Dan Fogelberg - Exiles (1987)

Jammer dat Dan Fogelberg zich zo aanpaste op dit album aan de jaren '80. Zijn albums als Nether Lands, Home Free en The Innocent Age zijn van hoogstaande klasse maar Exiles is middelmatige pop. It Doesn't Matter is nog wel een redelijk goed nummer maar de rest is onder zijn niveau.

Daar kan ik alleen maar een dikke streep onder zetten. Wat was die tweede helft van de jaren '80 toch een verwarrende tijd. Tien jaar na Nether Lands waagt Fogelberg zich aan dit, in alle opzichten aan de tijd aangepaste, teleurstellende album. Het mist alle eigenheid die zijn vroege albums kenmerken. De hoes dekt de lading. Fogelberg is een supermarktproduct geworden.

Titelnummer Exiles borduurt opzichtig door op "You're a Friend of Mine" van Clarence Clemons en Jackson Browne, inclusief het saxloopje. In What You're Doing wordt het glibberige soulpad der clichés verder verkend. Dan probeert zijn ruigste Joe Cocker-stem op te zetten, maar o, wat mislukt dat! Heel aardig is de melodie van Lonely in Love , maar waarom toch dat blik synthviolen? O ja, het was 1987.

Alleen het sobere Hearts in Decline herinnert even aan wat Fogelberg is en kan.

The Way It Must Be is een countrynummer van het slapste soort; She Don't Look Back , It Doesn't Matter en Beyond the Edge zijn pogingen tot powerrock. Maar de spierballen komen ook hier uit blik en de songs zijn bedroevend van inhoud.
"You got no guts, you get no glory
There ain't no ruts along the easy ride
Out on the edge it's another story
Some got to take it to the other side"

Tsja ...

Nou ik ken beide platen maar dat vind ik wel meevallen eerlijk gezegd.

Het valt mee in de zin dat het geen plagiaat is, maar hier wordt wel een stijl 'geleend', evenals op de meeste andere nummers. En dat heeft onze Dan toch niet nodig, dacht ik.

Ik ga nog eens kritisch luisteren

Dan Fogelberg heeft prachtige albums gemaakt, singer-songwriter met mooie country en folk invloeden, maar wat hij op "EXILES" laat horen had ook door Michael Bolton of Richard Marx uitgebracht kunnen worden. Het is een vorm van power aor pop waar de Amerikaanse radiozenders in de jaren tachtig mee overspoelt werd. Zeker als je dit album vergelijkt met het 2 jaar eerder verschenen "HIGH COUNTRY SNOWS", kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat de platenmaatschappij een grote rol heeft gespeeld in de totstandkoming van "EXILES". Daar waar je op "HIGH COUNTRY SNOWS" van prachtige zuivere country kunt genieten, is die stijl op dit album absoluut niet te vinden. Jammer, want Fogelberg heeft bewezen prachtige muziek te kunnen schrijven, en als zanger is hij ook een genot om naar te luisteren. Het materiaal op dit album is dat helaas niet.

Helaas een mispeer dit album, waarvan de hoes me nog het meest doet denken aan Don Johnsons' Heartbeat. Het zij hem vergeven.

Geen geweldig album, waarvan de hoes me nog het meest doet denken aan Don Johnsons' Heartbeat. Toch nog niet helemaal mislukt, met name in een aantal semi ballades , waaronder Lonely in love, schittert toch weer even die fenomenale stem. Daardoor blijf je toch luisteren in de hoop dat er nog iets moois uit de bus komt. Dat gebeurt op dit album het wat te weinig, maar een waardeloos product is het ook niet. 2,5 ster