Joe Cocker - Have a Little Faith (1994)

Dit album kwam op 8 mei 1994 uit en de urgentie wil dat aan dit dertigjarig verschijningsjubileum gepaste aandacht geschonken moet worden. De sympathieke zanger is dit jaar al tien jaar niet meer onder ons. En ook deze maand zou hij 80 jaar geworden zijn. Het woord 'verschijnen' doet denken aan een 'weer even bij ons zijn', in gedachten en puntgaaf nog steeds op CD.

Waarom was Joe Cocker sympathiek? Zonder hem persoonlijk gekend te hebben, weet ik dat hij een leven lang worstelde met verslaving, dat hij in die strijd weleens flink onderuit ging, maar steeds de moed hervond door te gaan. Uit die ervaring was hij mild voor mensen om hem heen. Het moet gezegd dat de platenmaatschappijen hem vanaf 1982 gunstig gezind waren. Hij kon een rentree maken, en tekende in 1984 een langdurig contract bij Capitol. De man koos een prachtig repertoire van overwegend covers en de begeleiding was bij de tijd. Mooi contrasteerde de rauwe doorleefde stem met de studiomuziek. Een hele serie albums van constante kwaliteit tot in de jaren '10 van onze eeuw. Kleine slagschaduw van dit mooie contract was wel dat de man zijn grote liefde voor de blues een beetje voor zichzelf moest houden. Daar zagen de producers geen brood in. Zijn beloofde bluesplaat is er nooit gekomen. Niet iedereen heet Eric Clapton.

Ergens daar middenin treffen we dit album aan uit 1994. Een constante kwaliteit ook hier. Fijn strak ingespeeld en aan de beleving van de stem heb je genoeg. De songkeuze is opmerkelijk goed. Ik denk dat Joe daar zelf de hand in heeft gehad, maar dat de platenbaasjes hem ook wel een nummer in het oor gefluisterd hebben. En als je dan gewoon een aardige en bescheiden man bent, dan ga je daar in mee.

Nu de hoogtepunten: Single Summer in the City met nota bene een reggaeloopje, klinkt heerlijk. Tempowisselingen verhogen het luistergenot op deze CD (natuurlijk CD, het was 1994, elpees waren voor de rommelmarkt). Vervolgens geniet ik erg van The Great Divide, het ingetogen Highway, Highway, Soul Time ('the world's got problems baby, we've got problems too'), het sentimentele Out of the Blue, het zelfgeschreven Angelina , Standing Knee Deep in the River en het in duet gezongen Take Me Home. Zangeres van dienst is hier Bekka Bramlett. Een werkelijk prachtig nummer over een brug over het water, regenbogen en wachten op je geliefde. Snik. Joe is Home, naar ik aanneem. Ik ga een halve punt vooruit. Jaren negentig-productie? Ja, natuurlijk was het dat. Niets om je dertig jaar later nog druk over te maken.