Gary Moore - Out in the Fields (1998)

Uitstekende compilatie van Gary Moore, met naast de grootste hits ook enkele aardige songs die minder bekend zijn. Mijn persoonlijke favoriet is onder meer het samen met zijn jeugdvriend, Thin Lizzy-frontman Phil Lynott (RIP) gespeelde Parisienne Walkways, dat nog dateerde uit de tijd dat Moore zelf bij Lizzy speelde. Ook songs als het prachtige, geheel instrumentale The Loner en de Easybeats-cover Friday On My Mind, waarvan Moore een heuse hardrocksong heeft gemaakt, mogen er zijn. Eigenlijk kent deze compilatie geen tegenvallers. Ik ben zelf niet zo weg van Still Got the Blues, maar omdat het zijn grootste hit is, hoort ie natuurlijk ook op dit album thuis.

Die nummers met Phil Lynott vind ik al jaren het beste wat 'ie ooit gemaakt heeft. De rest vind ik vaak aardig, uitstekende muzikant, maar hij mist toch iets. Moeilijk om de vinger er precies op te leggen.

Gary Moore leverde zijn beste werk met Thin Lizzy / Phil Lynott. Op deze verzamelaar staan daar genoeg voorbeelden van. Andere leuke nummers zijn Wishing Well, de ballad Empty Rooms, Friday On My Mind en het overbekende Still Got The Blues.

Bij sommige versies zit nog een tweede cd met daarop o.a. knallende live uitvoeringen van Over The Hills And Far Away en het onvolprezen Thunder Rising.

Ik heb die 2-CD uitgave van dit album. De eerste disc was van nut om wat nummers van hem op CD te krijgen. Bij Gary Moore had je meestal zowel een paar uitstekende nummers als een paar missers op de albums staan. In dit geval zijn Friday on My Mind en Ready for Love voor mij de mindere nummers. De rest is, zoals in het geval van Wishing Well, wel leuk tot zeer goed met o.a. Militairy Man. Empty Rooms valt hier in de meer commerciële uitvoering van Run for Cover te horen. Het valt op dat er niets van Victims of the Future langskomt; zijn hardste album.
De tweede disc zorgt voor aardig wat toegevoegde waarde. Het stevige All Messed Up is altijd wel favoriet, net als eerder genoemde voorbeelden en nummers als The Loner en Reach for the Sky. Om het optimaal op te vullen komen er tot besluit nog een drietal studionummers. De nieuwe uitvoering van Emerald is best wel goed en de remix van Livin' on Dreams maakt het nummer er niet minder om.

Kijk, daar heb je nog eens wat aan! Ik heb net deze 2 cd versie besteld.

Good for you. Prima overzicht, al komen de albums van voor Wild Frontiers er wat karig vanaf.

Gary Moore. Hij had nog een blouse van me. Die zal ik wel nooit meer terugzien.

Ook ik heb de 2cd uitvoering en die 2e cd doet het 'm! Nooit eerder uitgebrachte (op cd althans) live opnames van de Wild frontier tour, opnieuw opgenomen nummers en non-album tracks. Disc 1 is leuk als je niks van Moore in huis hebt maar het draait wat mij betreft om het tweede schijfje!

Prachtig album van Moore.
Er staan echt veel mooie nummers op met geweldige solo.s
Ik heb het idee dat Gary een beetje wordt onderschat met gitaarspel , maar ik heb eens beetje op youtube naar beelden van de man gekeken en m,n mond viel open , daar kunnen Gilmour en May echt niet aan tippen.
M,n voorkeur gaat wel uit naar de rockmuziek van Gary en niet de latere bluesmuziek van Gary , die stap had hij voor mij niet hoeven te maken.

Uitstekend verzamelabum, vor als je niets van Gary Moore hebt.

Niemand mist Oh Pretty Woman?

Nee joh, ik vind het al jammer dat Cold day in hell en Still got the blues tussen al dit moois staan!

Inderdaad. Weg met die gezapige blues van hem.

Juist prachtig dat die nummers erop staan en Oh Pretty Woman ontbreekt node.

