Testament - Souls of Black (1990)

Het mooiste aan Souls of Black is nog wel de hoes. Qua songmateriaal vind ik een en ander nogal tegenvallen. Er staat in tegenstelling tot andere Testament-platen geen nummer op dat er echt bovenuit springt.

Souls of Black is zeker geen slechte plaat, maar de songs lijken mij teveel op elkaar. Een stuk minder sterk dan The New Order of The Legacy.

Het gevoelige The Legacy en het hakkende titelnummer dan?

Geen slechte nummers, maar voor mij persoonlijk toch een stuk minder sterk dan het betere werk van de eerste twee platen. Ik vind deze plaat over het algemeen ook minder sterk dan The Ritual, waarop mijn favoriete song (Electric Crown) van de band staat. Dit album heeft het m.i. nét niet. Vandaar een 3*

In principe is dit voor mij ook hun minste album, The Ritual klinkt wat vetter, en heeft iets beter songmateriaal misschien. De hoes is idd wel schitterend.

Het laatste nummer "Seven Days of May" is ook best lekker!

Face in the Sky, Falling Fast, Souls of Black, The Legacy en Seven Days of May zijn mijn favorieten.
Het is jammer dat er wat weinig afwisseling te horen is, verder niet slecht. 3,5*
Toen ik de intro van Beginning of the End voor het eerst hoorde dacht ik wat krijgen we nou dan The Rosenberg Trio?

Ik ga akkoord met wat eerder al gezegd werd: allesbehalve slecht, maar speciaal goed wordt het ook nooit.
Het titelnummer springt eruit, maar voor de rest blijven de meeste nummers toch niet echt hangen.
Wat vooral beter had gekund is de produktie.

Eén van de mindere albums in het oeuvre van Testament, maar dat komt niet omdat dit slecht is, maar omdat de rest van een hoger niveau is.
Andere Thrashbands zouden al content zijn mocht hun beste album klinken als Souls of Black..

Souls of Black en The Legacy zijn wel goede nummers, Malpractice kan er mee door en de rest van de LP heeft nooit veel last van slijtage gehad; gewoon die 2 mooie nummers op tape gezet.

Souls Of Black ligt erg in het verlengde van het in mijn oren matige Practice What You Preach. De bedoeling is dat de metal een behoorlijk melodieuze injectie krijgt. Dat lijkt op Souls Of Black beter te lukken dan op Practice What You Preach. Maar een knaller is de plaat verder ook niet geworden. Testament zat in een creatieve impasse. Het heilige vuur was weg. Toch kent Souls Of Black wel wat memorabele momenten zoals de ijzersterke ballade The Legacy. Kippenvelnummer. De rest ontstijgt het niveau van aardig niet echt.

Deze is wel wat beter dan de saaie voorganger maar echt knallen doet Souls of Black niet. In beide gevallen genoeg tijd ingestoken maar het werd er alleen maar minder op. Mijn oudere familie was in mijn ogen beter af met de aanschaf van No Prayer for the Dying, kwam zo rond dezelfde tijd uit.

Nog beter was je af met de aanschaf van Into The Mirror Black of Seasons In The Abyss of Beg To Differ of als klap op de vuurpijl: Rust In Piece.

Sanctuary en Prong...vreemd dat ik nooit aan Prong ben begonnen. Sanctuary had op het debuut een vermelding van "produced by Dave Mustaine" maar d'r was vanzelf niemand bekend mee.
Zoiets als Testament liep als een trein.

Dit was mijn eerste kennismaking met Testament en omdat ik verder nog niets kende van de band, had ik ook geen vergelijkingsmateriaal betreffende oudere albums.
En ondanks dat ik nu zo'n beetje alles van ze ken, vind ik Souls of Black eigenlijk nog steeds wel een lekker album. Lekker agressief bij vlagen, wat er o.a. voor zorgt dat de plaat echt wel zo z'n momenten heeft.
De productie is flets en ontsiert de muziek een beetje, maar met knallers als "Falling Fast", het toch wel erg lekkere "Souls of Black" de sterke ballad "The Legacy" en de energieke afsluiter staan er toch wel een aantal goede nummers op.
In ieder geval in z'n geheel een verbetering t.o.v. het inspiratieloze Practice What You Preach, echter wordt het niveau van de eerste 2 platen niet gehaald.
Toch is Souls of Black een lekkere trash-beuker die ik zeker zo nu en dan met plezier opzet.

