Saxon - Dogs of War (1995)

Geen idee wat ik met dit album moet. Waarschijnlijk de band ook niet, want is het nou terug naar de roots of meegaan met de tijd? Als resultaat schiet dit album alle kanten op en lijkt het een soort van bloemlezing van wat Saxon tot nu toe gedaan heeft. Een soort van pianoballad zonder Elton John, commerciele rock, hair metal en een paar dingen die wat lijken op de glorieuze beginjaren. Het is het allemaal (net) niet. Geen enkele song die indruk maakt. Saxon komt hier duidelijk ongeïnspireerd over en haalt maar een hoop clichés uit de kast. Het valt op dat de riffs saai zijn. Alleen enkele solo's zijn wel lekker en dat is het enige positieve dat ik kan bedenken. Behoorlijk middelmatig allemaal.


Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. Denim And Leather
6. Saxon
7. Crusader
8. Forever Free
9. Rock The Nations
10. Innocence Is No Excuse
11. Dogs Of War
12. Destiny

Dogs Of War is een visieloos album dat alle kanten opgaat, maar slechts zelden echt interessant is. Don't Worry is een flauwe countryrock-achtige song en de boogie-woogie op Big Twin Rolling (Coming Home) doet het hem ook al helemaal niet. De flauwe hardrock op Hold On is tenenkrommend en de lichte productie redt het ook allemaal niet.

Frappant hoe het album toch nog enigszins stevig begint, maar verder erg lastig 'metal' genoemd kan worden. Destiny vond ik nog goeie nummers hebben, maar ik kan hier echt weinig vinden dat me blij maakt. The Great White Buffalo is de minst erge, maar Walking Through Tokyo klinkt weer als een melige Def Leppard track. Ik snap dat het halverwege de jaren '90 voor traditionele metalbands echt lastig was om hun identiteit te behouden, maar wist niet dat Saxon het zo moeilijk had. De relatief hoge score verbaast me dan ook echt, want ik vind dit het slechtste dat ik tot nu toe van de band gehoord heb.

Tussenstand:
1. Solid Ball Of Rock
2. Power And The Glory
3. Strong Arm Of The Law
4. Wheels Of Steel
5. Denim And Leather
6. Saxon
7. Rock The Nations
8. Forever Free
9. Innocense Is No Excuse
10. Crusader
11. Destiny
12. Dogs Of War

De jaren '90 waren bepaald niet makkelijk voor een groep als Saxon. In 1980 één van de koplopers van de New wave of British heavy metal, vanaf 1984 tevergeefs pogend de oversteek naar de VS te maken met een gepolijstere variant, om vanaf najaar '91 door grunge in één klap tot passé te worden verklaard. Daar dacht ik als metalfan anders over, al moest ik wél toegeven dat de laatste keer dat Saxon mij echt raakte in 1983 was met Power & the Glory.

Wat ik begin jaren '80 goed vond aan Saxon, was die eigenwijze combinatie van de rockriffs op z'n AC/DC's in combinatie met knallers op z'n Motörheads. Daarmee knutselden ze een eigen geluid.
Soms hoor ik dat terug op Dogs of War, te vaak echter ontbreekt het heilige vuur. Geslaagd zijn het uptempo titellied, het iets snellere Burning Wheels, de bluesrock van Big Twin Rolling klinkt als een opgefokt ZZ Top en er is het deels slepende The Great White Buffalo.
Demolition Alley redt het dankzij het laatste deel met z'n shuffle en gitaarsolo's. Hold On is wat radiovriendelijker en niet onaardig, het afwijkende Walking through Tokyo heeft een leuke riff in de sfeer van Scorpions inclusief lekker getokkel, maar duurt te lang. De rest van de muziek is als op automatische piloot.

Het was de laatste met gitarist Graham Oliver. In de docu Heavy Metal Thunder (hier de trailer) wordt uit de doeken gedaan dat hij in ongenade viel, door buiten medeweten van de groep liveopnamen uit 1980 proberen uit te brengen. Kennelijk zaten er scheurtjes in de onderlinge chemie; veroorzaakten die de wisselvalligheid? Twee jaar later verscheen Unleash the Beast.