En het is een "Very Best of"...daarom mis ik een nummer als As the Years Go Passing By nog het meest. Maar ja, je kunt niet alles hebben, zoals te doen gebruikelijk op een compilatiealbum van een artiest.

Dit geldt voor mij ook: veel reguliere albums van Gary Moore heb ik al in huis. Ik zag 'm - jaren geleden overigens al - als 2CD uitvoering voor een zacht prijsje staan. Die live-CD is inderdaad een waardevolle aanvulling. Begrijp ik trouwens uit je bericht dat deze opnamen al wel eens op LP waren verschenen? En zo ja, welk album was dat dan?

Ik bedoelde meer op sommige nummers op disc 2. Niet alles is live zoals je weet. Er staan ook wat nummers op die re-recorded zijn en niet op een destijds regulier album terecht zijn gekomen (laatste 3 songs).

Om dat probleem op te lossen zouden ze in het geval van Moore het beste overzichten van z'n hardrock en bluesperiodes apart op een verzamelaar kunnen zetten. Dan hoef ik ook niet te skippen als die bluesnummers voorbij komen

Dat zouden ze zeker moeten doen voor mensen als jij
Ik ben gek van beide stijlen, maar heb liever meer dan minder uit Gary's oeuvre op een compilatie overzicht.

Jammer dat deze alleen nog maar als 1 cd te koop is, de 2 cd is natuurlijk de aanrader, maar volgens mij alleen nog maar gebruikt te koop.

Alle 40 goed is een 2 cd die veel completer is, en kost overal maar een tientje net als de 1 cd van deze.

Eigenlijk is de platinum collectie uit 2006 de nog betere keuze, dan heb je 3 cds voor ook maar een tientje, en alles nog keurig bijelkaar ook. Hardrock op cd 1, blues op cd2, en zijn live nummers uit zowel zijn rock als blues periode op cd3. ik heb hem gescoord voor maar 7.99 euro, meestal kun je hem vaak wel onder de 10 euro krijgen.

Bij Amazon.uk gewoon te koop hoor.

Lekkere verzamelaar van Gary Moore, met mooie rock nummers, sterke ballads en natuurlijk de blues hits. De sterkste nummers voor mij zijn 'Out in the Fields' (met Phil Lynott), 'Empty Rooms', 'Still in Love with You' en 'Still Got the Blues'. Ik mis wel 'Oh Pretty Woman' op deze verzamelaar.
Toen ik andere favoriet 'Over the Hills and Far Away' voor het eerst hoorde was ik er overigens heilig van overtuigd dat dit een nummer van Big Country was, geweldig nummer.

Ik heb Gary Moore 3x live mogen aanschouwen. 2x in de 80's en een keertje, veel later op Bospop, waar zijn bluesnummers mij wel raakte. Het regende nogal en Moore raakte de snaar (!) met een wat sombere set, maar wat een passie en gevoel. Iets wat zijn bluesalbums naar mijn idee nooit over kunnen brengen.
Gary was ook een ultieme liveartiest. Daar kon hij zijn gitaar laten janken en hij bepaalde wanneer het klaar was.
Deze compilatie bevat derhalve sterk werk. Zijn ultieme hardrockperiode is het meest belicht.
Vrij toegankelijke hardrock trouwens met altijd aandacht voor een pakkende melodie en met ballads kon Gary ook goed voor de dag komen.
Hij was natuurlijk altijd de meestergitarist, maar als vocalist is hij altijd wat onderschat heb ik wel eens het idee.
Hij had best een aardig bereik en de nodige soul.

Ach, pik je favo's eruit hier. Een aardig overzicht van een te vroeg overleden Gary Moore.
Hij wordt node gemist en dan vooral op de buhne.

Dat optreden op Bospop was ik ook. Met Brian Downey op drums. Was inderdaad een prima optreden! Met een ultieme versie van Still in love with you. Voor zover dat mogelijk is zonder Phil Lynott uiteraard.

Idd. Hij kwam er prima mee weg. Bijzonder optreden.