Limp Bizkit - Greatest Hitz (2005)
mijn stem
80 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Geffen
-
Counterfeit (5:08)
-
Faith (3:52)
-
Nookie (4:50)
-
Break Stuff (2:47)
-
Re-Arranged (5:54)
-
N 2 Gether Now (4:50)
met Method Man
-
Take a Look Around (5:20)
-
My Generation (3:40)
-
Rollin' (Air Raid Vehicle) (3:33)
-
My Way (4:33)
-
Boiler (7:00)
-
Eat You Alive (3:57)
-
Behind Blue Eyes (6:05)
-
Build a Bridge (3:56)
-
Why (4:05)
-
Lean on Me (4:27)
-
Home Sweet Home / Bittersweet Symphony (3:51)
-
The Truth * (5:28)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
1:17:48
(1:23:16)
0
geplaatst: 3 november 2011, 20:41 uur
Linkin Park en Limp Bizkit. 2 bands die ik heel veel luisterde toen ik ongeveer 7 jaar was. Het Linkin Park-stadium ben ik inmiddels voorbij, Limp Bizkit luister ik nog steeds met plezier.
En ik weet helemaal waarom. Bij Linkin Park is de instrumentatie toch erg simpel maar bij Limp Bizkit is die echt dik in orde. Het is echt jammer dat sommige mensen niet verder kijken dan de raps van Fred Durst die trouwens gewoon goed in het geheel passen. Maar het instrumentale gedeelte is echt geweldig. Vooral die ritmesectie! Sam Rivers staat met zijn bas altijd geweldig in de mix en speelt prachtige, af en toe bijna jazzy baslijnen en zoekt vaak het hoge gebied op. Re-Arranged is daar misschien wel het beste voorbeeld van. Zo´n basloopje wat je vaak hoort in muziekwinkels.
Tot en met nummer 12 is echt heel erg goed. Daarna zakt het af naar een ultiem dieptepunt. Man, Results May Vary is echt een afgrijselijk album! Gelijk is de afwezigheid van Wes Borland merkbaar. En die cover van The Who is echt slecht, vooral het gedeelte met de bandnaam nog eens even spellen. Fred, we weten echt wel waar we naar luisteren. Bij de afsluiter The Truth is het vuur er weer en gaat Limp Bizkit weer de goede richting op. Dit is ook te horen op Gold Cobra.
Deze krijgt 4 sterren, als de nummers van Results May Vary er niet op hadden gestaan had het gemakkelijk 4,5 ster geweest. En die bonus tracks hoeven ook niet.
En ik weet helemaal waarom. Bij Linkin Park is de instrumentatie toch erg simpel maar bij Limp Bizkit is die echt dik in orde. Het is echt jammer dat sommige mensen niet verder kijken dan de raps van Fred Durst die trouwens gewoon goed in het geheel passen. Maar het instrumentale gedeelte is echt geweldig. Vooral die ritmesectie! Sam Rivers staat met zijn bas altijd geweldig in de mix en speelt prachtige, af en toe bijna jazzy baslijnen en zoekt vaak het hoge gebied op. Re-Arranged is daar misschien wel het beste voorbeeld van. Zo´n basloopje wat je vaak hoort in muziekwinkels.
Tot en met nummer 12 is echt heel erg goed. Daarna zakt het af naar een ultiem dieptepunt. Man, Results May Vary is echt een afgrijselijk album! Gelijk is de afwezigheid van Wes Borland merkbaar. En die cover van The Who is echt slecht, vooral het gedeelte met de bandnaam nog eens even spellen. Fred, we weten echt wel waar we naar luisteren. Bij de afsluiter The Truth is het vuur er weer en gaat Limp Bizkit weer de goede richting op. Dit is ook te horen op Gold Cobra.
Deze krijgt 4 sterren, als de nummers van Results May Vary er niet op hadden gestaan had het gemakkelijk 4,5 ster geweest. En die bonus tracks hoeven ook niet.
* denotes required fields.