Joe Cocker - Have a Little Faith (1994)

Biezonder triest glad plaatje, waar is de bezieling in de beste man zijn muziek en zijn stem ?

Platgeproduced en rotcommercieel gezeik, sorry, Joe!

**1/2

De songs zijn behoorlijk tot sterk, maar de overproductie steekt mij tegen op dit album, de natuurlijke bezieling van Joe Cocker lijdt daar inderdaad onder.
Wel bracht dit album Joe Cocker terug in de schijwerpers. De eerste 3 nummers en dan vooral "Have a Little Faith in Me", een nummer van John Hiatt dat op het lijf lijkt geschreven voor Joe Cocker, vind ik de beste op dit album dat ik vanwege de productie slechts als aanvaardbaar kan bestempelen.

Mooie CD door de repertoirkeuze. Joe brengt weer eens een door hem zelf geschreven song uit: "Angeline" Jammer dat hij niet meer nummers schrijft, zoals te horen zijn op vroegere albums. Die zijn best goed, maar hij schijnt de ambitie voor songwriting niet zo te hebben.

De eerste twee tracks zijn helemaal goed. Cocker vergrijpt zich aan Hiatt's have A Little Faith In Me en je denkt even: oei, als dat maar goed komt. Maar het komt goed, want Cocker imponeert met zijn vertolking. Rustige, prettig klinkende rock, prima band en hier een daar een volle orkestbak. Het contrast van de soms wat gladde productie met het ruwe, soms fel uithalende stemgeluid van Joe maakt veel goed. Want de stem van de man is beslist in orde.

Angeline is een eigen nummer van Cocker en zeker niet het slechtste. Highway Highway is een meer ingetogen nummer, evenals Standing Knee Deep In A River. Mooi! Het laatste nummer is een soulful gezongen duet met Bekka Bramlett. Commercieel? Ja, soms wel. Dat geldt natuurlijk ook voor Summer In The City, een cover van de hit van The Lovin' Spoonful. Was niet nodig geweest wat mij betreft, maar het werd een redelijk succes op single.

Ondanks de wat gladde productie (het was immers 1994, een muziekjaar van niks naar mijn smaak) vind ik dit toch nog steeds.een uitstekend album van de man.

Afgelopen week weer een paar keer gedraaid en de productie staat me nu meer tegen dan eerder. Om precies te zijn: ingeblikt in jaren '90 electronica. Smetvrees voor echt geluid en warmte.
Tegelijk wat meer waardering voor de aardige zomerhit Summer In The City, vanwege het beroemde keelgeluid dat hier zo prachtig aan 's mans strot ontsnapt.

Maar we moeten streng zijn! Halfje eraf. Met een productie zoals op Night Calls had het zomaar 4,5 kunnen worden. Jammer.

Eens met Fedde, Joe Cocker vertilt zich aan Have a Little Faith In Me, het origineel van John Hiatt vind ik vele malen indrukwekkender.
The covers van The Band ( Out Of The Blue ) & Loving Spoonful ( Summer In The City ) kan ik beter verteren, deze zijn dik in orde.
Voor de rest een fijne luisterplaat, enkel Hell & Highwater had voor mij niet gehoeven.
Wij mogen toch wel concluderen dat de helaas ons ontvallen Joe een geweldige stem had, uit diep respect voor de man deze plaat de afgelopen dagen weer eens intensief beluisterd.

De eerste vier nummers vind ik ondanks de kritieken hier heel geslaagd, met 'Let the Healing Begin' als absolute parel. Dit nummer staat in mijn Cocker top 10, zonder twijfel. Wat volgt, varieert tussen goed en degelijk. Al bij al dus weer een typisch Cockeralbum. 3,5 sterren

Joe doet wat ie doet .Solide band erachter die inderdaad wat gladjes speelt. Ik mag deze toch wel graag horen , het is geen topper of uitschieter ,maar een degelijk Cocker album wat ik 25 jaar later nog steeds met plezier draai. 3 en halve ster is op zijn plaats .