25 jaar alweer. En ik denk dat het niet veel scheelt dat ik Souls of Black voor het laatst gedraait had. Toen kon ik er niet echt veel mee en nu nog niet eigenlijk. Waar de tijdgenoten progressie maakten in betere en technischere thrash lijkt hier de tijd stil te hebben gestaan. De gitaarsoloos zijn het wachten wel waard maar blenden in het geheel niet in bij de rest van de sound. Chuck zingt als een jonge Hetfield maar maakt op mij ook niet echt indruk.
Aan het einde van one mans fate komter in ene een perfecte hook die de song zo naar een topper status had kunnen doen tillen. Maar het vervolg is een fade out, zo zonde. Benoemingswaardig zijn Malpractice, Souls of Black en natuurlijk the Legacy. Die laatste is verplichte kost historisch gezien en valt in de categorie xx metal-songs you must have heard before you die. Ook 25 jaar na dato dus.

In hetzelfde jaar als Megadeth's Rust In Peace, Slayer's Seasons In The Abyss en Anthrax' Persistence Of Time maakt Testament met Souls Of Black een album dat zich prima met de werken van de 'groten' kan meten. Waar men op Practice What You Preach nog wat rare experimenten erdoorheen gooide, is het hier zowel technisch als toegankelijk te noemen. Vooral Malpractice is een fantastische thrasher met supersolo's, terwijl de groove van Souls Of Black erg fijn in het gehoor ligt. The Legacy is een beduidend betere (vooral beter gezongen) ballad dan The Ballad van het vorige album. Souls Of Black is niet zo overstuurd als de eerste twee albums, maar wel goed in het gehoor liggend en wederom doordrenkt met weergaloos gitaarwerk van Skolnick. Die overgangen in Seven Days Of May brengen me zelfs helemaal in vervoering! Jammer dat de productie redelijk waardeloos is.

Voorlopige tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. Souls Of Black
4. Practice What You Preach

Tja, dan ga je klaarzitten om de volgende plaat van Testament met de grond gelijk te maken en dan blijkt het helemaal niet slecht te zijn. Dan blijft vervolgens de kwaliteit aanhouden en lukt het de heren zelfs om de ballad niet te verprutsen. Je hoort in elk geval dat Testament geleerd heeft van Practice What You Preach en zodoende blijven alle gekke dingen en experimenten uit. Souls Of Black blijkt daarmee een heel effectieve plaat te zijn die qua opzet vertrouwd eighties aanvoelt. Alleen de productie is vrij zwaar en dichtgesmeerd. De meeste songs zitten goed in elkaar en vooral het gitaarwerk van Alex Skolnick valt op. Hij levert hier toch wel zijn beste solo's af. Grappig detail: het enige nummer dat me niks deed, was Absence Of Light. Het enige dat Chuck Billy schreef voor dit album. De credits zijn dus voor Alex Skolnick en Louie Clemente.


Tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. Souls Of Black
4. Practice What You Preach

Midtempo thrash met een ietwat blikkerige en kille productie. De snaredrum vind ik echt een beetje lelijk klinken.
De basgitaar staat dan wel weer lekker in de mix. Op de zang zit veel te veel galm (wat ik ook niet echt mooi vind), maar de gitaren en met name de solo's klinken erg goed.

Er staan ook zeker wel wat heerlijke riffs op de plaat. Het is in ieder geval wel een plaat waarop het moeilijk stilzitten is. Beetje handbangen en airgitaren kan prima op deze plaat.

Wat ook opvalt is dat de songs lekker kort zijn, waardoor er niet oeverloos wordt doorgerifft. Less is More geldt ook voor de Thrashmetal.

Testament en een fijne productie, het zou pas veel later beter worden maar het is toch vreemd te merken dat dit al het vierde album vormt waarbij de productie wederom niet kan overtuigen.
Dan de plaat zelf; Face In The Sky vormt een fijne midtempo song, een lekkere groove, weinig mis mee. He titelnummer kan ook overtuigen, wederom richten de heren zich meer op de groove dan op de riffs en dat bevalt mij wel. Het tempo gaat hierna weer wat omhoog waarbij met name Malpractice in het oog springt, Skolnick draait samen met de ritmesectie overuren en doen dat naar behoren. Wat The Ballad voor zijn voorganger betekende doet The Legacy dat voor Souls of Black, een stemmig werkje, met melancholische solo's en een aanzwellend geheel tegen het einde.
Afsluiter Seven Days of May vormt een aardige afsluiter met een heerlijke solo van Alex.
Conclusie; deze plaat is een stuk sterker dan zijn voorganger maar wordt ook nergens memorabel. Desalniettemin bevat de plaat wel enkele uitstekende songs.

