Saxon - Dogs of War (1995)

Saxon is altijd heel erg hit & miss. Sommige nummers zijn geweldig, bij andere vraag je je dan weer af hoe het toch mogelijk is dat ze ooit op het album zijn beland. Met name halverwege de jaren '80 daalde de kwaliteit van de songs wel erg veel. Ook Dogs Of War is een erg wisselvallige cd geworden.

Aan de ene kant heb je tracks als Dogs Of War, The Great White Buffalo of Yesterday's Gone, waar de band er haast in slaagd om in de buurt te komen van hun klassiekers als Princess Of The Night of Strangers In The Night, maar aan de andere heb je dus ook weer flut nummers als Hold On of Walking Through Tokyo. (dat zelfs tot de allerslechtste Saxon nummers ooit behoord).

Niet echt een noodzakelijk album dus. Gelukkig ging het peil op Unleash The Beast en verdere albums weer wat de hoogte in. Enkel voor de fans.

Inderdaad een erg wisselvallig album. Het titelnummer vind ik persoonlijk niet zo geweldig, maar de paar bluesy nummers Big Twin Rolling en Demolition Alley (heerlijke solo) en Don't Worry en Yesterday's Gone.
Hold On vind ik niet zó verschrikkelijk, maar weinigszeggend - een categorie waar ook Burning Wheels onder valt - én het heeft een fade-out, waar ik een ontzettende hekel aan heb.
De flutnummers zijn voor mij Give It All Away en ook Walking Through Tokyo.
Door die wisselvalligheid is het album in zijn geheel ook slechter. Had het nu een half uur geduurd en werden nummers als Hold On, Give It All Away en Walking Through Tokyo weggelaten, had je een erg goed album gehad. Dankzij enkele knallers toch nog een 3*

Helemaal mee eens. Dat is inderdaad best jammer aan de band. Ze hebben altijd al echte geniale numemrs gemaakt als 747 (Strangers in the Night) en Crusader, maar maken vaak ook weer de ergste nummers die je je kunt bedenken. Voor mij zijn de beste nummers Dogs of War, Burning Wheels en Great White Buffalo. En de flutnummers inderdaad weer Through Tokyo, Hold on, Give it all away en Don't Worry.

Het nr. Dogs of war is vooral mooi als je er zelf bij bent. Op deze cd geniet Burning wheels de voorkeur. Volgende twee liedjes zijn ook goed, maar Hold on is ronduit zwak. Great white buffalo heeft een bijzondere riff en is daardoor mischien wel het beste nr. van de plaat. Demolition alley klinkt wel lekker en dan komen er wat zwakke broeders. Yesterday's gone maakt weer een hoop goed. Dogs of war zelf is zeer regelmatig live gespeeld. De cd is beter dan Forever free, maar minder dan Solid ball of rock. Dogs was ook het laatste album met Graham Oliver. Met Steve Dawson begon Graham aan een eigen Saxon. Oliver/ Dawson's Saxon. Nog nooit gehoord, mischien is het wat. Dogs krijgt 3,5ster.

Give it all away vind ik dan wel weer een goed nummer..!!

Hetzelfde als de voorganger, er zitten een aantal uitschieters bij, maar voor de rest is dit een niet zo heel erg bijzonder album. Het blijft wel degelijk, maar het laat geen lange indruk achter.

Na het prima Solid ball of rock en het teleurstellende Forever free was ik destijds erg benieuwd of Saxon de opgaande lijn door wist te trekken. Ja dus! Ik vind dit album prima namelijk. Dogs of war vind ik met Walking through Tokyo en Big twin tot de mindere behoren. De rest vind ik goed tot zeer goed! Ik snap de kritiek op een nummer als Hold on niet echt. Is wat mij betreft een heerlijk nummer met een super catchy refrein! De fade out is inderdaad wel erg irritant! Yesterday's gone, Burning wheels, Don't worry, The great white buffalo, Demolition alley en Give it all away mag ik graag horen!

Erg heavy opening van het album doet hopen op meer, en Saxon maakt het zeer zeker waar. Nou moet ik zeggen dat ik al jaaren een liefhebber van deze band ben, dus wellicht niet helemaal onbevooroordeeld maar goed. Saxon rules. 4,0

De opener dogs of war trapt er lekker in. Ook het bluesy Big Twin Rolling (Coming Home) doet het hier erg goed. The Great White Buffalo blijft ook een mooi nummer, met mooi gitaarwerk.
Zelfs Hold On vind ik nog wel goed klinken, maar inderdaad die fade-out op het eind(zelfs tijdens een solo) verpest het hele nummer zo'n beetje.

Don't Worry en Walking Through Tokyo zijn voor mij toch duidelijke de mindere broeders van deze cd.

