Richard Marx - My Own Best Enemy (2004)

Leuk plaatje van Richard Marx. Ik kende hem eigenlijk alleen van het album Repeat Offender, met onder meer de grijsgedraaide hit Right Here Waiting. Dat nummer ging mij al snel vervelen en ik dacht dat de man allang gestopt was met muziek maken. Tot ik vorig jaar tegen dit album 'aanliep' en de songs al na één luisterbeurt bleven 'hangen'. Dit album bevat leuke, speelse rustige rocksongs in de stijl van Gin Blossoms en The Connells, maar met name ook Train. Marx heeft mij met My Own Best Enemy dus weten te overtuigen. Niet alle songs zijn even sterk, maar niettemin een aanrader.

ik sluit mij volledig aan bij de vorige spreker!
hoewel volledig... dit kwam me alvast een stuk minder zouteloos voor dan Train... en ook een stuk beter dan Repeat offender

Ja, My Own Best Enemy is m.i. inderdaad ook vele malen beter dan Repeat Offender. Erg verslavend plaatje Erg gevarieerd en sommige songs zijn echt tijdloos. Soms wordt het wel wat te zoetsappig, maar slechte songs zijn op dit album eigenlijk niet te vinden.

Maar ook beter als het geweldige Rush Street? Ik zeg van niet...

Weet ik niet, ik heb die cd nooit in z'n geheel gehoord dus kan ik daar niet over oordelen. Ik vind My Own Best Enemy over de gehele linie constant en overtuigend, Rush Street misschien ook. Moet ik misschien eens gaan tjekken dan.

Moet je doen

Mooie terugkeer van RIchard Marx na het wel erg gladde Flesh and Bone (1997).
Niet alle nummers zijn even sterk, met name de ballads klinken af en toe verraderlijk glad, maar RM gaat met deze plaat weer een beetje 'back to basic'. Zijn beste plaat vind ik echter nog steeds Rush Street (1991), niet in de laatste plaats wegens het Toto-gehalte (Lukather, Porcaro).

Een van de beste albums van Richard Marx, al blijft Paid Vacation mijn favoriet.

Sterk album van deze "American adult contemporary and pop/rock singer, songwriter, musician, and record producer" (met dank aan Wikipedia), in zijn thuisland immens populair en hier vooral bekend door zijn jaren '80 hit 'Right Here Waiting'.

Door de jaren heen heeft hij bewezen een zeer sterke songschrijver binnen zijn genre te zijn, maar heeft hij sinds 'Paid Vacation' uit 1994 geen goed uitgebalanceerd eigen album meer uitgebracht. De albums 'Flesh and Bone' en 'Days in Avalon' hadden enkele prima tracks, maar het geheel was te glad en te soft.

Op deze plaat laat Marx zich eindelijk ook weer eens wat meer van zijn pop-rock kant zien (zoals hij op 'Repeat Offender' en 'Rush Street' ook deed) en ligt de balans tussen ballads en uptempo nummers ook beter.

De eerste 7 nummers vind ik allemaal erg sterk, met uitschieters naar de pop-rock kant 'When You're Gone' en 'Colder' en naar de ballad kant 'The One Thing' en 'Ready to Fly'.
Daarna wordt het album een tikkie minder sterk, maar nog steeds ruim voldoende.
Wat ik overigens niet snap is waarop 'Someone Special' op dit album staat, omdat het in minimaal gewijzigde vorm ook al op z'n vorige album verscheen.
Afsluiter 'Falling' (dat bij mij trouwens 5:13 duurt) is voor mij het minste nummer van de plaat.

Al met al zoals Marty al zei een mooie terugkeer van RIchard Marx, al heeft 95% van Nederland dit gemist.

Jammer van de ietwat suffe afsluiter maar verder een prima plaat. Geen bombastische AOR of zwaar aangezette powerballads (pleonasme?) maar meer de singer songwriters kant van deze vriendelijke man met een fijn stemgeluid.