Gary Moore - Ballads & Blues (1995)

Leuke verzameling van rustige nummers, hoewel ik dit niet te vaak achter elkaar kan luisteren. Het is een vrij sterke plaat en vooral de bluesy songs - zoals Parisienne Walkways, Story of the Blues, Blues for Narada en natuurlijk Still Got the Blues - vallen mij daarbij in positieve zin op. Sommige songs lijken wat op elkaar, maar desalniettemin de aanschaf meer dan waard als je hiervan houdt.

Schatgraven op zolder helpt. Terwijl ik naarstig op zoek was naar een streng lampjes voor de kerst vond ik een schoenendoos met daarin cd's waarvan ik heilig overtuigd was dat ik die ooit was kwijtgeraakt .Sommige had ik al opnieuw teruggekocht. Deze niet . Gisteren tijdens de luie eerste kerstdag gedraaid in het gezelschap van mijn vrouw en een flesje wit. Heerlijke tranentrekkers , maar toch ook wel netjes ingekleurd . Moore was een prima gitarist en een beperkt vocalist .Ik ben blij dat ik hem heb teruggevonden en heb mezelf gisterenavond maar getrakteerd op een bestelling van 3 andere Moore albums .Aan deze kan ik wel 4 sterren kwijt .

Dit is het enige album van Gary Moore dat ik volledig achter elkaar kan luisteren. Zijn andere albums zijn voor mij wat te ruig of hard-rocky, maar dit album stelt me nooit teleur. Favoriete nummer: Johnny Boy.

Die staat hier niet genoemd als track.Op wikipedia staat ie wel genoemd en op discogs ook. Op mijn cd (gekocht in 1995 in Tel Aviv) staat ie volgens mij niet. Ik zal een correctie indienen.

Op mijn exemplaar staat-ie wel. Als veertiende en laatste nummer. Wel een fiks aantal jaren na de officiele release gekocht bij Van Leest (in de Euro-tijd, 2 voor 15 euro vermeldt de sticker op het doosje - dat zou ik nu heel duur gevonden hebben... )
Ik heb toch het idee dat dit de standaard-uitvoering voor West-Europa was. Soms heb je het wel eens dat in sommige regio's (in de wereld) een andere versie gangbaar is, maar ik zou dit toch als de officiele eerste release willen aanhouden. Op zijn minst zou Johnny boy hierboven vermeld moeten worden als bonustrack.


Over het album zelf: ik heb behoorlijk wat reguliere CD's van Gary Moore, maar dit is een geslaagde combi van de rustige nummers uit zijn hardrocktijd en zijn bluesperiode (precies zoals de titel aangeeft natuurlijk ).
Gevoelsmatig deel ik die twee periodes altijd in als aparte categorieën, maar hier valt het op dat die twee zich eigenlijk best goed laten mixen. Nummers als Always gonna love you en Empty rooms (hier in de 1984-versie) zijn pure rockballads en vrij van blues-invloeden, maar een nummer als Parisienne Walkways en in minder mate Crying in the shadows hebben wel een blues-touch, hoewel ze van zijn hardrock-albums afkomstig zijn.
Zo vormen de nummers hier toch een coherent geheel. Leuk voor als je Gary eens laat op de avond wilt beluisteren zonder je stoel uitgerockt te worden

Op discogs en zo staat ie ook gewoon vermeld als nr. 14, niet als bonustrack. Dus ik denk ook dat dit de gangbare versie is.

Onder het motto "U vraagt, wij draaien", track 14 Johnny Boy toegevoegd dat samen met track 11 Falling in Love with You niet op alle versies van dit album staat, kijk maar eens op Discogs met zijn 48 versies (!) - officieel en niet-officieel. Een vinylversie van dit album bevat zelfs maar 12 tracks, dus misschien komt er later nog een correctie, een kwestie van door de bomen toch nog het bos te zien.

Naar aanleiding van zijn overlijden ook al weer zeven jaar geleden (verdikke toch) heb ik al vele studioalbums én livealbums op vinyl of op cd bijgekocht. Deze heb ik laten liggen want verzamelaars liggen me niet zo maar de kwaliteit is er, zowel in zijn Hard Rock periode als in zijn Blues periode: uniek qua stem en heel zeker qua gitaarspel dat zo herkenbaar bleef in beide periodes.

Niets nieuws onder de zon voor de verzamelaar? Toch wel volgens onze vriend Wikipedia met zijn drie "previously unreleased tracks' in de vorm van One Day, With Love en Blues for Narada (bron: Ballads & Blues 1982–1994) - Wikipedia - en.wikipedia.org). Dan is dit voor mij toch het opsnorren waard. Ik kan iedereen van harte volgende box aanraden: Gary Moore - Essential Montreux (2009).

Dat is nog eens pro-actief, Sir Spamalot! Hartelijk dank!!

Ik kom er nu achter dat Johnny Boy ook op mijn cd staat. Ik heb het album de tweede helft van de jaren 90 vaak gedraaid, maar daarna eigenlijk vrijwel nooit meer. Dus was het kwijt. Zoals het me nu bijstaat, vond ik teveel nummers niet echt al te boeiend. Misschien wel omdat ik het op een gegeven moment teveel achter elkaar heb gedraaid. Ik weet het niet goed meer.

Parisienne Walkways, vooral de solo, en Midnight Blues staan me bij als favorieten. Ik moet het album toch echt weer eens gaan beluisteren.

Gary Moore is op zijn best als hij zelf ( of door Phil Lynott ) neergepende songs ten gehore brengt. Dat was op de twee voorafgaande bluesalbums zo'n 50/50 maar hier regisseert de gitarist het hele album op 1 na. De niet eerder uitgebrachte tracks zijn zeker de moeite waard wat dat betreft.

Een cadeautje voor onder de kerstboom en in Nederland en Vlaanderen wellicht ook in de schoen bij Sinterklaas. In Nederland in december 1994 slechts #86, van Vlaanderen geen notering gevonden of wellicht geflopt. In Duitsland #30, in het Verenigd Koninkrijk in november #33.
Dat zijn geen opvallend hoge noteringen, toch leverde het de nodige extra inkomsten op plus één van de argumenten voor een verbeterde deal die Moore vervolgens van zijn platenbazen kreeg. En menig popfan zal van deze kant van Gary Moore kunnen genieten.

In verhouding staat op de eerste helft iets meer pop, op de tweede iets meer blues. Sir Spamalot noemde al dat er drie nieuwe nummers op staan, niet eerder verschenen. Ongetwijfeld opgenomen tijdens sessies voor zijn bluesalbums, waarvoor hij van de platenbaas veel extra muziek op band moest zetten voor b-kantjes en meer. Vooral het instrumentale Blues for Narada maakt indruk. Wat me ook opviel was dat de versie van Falling in Love with You een andere is dan die van Corridors of Power.
Bij dit alles weinig gitaarpatserij, maar een enkele keer laat hij zich gaan. Toch weer lekker om dat te horen in de overwegend rustige tracklist.

Vanwege de drie nieuwe nummers interessanter dan een liefhebber van Gary Moore op het eerste gezicht zou denken bij een verzamelaar.