Best wel een fijne plaat. Er staan eigenlijk nergens missers op. Allemaal zeer vakkundig en degelijk gemaakt. En daar is op zich niets mis mee.

Persoonlijk heb ik altijd moeite met de stem van John Hiatt. Daarom vind ik Have a little faith in me van Joe Cocker aangenamer klinken. Ik weet het over smaak valt niet te twisten. Ook de rest van dit album is in één woord : Prima.

Ik kan John Hiatt's stem prima hebben, maar die van Joe Cocker nog meer. Ik was rond deze tijd echt een beetje 'Have a little faith'-moe - je hoorde het nummer in de jaren negentig werkelijk overal. Dus wat mij betreft had Joe het niet nog eens hoeven opnemen, maar hij slaat zich er niettemin vakkundig doorheen. Al vind ik het toch mooier als dit nummer 'klein' gehouden wordt.

'Vakkundig' lijkt me ook het juiste woord voor dit album. Het is degelijk, volgens het beproefde recent van een reeks zeer tot minder bekende covers plus enkele songs die speciaal voor Joe geschreven zijn. 's Mans stem blijft onaantastbaar en alleen al daarom kan deze plaat bij mij weinig kwaad doen. Maar hij lijdt wel een beetje aan het euvel dat de meeste platen uit Cocker's carrière in de jaren tachtig en negentig plaagt: de begeleiding is oerdegelijk, maar ook een beetje gladjes. Een beetje zoals de platen van Tina Turner uit diezelfde periode (ze zaten dan ook bij hetzelfde management, misschien heeft dat er ook iets mee te maken). Je zou kunnen stellen dat die gladde productie en begeleiding een aardig tegenwicht vormt voor Cocker's rauwe stemgeluid, maar iets minder 'middle of the road' had voor mij wel gemogen.

Niettemin: het songmateriaal is overwegend deugdelijk, met sterke nummers als Highway highway, Out of the blue en de Tony Joe White-cover Let the healing begin. Dat maakt het tot een genietbare plaat, al zijn veel van zijn albums uit deze periode onderling inwisselbaar.

Dit album kwam op 8 mei 1994 uit en de urgentie wil dat aan dit dertigjarig verschijningsjubileum gepaste aandacht geschonken moet worden. De sympathieke zanger is dit jaar al tien jaar niet meer onder ons. En ook deze maand zou hij 80 jaar geworden zijn. Het woord 'verschijnen' doet denken aan een 'weer even bij ons zijn', in gedachten en puntgaaf nog steeds op CD.

Waarom was Joe Cocker sympathiek? Zonder hem persoonlijk gekend te hebben, weet ik dat hij een leven lang worstelde met verslaving, dat hij in die strijd weleens flink onderuit ging, maar steeds de moed hervond door te gaan. Uit die ervaring was hij mild voor mensen om hem heen. Het moet gezegd dat de platenmaatschappijen hem vanaf 1982 gunstig gezind waren. Hij kon een rentree maken, en tekende in 1984 een langdurig contract bij Capitol. De man koos een prachtig repertoire van overwegend covers en de begeleiding was bij de tijd. Mooi contrasteerde de rauwe doorleefde stem met de studiomuziek. Een hele serie albums van constante kwaliteit tot in de jaren '10 van onze eeuw. Kleine slagschaduw van dit mooie contract was wel dat de man zijn grote liefde voor de blues een beetje voor zichzelf moest houden. Daar zagen de producers geen brood in. Zijn beloofde bluesplaat is er nooit gekomen. Niet iedereen heet Eric Clapton.

Ergens daar middenin treffen we dit album aan uit 1994. Een constante kwaliteit ook hier. Fijn strak ingespeeld en aan de beleving van de stem heb je genoeg. De songkeuze is opmerkelijk goed. Ik denk dat Joe daar zelf de hand in heeft gehad, maar dat de platenbaasjes hem ook wel een nummer in het oor gefluisterd hebben. En als je dan gewoon een aardige en bescheiden man bent, dan ga je daar in mee.

