Praying Mantis - Time Tells No Lies (1981)

Praying Mantis is een groep uit mijn tijdperk en zou me moeten bevallen, gek genoeg dat dit pas de laatste maanden meer en meer in mijn vizier komt te liggen. Ik breek me het hoofd maar ik kan me absoluut niet herinneren ooit één van hun albums, vinyl of cd, in de platenzaak te hebben gezien. Is dat de oorzaak van hun relatieve obscuriteit?
Ze verdienen een plaatsje onder de zon. Op dit debuutalbum staan een aantal songs die vanaf de eerste luisterbeurt swingen als de spreekwoordelijke …: Running for Tomorrow, Rich City Kids, Panic in the Streets. Het gaat vooruit. De opener Cheated is goed, het tweede nummer All Day & All Night is die Kinks cover die me niet zo bevalt maar het echte werk lijkt mij vanaf het derde nummer te beginnen: verzorgde songs, verzorgde uitgesponnen solo’s, alles is piekfijn verzorgd maar de gitaarsolo’s zijn om van te smullen. Lovers to the Grave kondigt zich aan als een powerballad maar bevat een heerlijke break met bijhorende versnelling en vet gitaarwerk. Beads of Ebony laat bij mij een mindere indruk omdat de zoetigheid iets te veel doorsmaakt maar het gitaarwerk is opnieuw mooi. De laatste twee nummers laten het fijnste van het fijnste van Praying Mantis horen.
NWOBHM, soms een mix tussen het melodieuze Def Leppard en het gitaargerichte Iron Maiden. Een eerste indruk laat zoetige samenzang horen maar ook fantastische gitaarlijnen. Blijf volharden en geniet. Dit is echt de moeite waard om te ontdekken en later kwamen een aantal oersterke albums hun discografie vervoegen.