Marc Ribot - Rootless Cosmopolitans (1990)

Harde, gejaagde en elektrisch geladen 'jazz' uit N.Y. in de jaren tachtig. Lekker funky met veel gitaargroove en gore saxsolo's.Tussendoor rustpunten zoals de cover van Harrison. De titel spreekt voor zich. Prachtig.

Nu Mr. Bungle zich (tijdelijk?) toelegt op thrash metal, kan ik de relatieve teleurstelling wat goedmaken met (bv.) deze avontuurlijke (zo goed als instrumentale) debuutplaat van Marc Ribot. Ik heb 'Scelsi Morning' (geweldig) en 'Soundtracks II' (goed tot geweldig) op cd, maar verder ben ik nog nauwelijks in het oeuvre van de beste man gedoken (Marc Ribot Y Los Cubanos Postizos - The Prosthetic Cubans ken ik dan ook nog, en de titel 'Yo! I Killed Your God' is één van de leukste die ik ken) en dat lijkt me zo te horen een beetje onterecht.

Binnen de avant-garde (jazz) is dit nog (veelal) best toegankelijk, doet het soms denken aan Primus (baswerk, uiteraard) en klinken rock, funk en pop ook flink door en het is het af en toe wat jam-achtig. De al rustpunten zijn ook erg fijn, 'While My Guitar...' biedt een heerlijke interpretatie.

Een dikke acht zit er alvast in na een eerste luisterbeurt.

De al genoemde rustpunten... (blijft een dingetje om mijn reviews goed na te lopen )

Marc Ribot ontleent zijn bekendheid vooral als gewild sessiemuzikant. Dit album is zijn solodebuut en vertolkt genadeloos de turbulentie van New York. De muziek schiet alle kanten op maar zijn kenmerkend gitaarwerk maakt het geheel meer dan de som der delen. Bepaald geen slecht album om je loopbaan mee te beginnen. Destijds live van hem kunnen genieten in The Kitchen. Het gebodene deed me naar adem happen.