Blue Öyster Cult - Club Ninja (1986)

een mindere god tussen de goden zoiets denk ik dit album viel wat tegen

Dit lijkt Europe wel

Heb er nog eens beter naar geluisterd. Het 80-er jaren geluid is hier duidelijk aanwezig. Maar het songmateriaal is dik in orde. De mindere nummers zij When the war comes en Shadow warriors.

De beter Spy in the house of the night en Madness to the method.

Europe? Weet je het wel zeker?
Dit is inderdaad een typisch jaren 80 album met bijbehorende produktie maar op Europe lijkt het nergens vind ik.
Ik mag het graag horen! De nummers zitten goed in elkaar en luisteren prima weg. Mooi om te horen hoe een band verschillende stijlen beheerst. Als je dit naast een song als Don't fear the reaper legt dan geloof je bijna niet dat het om dezelfde band gaat.

Je hebt natuurlijk gelijk. Maar ik heb nogal eens de slechte gewoonte om alles wat mij niet bevalt en een '80 rocksound heeft onder het kopje Europe te zetten. Slaat nergens op natuurlijk..maar ja....je moet toch wat.

Oef! Veel gladder wordt het geloof ik niet, maar dit zit wel heel erg op het randje van wat ik kan hebben. Soms over de grens, maar enkele keren ook niet. AOR hoeft niet vervelend te zijn, maar er moeten voor mij wel echt scherpe randjes blijven. Die zijn er simpelweg niet bij songs als Dancin' In The Ruins en Make Rock Not War. Vooral voor BÖC-begrippen erg simpele muziek. Het zijn nummers als Perfect Water en When The War Comes die wel enige goedkeuring krijgen, maar ik krijg ook niet de indruk dat dit tot de creme de la creme van Blue Öyster Cult behoort. Madness To The Method overtuigt me om geen onvoldoende te geven, maar ik geef Club Ninja weinig kans om vaker gedraaid te worden.


Tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Fire Of Unknown Origin
3. Cultösaurus Erectus
4. Blue Öyster Cult
5. Spectres
6. Agents Of Fortune
7. Revölution By Night
8. Mirrors
9. Club Ninja
10. Tyranny And Mutation

Hehe... this is awkward.

Als het aankomt op de minst favoriete albums van BÖC is het vaak bij de fans een beetje schommelend tussen Mirrors, Revölution By Night en Club Ninja. Laatstgenoemde album heeft op internet nog wel een paar die hard fans die het hardste schreeuwen dat Club Ninja een onderschat meesterwerk is dat ten onrechte verafschuwd wordt. Ik hoor hierbij. Sterker nog, Club Ninja is zich langzaamaan aan het nestelen in mijn lijst van favoriete albums aller tijden.

Waarom ik Blue Öyster Cult waardeer, is hoe zij hun muziek zelfs op de simpelste momenten verschillende lagen en tegengestelde emoties in hun songs kunnen steken. Club Ninja voelt voor mij niet als een veilig album, ondanks dat songs als White Flags, Dancing In The Ruins en Beat 'Em Up simpel aan kunnen voelen. Een refrein als dat van Dancing In The Ruins geeft mij echter in al zijn aanstekelijkheid en lichtvoetige sound eerder een zwaarmoedige en fatalistische indruk. En als de band los gaat, dan gaat het ook goed los. Perfect Water is een naargeestige en dromerige ballad die wat mij betreft een van de beste songs ooit is. De versnelling op het einde in Shadow Warrior is opzwepende naar heavy metal-neigende hardrock met een fantastisch vurige gitaarsolo die Donald Roeser op zijn best laat horen. When The War Comes is heerlijk dreigend en het afsluitende Madness To The Method laat een perfecte combinatie van melancholische romantiek en virtuoos musiceren horen. De minutenlange afsluitende muzikale passage met de piano, gitaarsolo en opzwepende drums zet mijn gemoed iedere keer in vuur en vlam.

Begrijp ik de afkeer? Ja, want oppervlakkig klinkt Club Ninja simpel en gelikt. Is het echter nog steeds onmiskenbaar BÖC? Absoluut. In mijn ogen een nagenoeg perfect album, waarop de band een artistiek hoogtepunt bereikt.

Voorlopige tussenstand:
1. Club Ninja
2. Fire Of Unknown Origin
3. Secret Treaties
4. Cultösaurus Erectus
5. Spectres
6. Agents Of Fortune
7. Revölution By Night
8. Mirrors
9. Tyranny And Mutation
10. Blue Öyster Cult