Cyndi Lauper - At Last (2003)

Toen ik dit album voor het eerst hoorde geloofde ik mijn oren niet. Is dit Lauper? Dat kan toch niet? Die deed toch in discodeuntjes? en nu dit hier? Grappig.
Het album bestaat uit allemaal covers die zeer goed passen bij de stem van Cyndi.
Even afgezien van de opener (m.i. het slechtste nummer op dit album) is de rest van de muziek erg lekker en verrassend, zoals bijvoorbeeld de latin uitvoering van Stay, zeer aanstekelijk.
La vie en rose, mooi hoor en Walk on by krijgt ook al zo'n mooie uitvoering mee. Het is niet te geloven, dit mens kan echt zingen zeg en hoog.
Alle nummers hebben bijzonder fraaie (en ook wel min of meer aparte) arrangementen.
Het enige wat je op de keuze van de nummers tegen kan hebben is dat het vrijwel allemaal trage nummers zijn met een melancholieke inslag (een enkele uitzondering daar gelaten). Toevallig houd ik daar wel van.
Voor de meeste van ons zal dit een verrassend album zijn, een leuke verrassing denk ik zo maar, al moeten er eerst misschien wat vooroordelen overwonnen worden, net als bij mij. Dat zal ook de reden zijn dat Cyndi Don't Let Me Be Misunderstood zo mooi vertolkt?

Dit is absoluut een verrassend album en wel om 2 redenen: 1) Cyndi Lauper staat toch wel een beetje bekend als dat guitige, springerige meisje uit de jaren '80, maar zoals we allen weten worden ook kleine meisjes groot.
2) Cover-albums willen niet altijd goed uitpakken. Gelukkig zijn er wel een aantal positieve uitzonderingen en daar mag wat mij betreft dit album aan toegevoegd worden.
La Lauper haalt lekker uit (doet me denken aan Maria McKee) en laat zich zeer fraai begeleiden waardoor de hele cd een ietwat droevige sfeer krijgt. Daarbij zijn haar versies meestal opvallend door hun geheel eigen aanpak die veel nummers beslist geen slecht doen. Unchained Melody is zo'n nummer. Het origineel vind ik niet te pruimen maar zoals Cyndi het hier brengt is voor mij zeer aangenaam.
If You Go Away is een engelstalige versie van jacques Brels Ne Me Quitte Pas die we al in heel veel uitvoeringen en talen voorbij hebben horen komen. Hier lijkt het haast een rokerige Portishead-achtige track waarmee Lauper wel degelijk nog iets weet toe te voegen aan dit schitterende nummer.
Kleine meisjes worden groot en hebben weliswaar misschien wat minder 'fun', als dit soort prachtige albums het gevolg zijn dan mogen een hoop meisjes heel snel volwassen worden.

Oeioei, toen ik dit album voor het eerst hoorde schrok ik eerlijk gezegd. Het duurde even voor ik er aan gewend was. Haar stem leent zich meer voor gespring en gehuppel.
Toch luister ik tegenwoordig regelmatig naar deze CD.
Vooral Unchained Melody heeft ze heel mooi gezongen. Heel gevoelig.
Knap werk voor (nogmaals) een zangeres met zo'n dijk van een stem.

Grappig hoe smaken kunnen verschillen, ik vind At Last dus echt het hoogtepunt van dit toch al schitterende album. Het was doordat ik dit nummer in een programma voorbij hoorde komen dat ik het album de volgende dag meteen maar kocht. Een aankoop waar ik overigens nooit spijt van heb gehad en die Cyndi ook weer terug op de kaart zette bij mij, want ik was haar na haar verzamelaar Twelve Deadly Cyns... And Then Some een beetje uit het oog verloren.