Nu de hoogtepunten: Single Summer in the City met nota bene een reggaeloopje, klinkt heerlijk. Tempowisselingen verhogen het luistergenot op deze CD (natuurlijk CD, het was 1994, elpees waren voor de rommelmarkt). Vervolgens geniet ik erg van The Great Divide, het ingetogen Highway, Highway, Soul Time ('the world's got problems baby, we've got problems too'), het sentimentele Out of the Blue, het zelfgeschreven Angelina , Standing Knee Deep in the River en het in duet gezongen Take Me Home. Zangeres van dienst is hier Bekka Bramlett. Een werkelijk prachtig nummer over een brug over het water, regenbogen en wachten op je geliefde. Snik. Joe is Home, naar ik aanneem. Ik ga een halve punt vooruit. Jaren negentig-productie? Ja, natuurlijk was het dat. Niets om je dertig jaar later nog druk over te maken.

Ik heb op deze site (en elders) meermalen geroepen dat ik het wel eens jammer vond dat iemand als Joe Cocker de laatste 30 jaar van zijn carrière (eigenlijk zijn hele loopbaan bij Capitol, net als bijvoorbeeld Tina Turner) vooral van die 'veilige' albums maakte: een vrij glad geproduceerde mix van covers en nummers die voornamelijk door anderen voor hen geschreven waren, en die je dus als de eerste versie van dat nummer mag beschouwen.

De coverkeuze vond ik door de jaren heen wisselend, en die was dan ook in belangrijke mate bepalend voor hoe een album uitpakte. Meestal vond ik zijn versies van die overbekende pop- en rock-classics maar zo-zo. Niet dat Joe ze zich niet eigen maakte met zijn gruizelstem, maar je blijft ze onvermijdelijk vergelijken met de originelen. Nou kan Joe bij mij weinig kwaad doen - hij hoeft zijn mond maar open te doen en ik zit al te genieten van die fantastische stem. Maar ik hoor 'm in de regel toch liever iets minder bekende nummers zingen.

Tenzij hij zo'n klassieker op een heel eigen manier aanpakt en er een heel andere draai aan geeft. Zoals natuurlijk zijn signature song, die Beatles-cover. Dan pakt alles natuurlijk geweldig uit. Maar dat gebeurde in zijn Capitol-periode eigenlijk maar weinig. Zijn versie van Summer in the city op dit album is wat dat betreft een gunstige uitzondering, maar daar staat tegenover dat zijn aanpak van Have a little faith in me duidelijk minder is dan de originele versie. Waar John Hiatt koos voor een sobere pianobegeleiding, zet Joe Cocker een wat 'vollere' versie neer, zeker naar het eind toe. Aardig gedaan - vrijwel niets is bij Joe echt slecht te noemen - en ongetwijfeld bewust afwijkend van het origineel, maar het pakt me niet echt.

Daar staat tegenover dat het songmateriaal op dit album me voor het leeuwendeel verder aanvankelijk onbekend was, en dan luister ik er toch met andere oren naar. Er staan behoorlijk wat goede songs op, zowel verstild materiaal als stevig rockend. En met beide categorieën kan Joe doorgaans goed uit de voeten, zo ook hier. Het maakt dit album toch tot een van de betere uit zijn Capitol-periode.

Inderdaad, jammer dat die bluesplaat er nooit kwam. Een album dat dan nog enigszins afwijkt van de standaardaanpak is Organic. De titel zegt het al: eerder opgenomen werk, met ook veel covers, in een sobere setting, en niet teveel 'geproduceerd'. Ook een van zijn betere platen.
Los daarvan ben ik het met Wandelaar eens dat ik de laatste jaren in toenemende mate vind dat die ietwat gladgestreken, maar toch fraaie producties eigenlijk wonderwel contrastreren met dat stemgeluid van schuurpapier. Eigenlijk werkt het wel, al heb ik daar ooit anders over gedacht. Misschien komt dat voort uit de gedachte van 'tevreden zijn met wat je hebt', in de wetenschap dat er nooit meer een nieuw Cocker-album zal verschijnen.