Dokken - Breaking the Chains (1982)

Dit is het debuutalbum van de Amerikaanse groep Dokken met volgende bezetting: Don Dokken (zang), George Lynch (gitaar), Mick Brown (drums) en Juan Croucier (bass). Aardig album door het uitstekende samenspel van de heren muzikanten, mooi gitaarwerk van George Lynch maar de zang blijft voor mij zwak. Het is misschien “zijn” groep maar Don Dokken vind ik maar een matige zanger: treffend voorbeeld is Seven Thunders dat met een lekkere riff inzet maar dan komt die stem en doe ik mijn ogen toe en schud mijn hoofd. Ook is de productie tamelijk tam, maar het moest ook verkopen aan de Amerikaanse bakvissen. Weinig of geen tempowisselingen ook, dus de nummers lijken een beetje op elkaar. Typische Amerikaanse jaren ’80 hard rock dat weinig of geen potten zal breken bij mij, hoewel dit album destijds toch heel aardig verkocht. Opvolger Tooth and Nail bevat meer ballen en vuurwerk, voornamelijk dank zij George Lynch. Heroïsch zijn het bekvechten en de gevechten tussen gitarist en zanger om controle over de groep. Afsluiter Paris is Burning vind ik hierop nog het lekkerste nummer.

Er waren 2 versies van dit album. De originele eerste release, op het Carrere label, had een veel rauwere en heavy mix. En ook een iets andere hoes. Echter, deze oorspronkelijke mix werd niet goed bevonden door de platenmaatschappij voor de amerikaanse markt, en dus werd het album opnieuw gemixed, en zelfs sommige teksten werden zelfs gewijzigd. Hierdoor ontstond een veel gladder geluid.. Paris is burning is het hoogtepunt, echter het lijkt een live nummer, maar is het volgens mij niet.

Dokken klinkt voor mij net als Motley Crue uit de begin fase, alleen iets gladder.
Kan niet wachten tot ik die "classic" 5 albums cd kan kopen.

Gewoon een degelijke hairplaat.

Het verhaal van Rinus is duidelijk, luistert al weer anders.

3 sterren.

Dat is het wel, op de hoes staat: Paris is Bruning[Recorded Live in Berlin dec.1982)

Eigenlijk was het een soloplaat van Don Dokken. Volgens mij was de trackvolgorde ook iets anders.

Dit is de originele hoes.

Op de platenbeurs onlangs deze in de eerste uitgave gevonden en op de zijkant staat 'Don Dokken'. Maar gitarist George Lynch en drummer Mick Brown schreven wel alle nummers mee. Enkel I Can't See You is van Don alleen, maar dat is dan ook meteen het zwakste nummer van de lp.

De rauw klinkende mix, met Dokken die soms echt gilt als een metalzanger bevalt mij zeer goed. Zo ongepolijst komt het gitaarwerk prima uit de verf. Lynch' stijl in soleren doet me af en toe denken aan die van Vinnie Vincent.

Ik heb correcties doorgestuurd voor de tracklist, de hoes en het genre met metal aangevuld.

Een jaren '80 rock-album waar vrij weinig mis mee is. Vooral het spel van de muzikanten is sterk. De vocalen van Don Dokken zijn best aardig, maar nergens echt indrukwekkend.
De nummers zijn allen degelijk, maar het springt er nergens echt uit.

Wat ik zo lees is dat het album na Scorpion's Black Out (Don doet daar wat backing vocals) in de overgebleven studio time is opgenomen. George Lynch is de gitaargod to be maar dat komt hier maar af en toe echt uit de verf. De 1983 versie bevat nog Live to Rock (ten koste van We're Illegal) wat wel wat weg heeft van April Wine's I like to Rock. De afsluiter is het prima Paris is Burning wat een live track zou moeten zijn (incl Lynch intro). Na 3 weken studio zo veel man op de been brengen, het zou kunnen, maar het publiek klinkt toch behoorlijk ingemixt. Daar had Dieter Dierkx al genoeg ervaring mee (Tokyo Tapes) dus dat lijkt mij heel wat waarschijnlijker.
Breaking the chains , Nightrider en Seven Thunders trekken het album over de streep. De rest is leuk om mee te pikken zodat het de luisteraar snel duidelijk wordt dat niet iedere beginnende USA band in een korte tijd gelijk een hitalbum weet te maken. Dat geeft niks. Hard werken was het devies, en dat heeft de Californische band zich ten harte genomen.

Dit eerste album van (en eerste fatsoenlijke kennismaking met) Dokken spettert nog niet echt. Losse nummers uit later werk ken ik wel, maar daar hier is nog weinig van te horen. Nummers ploeteren eigenlijk maar een beetje door, maar weten niet echt te pakken. De productie helpt ook niet echt. Vrij saai en onbevlogen, zou ik willen zeggen met als dieptepunt het tweeluik 'Felony' en 'Young Girls', die ook tekstueel nog eens bedenkelijk kunnen overkomen. Gelukkig met 'Nightrider' en het titelnummer nog een beetje een referentie naar wat (hopelijk) gaat komen, maar gezien de scores van komende albums twijfel ik daar niet over.

The_CrY, heb je wel het album in de oorspronkelijke mix beluisterd? Zie bericht van Rinus op 26 mei 2010.

Nee, op Spotify staat alleen de 1983 versie. Maakt dat zo'n verschil dan?

Ik heb ze niet vergeleken, maar Rinus schrijft: 'veel rauwere en heavy mix'. Dus blijkbaar maakt het echt wel verschil.

Die mix is op YouTube wel te vinden. De gitaar staat iets meer op de voorgrond.
Maar dat is het ook wel.

Het begin van een top periode, maar ha twee kapiteins dat werkte niet waardoor George het solopad op ging. Overigens zijn de twee opvolgers van top klasse!!

Deze en zijn 3 opvolgers. Wat mij betreft. Erg leuk spul.

Ik was onderweg om dit een onvoldoende te geven, maar bedacht me dat er best veel makkelijk in het oor liggende tracks opstaan. Waarom is dit toentertijd niet op de commerciële radiozenders gedraaid? Het is soft genoeg en stiekem hebben ze catchy lyrics.