Dokken - Breaking the Chains (1982)

Dit is het debuutalbum van de Amerikaanse groep Dokken met volgende bezetting: Don Dokken (zang), George Lynch (gitaar), Mick Brown (drums) en Juan Croucier (bass). Aardig album door het uitstekende samenspel van de heren muzikanten, mooi gitaarwerk van George Lynch maar de zang blijft voor mij zwak. Het is misschien “zijn” groep maar Don Dokken vind ik maar een matige zanger: treffend voorbeeld is Seven Thunders dat met een lekkere riff inzet maar dan komt die stem en doe ik mijn ogen toe en schud mijn hoofd. Ook is de productie tamelijk tam, maar het moest ook verkopen aan de Amerikaanse bakvissen. Weinig of geen tempowisselingen ook, dus de nummers lijken een beetje op elkaar. Typische Amerikaanse jaren ’80 hard rock dat weinig of geen potten zal breken bij mij, hoewel dit album destijds toch heel aardig verkocht. Opvolger Tooth and Nail bevat meer ballen en vuurwerk, voornamelijk dank zij George Lynch. Heroïsch zijn het bekvechten en de gevechten tussen gitarist en zanger om controle over de groep. Afsluiter Paris is Burning vind ik hierop nog het lekkerste nummer.

Een jaren '80 rock-album waar vrij weinig mis mee is. Vooral het spel van de muzikanten is sterk. De vocalen van Don Dokken zijn best aardig, maar nergens echt indrukwekkend.
De nummers zijn allen degelijk, maar het springt er nergens echt uit.

Wat ik zo lees is dat het album na Scorpion's Black Out (Don doet daar wat backing vocals) in de overgebleven studio time is opgenomen. George Lynch is de gitaargod to be maar dat komt hier maar af en toe echt uit de verf. De 1983 versie bevat nog Live to Rock (ten koste van We're Illegal) wat wel wat weg heeft van April Wine's I like to Rock. De afsluiter is het prima Paris is Burning wat een live track zou moeten zijn (incl Lynch intro). Na 3 weken studio zo veel man op de been brengen, het zou kunnen, maar het publiek klinkt toch behoorlijk ingemixt. Daar had Dieter Dierkx al genoeg ervaring mee (Tokyo Tapes) dus dat lijkt mij heel wat waarschijnlijker.
Breaking the chains , Nightrider en Seven Thunders trekken het album over de streep. De rest is leuk om mee te pikken zodat het de luisteraar snel duidelijk wordt dat niet iedere beginnende USA band in een korte tijd gelijk een hitalbum weet te maken. Dat geeft niks. Hard werken was het devies, en dat heeft de Californische band zich ten harte genomen.