Hold On verwacht je niet op een album als dit. Een echte hairkraker
Ja ik vind het een uitstekend nummer.

Hold on vind ik ook geweldig! Inderdaad heel anders qua stijl dan de rest van het album maar dat zegt niks over goed of niet goed. Ben het alleen wel eens met Hellboy dat die fade-out echt tenenkrommend slecht getimed is.

Geen idee wat ik met dit album moet. Waarschijnlijk de band ook niet, want is het nou terug naar de roots of meegaan met de tijd? Als resultaat schiet dit album alle kanten op en lijkt het een soort van bloemlezing van wat Saxon tot nu toe gedaan heeft. Een soort van pianoballad zonder Elton John, commerciele rock, hair metal en een paar dingen die wat lijken op de glorieuze beginjaren. Het is het allemaal (net) niet. Geen enkele song die indruk maakt. Saxon komt hier duidelijk ongeïnspireerd over en haalt maar een hoop clichés uit de kast. Het valt op dat de riffs saai zijn. Alleen enkele solo's zijn wel lekker en dat is het enige positieve dat ik kan bedenken. Behoorlijk middelmatig allemaal.


Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. Denim And Leather
6. Saxon
7. Crusader
8. Forever Free
9. Rock The Nations
10. Innocence Is No Excuse
11. Dogs Of War
12. Destiny

Dogs Of War is een visieloos album dat alle kanten opgaat, maar slechts zelden echt interessant is. Don't Worry is een flauwe countryrock-achtige song en de boogie-woogie op Big Twin Rolling (Coming Home) doet het hem ook al helemaal niet. De flauwe hardrock op Hold On is tenenkrommend en de lichte productie redt het ook allemaal niet.

Frappant hoe het album toch nog enigszins stevig begint, maar verder erg lastig 'metal' genoemd kan worden. Destiny vond ik nog goeie nummers hebben, maar ik kan hier echt weinig vinden dat me blij maakt. The Great White Buffalo is de minst erge, maar Walking Through Tokyo klinkt weer als een melige Def Leppard track. Ik snap dat het halverwege de jaren '90 voor traditionele metalbands echt lastig was om hun identiteit te behouden, maar wist niet dat Saxon het zo moeilijk had. De relatief hoge score verbaast me dan ook echt, want ik vind dit het slechtste dat ik tot nu toe van de band gehoord heb.

Tussenstand:
1. Solid Ball Of Rock
2. Power And The Glory
3. Strong Arm Of The Law
4. Wheels Of Steel
5. Denim And Leather
6. Saxon
7. Rock The Nations
8. Forever Free
9. Innocense Is No Excuse
10. Crusader
11. Destiny
12. Dogs Of War

Schei uit! Alleen de nummers Yesterday's gone, Demolition alley, Burning wheels, Give it all away en The great white buffalo zijn al beter dan heel het Destiny album bij elkaar. Dat het album qua stijlen diverse kanten uitschiet klopt. Ik vind dat juist een prima punt.

De jaren '90 waren bepaald niet makkelijk voor een groep als Saxon. In 1980 één van de koplopers van de New wave of British heavy metal, vanaf 1984 tevergeefs pogend de oversteek naar de VS te maken met een gepolijstere variant, om vanaf najaar '91 door grunge in één klap tot passé te worden verklaard. Daar dacht ik als metalfan anders over, al moest ik wél toegeven dat de laatste keer dat Saxon mij echt raakte in 1983 was met Power & the Glory.

Wat ik begin jaren '80 goed vond aan Saxon, was die eigenwijze combinatie van de rockriffs op z'n AC/DC's in combinatie met knallers op z'n Motörheads. Daarmee knutselden ze een eigen geluid.
Soms hoor ik dat terug op Dogs of War, te vaak echter ontbreekt het heilige vuur. Geslaagd zijn het uptempo titellied, het iets snellere Burning Wheels, de bluesrock van Big Twin Rolling klinkt als een opgefokt ZZ Top en er is het deels slepende The Great White Buffalo.
Demolition Alley redt het dankzij het laatste deel met z'n shuffle en gitaarsolo's. Hold On is wat radiovriendelijker en niet onaardig, het afwijkende Walking through Tokyo heeft een leuke riff in de sfeer van Scorpions inclusief lekker getokkel, maar duurt te lang. De rest van de muziek is als op automatische piloot.

Het was de laatste met gitarist Graham Oliver. In de docu Heavy Metal Thunder (hier de trailer) wordt uit de doeken gedaan dat hij in ongenade viel, door buiten medeweten van de groep liveopnamen uit 1980 proberen uit te brengen. Kennelijk zaten er scheurtjes in de onderlinge chemie; veroorzaakten die de wisselvalligheid? Twee jaar later verscheen Unleash the Beast.