Exhorder - Slaughter in the Vatican (1990)

Goede plaat, dit Metal Album van de Week, maar net niet goed genoeg om me te grijpen.
Als ik het door mijn koptelefoon mijn oren inblaas, kan ik me prima met Exhorder vermaken, maar alleen dan. De muziek vind ik goed, en de drummer klinkt als een behoorlijk explosief manneke. Daar staat tegenover dat de zanger voor mij de zwakke schakel is. Op sommige momenten klinkt hij goed, maar nergens wordt het overtuigend fel of boos of agressief. Wat ik toch wel bij dit soort muziek hoort.
Ik had bij de eerste beluistering niet door dat dit album dezelfde producer had als Cowboys from Hell, maar toen ik dat las, vielen de stukjes op hun plek. Net als op CfH vind ik de productie van Slaughter in the Vatican kil en afstandelijk. De muziek klinkt niet als een geheel, maar alsof alle instrumenten op hun eigen eilandje staan.

Kortom, het is geen straf om naar Exhorder te luisteren, maar een geweldige ervaring was het nou ook weer niet. Op basis van dit album voel ik geen neiging andere albums van deze band te leren kennen.

3,5*

Erg toffe plaat. De stem doet hier en daar wat aan Pantera denken, maar op sommige moment ook op Obituary. Verder is Exhorder een stuk rauwer en smeriger dan Pantera is en dat vind ik helemaal niet erg. Lekkere agressieve muziek met een behoorlijke drive. De teksten zijn niet het sterkste punt, maar goed, dat maakt niet zo heel veel uit.
Maar dit groove metal? Nee ik zeg gewoon thrash, het rosst ook best wel!

Uit New Orleans, Louisiana in de Verenigde Staten komt Exhorder, mij bekend in die tijd maar nooit iets van gekocht. Dit is een album met snoeiharde en agressieve thrash. Ik hoor vergelijkingspunten met Pantera en Nuclear Assault. De hoes toont hoe de paus naar een schavot wordt gesleept, ik ben benieuwd of ze hiermee ooit problemen hebben gehad.
Muzikaal zit het wel snor, het bevalt mij wel hoewel de drums soms niet genoeg in de mix staan, voilà, dat was dan mijn “kniesmoment” met dit album. Voor de rest bevalt het mij wel, er staat genoeg vuurwerk op om mijn oortjes te bekoren. De teksten, inderdaad ik heb digitale tekstvel erbij genomen, doen mij eerder glimlachen dan wat anders, grote literaire verhalen moet je hierop niet verwachten, getuige het banale Anal Lust. Nummers die mij bekoren zijn Homicide, Exhorder en Legions of Death, de rest vind ik niet zo memorabel. De zanger vind ik niet altijd even strak de vette riffs van de muziek volgen. Best wel een leuk album.