Tussenstand:

1. The New Order
2. Souls of Black
3. The Legacy
4. Practice What You Preach

Alles bij elkaar toch net even beter dan de voorganger. Hier gelukkig geen irritante bassdrumsound. Verder wel voortbordurend op de zware catchy metal, enerzijds best creatief en melodieus gedaan, anderzijds doet het wel regelmatig denken aan eerder werk (vooral van 'The New Order'). Ook zeldzaam dat ik deze opzet - misschien wel een beetje onterecht (vroeger ook vrij veel geluisterd)...

'Souls of Black' werd voor mij zojuist op YT ontmaskerd als halve 'For Whom the Bell Tolls' rip-off... grappig / raar dat ik die link nooit gelegd heb.

Ik dacht eerst aan een kleine 8, maar 'The Legacy' vind ik niet bijzonder (wel netjes hoor) en de afsluiter ook al niet (middenstuk met de solo zijn wel weer lekker), dus ook hier een 7.

Album klinkt een beetje flets, maar zorgt nog steeds voor een lekkere 40 minuten vol headbanging.


1. The Legacy
2. The New Order
3. Practice What You Preach
4. Souls of Black

Dit was destijds ooit mijn eerste kennismaking met Testament. Tussen al het moois dat toen op de markt werd geslingerd viel dit me behoorlijk tegen weet ik nog. De zang van Billy viel (en valt) me nog steeds zwaar om een heel album uit te zitten. Maar het grootste euvel vond ik toen de productie. En als ik alles hierboven zo door lees dan sta ik daarin niet alleen. De snare drum klinkt echt heel lelijk. Hadden ze daar wat meer pit in gestopt dan was het al een stuk beter geweest. Nu zorgt het voor een wat kille bedoening overall. Al was dat wellicht de bedoeling? Want afgaande op het schitterende artwork past het kille, sobere, bijna ijzige geluid daar prima bij. Nu, na vele jaren, zit ik dit weer te luisteren en bevalt het me een stuk beter eerlijk gezegd. Billy is nog steeds een lastig gevalletje en die productie...tsja. Maar toch zitten de nummers over het algemeen wel prima in elkaar. Met name de start van het album is best gaaf. Bij Absence of light verslapt m'n aandacht voor het eerst. Die zanglijnen zijn echt veel te zeurderig. Daarna vlamt het af en toe nog wel even op (Malpractice!) maar is het gek genoeg ballad The legacy dat het sterkst is.

Daar gaan ze nu wat aan doen:



Heel gaaf nieuws dit. Hopelijk gaan ze Practice What You Preach ook een beetje oppoetsen. Ook zo'n album met alleen maar te gekke nummers maar net zo'n flets geluid. Dat was toen de trend, met dank aan Metallica's AJFA natuurlijk.

Toch heb ik veel liever dat geluid dan de producties die de band tegenwoordig op ons loslaat.
Weliswaar is de productie van Souls of Black of Practice What You Preach niet fenomenaal, maar veel liever dergelijke uitgaves dan hetgeen ik tegenwoordig hoor.
Die digitale platgeslagen producties van de laatste jaren - Para Bellum kent ook dat euvel - waarbij instrumenten bijna niet meer van elkaar te onderscheiden zijn, hebben jammergenoeg veel invloed op mijn luisterbeleving.
Kortom, als Souls of Black in een ''Para Bellum'' jasje wordt gehesen zal dat mij niet verleiden tot aanschaf.

Helemaal mee eens, die kant moet het niet opgaan. Maar dit zijn nog analoge opnames die ze wat meer willen laten knallen. Het zou heel goed kunnen uitpakken. Een geslaagd voorbeeld daarvan vind ik Killing Is My Business, die is er in de remix (Combat 2002 versie) echt op vooruit gegaan zonder het authentieke geluid te verliezen.

Ja als ze het zo aanpakken als The final kill release dan ben ik erg nieuwsgierig!