Limp Bizkit - Greatest Hitz (2005)

ik was altijd groot fan en gezien ik al mijn cd's van ze kwijt ben is dit een mooie vervanger, want ik draaide toch altijd de singles en de rest van het album niet.

Een verzamel album is natuurlijk wel op z'n plaats aangezien ze redelijk wat hits hebben gehad. Maar 1 ding snap ik niet zo, waarom iedereen Limp toch de grond in boord terwijl het een band is met een duidelijke missie en sound. Ze hebben zich altijd onderscheidden van andere bands en altijd origineel, daarnaast roepen ze ook nog altijd levensvragen op en is Durst misschien lyrisch niet zo heel super maar weet hij je toch altijd te raken. + vette gitaar partijen en dikke drums maken het voor mij toch wel een band met charme.

Levensvragen? Dat is juist het laatste wat ik bij Limp Bizkit verwacht. Behind Blue Eyes is trouwens de slechtste cover allertijden samen Britneys Satisfaction.

De hoogtepunten van de Bizkit staan op dit album:

http://www.musicmeter.nl/album/3672

Niet op deze cd.

2 punten voor 1 t/m 4.

Een leuk album om te hebben. Grootste nummers van hun staan er toch wel op. Natuurlijk hebben ze meer hele vette nummers die minder bekend zijn bij het grote publiek. Maar met zo'n album verdienen ze natuurlijk het meeste...

lijkt me niet leuk vanwege de cover, maarja toch ga ik hem proberen!

Had vroeger niet heel veel respect voor Limp Bizkit en zag ze als een simpel punk/rock bandje met 1 of 2 leuke nummertjes.

Maar nu ik nummers als My Way, Take a Look Around terug luister heb ik toch wel het idee dat ze echt wat kunnen en toch ook wel unieke muziek maakten.

Haha, dont judge a book by its cover!

Redelijke verzamelaar, maar na Eat You Alive zakt het niveau drastisch.

Dit zou je toch alleen al een lage stem willen geven vanwege het schrijven van 'Hitz' met een 'z'. Ik kan daar zo slecht tegen.

Een heel klein bandje met een veel te groot ego.

Linkin Park en Limp Bizkit. 2 bands die ik heel veel luisterde toen ik ongeveer 7 jaar was. Het Linkin Park-stadium ben ik inmiddels voorbij, Limp Bizkit luister ik nog steeds met plezier.

En ik weet helemaal waarom. Bij Linkin Park is de instrumentatie toch erg simpel maar bij Limp Bizkit is die echt dik in orde. Het is echt jammer dat sommige mensen niet verder kijken dan de raps van Fred Durst die trouwens gewoon goed in het geheel passen. Maar het instrumentale gedeelte is echt geweldig. Vooral die ritmesectie! Sam Rivers staat met zijn bas altijd geweldig in de mix en speelt prachtige, af en toe bijna jazzy baslijnen en zoekt vaak het hoge gebied op. Re-Arranged is daar misschien wel het beste voorbeeld van. Zo´n basloopje wat je vaak hoort in muziekwinkels.

Tot en met nummer 12 is echt heel erg goed. Daarna zakt het af naar een ultiem dieptepunt. Man, Results May Vary is echt een afgrijselijk album! Gelijk is de afwezigheid van Wes Borland merkbaar. En die cover van The Who is echt slecht, vooral het gedeelte met de bandnaam nog eens even spellen. Fred, we weten echt wel waar we naar luisteren. Bij de afsluiter The Truth is het vuur er weer en gaat Limp Bizkit weer de goede richting op. Dit is ook te horen op Gold Cobra.

Deze krijgt 4 sterren, als de nummers van Results May Vary er niet op hadden gestaan had het gemakkelijk 4,5 ster geweest. En die bonus tracks hoeven ook niet.

Fred Durst is als persoon ook niet mijn favoriet, maar met een Wes Borland en DJ Lethal in een band, maakt toch veel goed.
Ik vind alleen de drum over het algemeen niet zo geweldig klinken; alsof een bouwvakker heipalen in de grond aan het slaan is.
Misschien doet deze muziek het daarom wel zo goed bij die doelgroep.

Moet de hoes trouwens een feministische pacman voorstellen, of een damestoilet?

een sleutelgat in de vorm van een vrouw: the lady is the key to life..

Leuk overzicht, maar wat worden die laatste nummers slecht zeg!