of Words midden in de jaren 90.

Ofschoon War Of Words wel anders is dan Priest, had het terugkijkend naar dat tijdvak ook best een Priestalbum kunnen zijn. Ik kan mij herinneren dat de wereld best opkeek van Halfords aanwezigheid in bijtende pseudo thrashnummers als Into The Pit, Nailed To The Gun en het snijdende titelnummer maar tegelijkertijd werd Fight ook direct omarmd. De begeleiding in kalmere track Life In Black komt weliswaar zo van een Danzigalbum afwaaien en de moddervette groove van Into The Groove is dankbaar geleend van C.O.C. Het deert allemaal niks want Rob Halford zorgt er wel voor dat er een eigen stempel opkomt.

De calvinistische benadering wordt slechts in For All Eternity lichtjes losgelaten door de invoeging van een strijkertje. Voor de rest is het album qua aanpak en productie gort en gortdroog. Enkele melodieuze solo's hier of daar vrolijken de nummers links en rechts wel op maar ze zijn zelden zo dwingend als op een willekeurige Priestplaat uit de jaren 80.

Rob Halford hervond voor zichzelf de bezieling en de kracht om door te vechten. Zonder Judas Priest maar met Fight. Een heel lang leven was de band niet beschoren, maar aan het debuut ligt dat beslist niet.

Opgenomen in de wisseloord studios nemen de soms logge en soms snelle rifs je mee in een groove waar je weer moeilijk uit loskomt. Het wordt nergens complex en de zang wisselt mooi af van lage weerbarstigheid tot zijn onvervalste high pitches zoals onze vrolijke vriend kan als geen ander. Nou ja, toen dan.
Af en toe wat megadeth like twin gitaarsolo's maar helaas net iets te weinig dubbele bass drum up tempo metal, want dat zijn naar mijn mening meer de " wow " factors van het album ( into the pit, nailed to the gun, war of words). Little crazy haalt na de mooie ballad de vaart er flink uit om vervolgens toch een mooi eindsprintje te maken. Rob is pissed en deelt dit graag met u. Live op halfords live insurrection (2001) lijken de nummers nog venijniger te worden.
Conclusie : Strakke plaat , 4 sterretjes