KISS - Carnival of Souls (1997)

Als je aan dit album nog 4* kwijt kan moet je wel een fan zijn.

Zelfs een 5* hang ik eraan! Inmiddels overtuigd van het feit dat dit een briljantje is in de al imposante discography van KISS. Seduction of the Innocent, I Confess, Childhood's End behoren toch tot het beste wat Gene Simmons ons heeft geschonken!

Deze plaat ook beluisterd, maar wat een vreselijk monotoon album die ook nog maar liefst een uur duurt ook! Heb hem helemaal beluisterd, en was blij dat hij eindelijk afgelopen was, nee hier is geen doorkomen aan. En ik vind deze plaat ook haaks op hun identiteit staan, zou hetzelfde zijn wanneer Nirvana ineens vrolijke popdeuntjes of carnaval nummers gemaakt zou hebben. Als het nou een plezier was om te beluisteren, maar erg oprecht vind ik het ook niet klinken, het klinkt enorm geforceerd ook nog, nee deze kun je met een gerust hart laten liggen als je een beetje van de muziek van Kiss houdt. Iedere band heeft wel 1 of meerdere zijstappen gehad, en dan is het disco tijdperk met Dynasty en het jaar later iets mindere Unmasked nog wel aardig en wat bij hun past. Hetzelfde met The Elder, een rock opera wat ze groots en bombastisch wilden aanpakken past ook nog wel bij hun, maar deze zijstap slaat echt nergens op. Grunge is juist minimalistisch, terwijl Kiss juist bombastisch, met veel uiterlijk vertoon en vuurwerk etc is, grunge was juist de muziek beweging die het tegenovergestelde was van Kiss, vreemd album, en als hij nou goed was, nee dus!

Kiss in een minimalistische setting werkt voor mij totaal niet.
Waar veel bands juist heel fraai voor de dag komen als je alle poeha weghaalt, geldt dat niet voor Kiss.
Carnival of Souls vind ik een eigenaardige plaat, waar men zakelijk voor de dag wilde komen, maar dat jasje past Kiss in mijn ogen helemaal niet.
Neen, ik vind de gemiddelde score die dit plaatje meekrijgt op deze site nog vrij positief, maar er zijn klaarblijkelijk nog genoeg liefhebbers.

Hier ben ik het niet mee eens, want op Unplugged lieten ze zien en horen dat ze ook oprecht konden zijn en overeind bleven met een minimale setting zonder poeha, en dat de nummers en Kiss als artiesten ook goed inelkaar zitten als muzikanten met alleen hun stem en acoustische instrumenten.

Waar gaat dat poeha-ding eigenlijk over? KISS geeft veel show live, maar hun muziek is altijd behoorlijk rechttoe rechtaan glam- of hardrock geweest. Dus KISS zonder poeha, ik weet zelfs niet wat daar mee bedoeld wordt.

Zeker hun muziek is inderdaad altijd hardrock in de jaren 70 en glamrock in de jaren 80 geweest, maar ik bedoel meer het imago om hun heen met de smink en de extravagante kleding en de grote shows met vuurwerk op het podium. Hun imago met alles eromheen was veel groter en overdrevener dan de muziek die ze altijd maakten die vaak rechtoerechtaan was. En daarom past een plaat als deze ze totaal niet vind ik.

De muziek van KISS is zelden bombastisch. Goin' Blind wordt nog wel eens als proto-grunge gezien. The Melvins en Dinosaur Jr. coverden het nummer zelfs. En luister eens goed naar Modern Day Delilah. Is dat geen grunge gitaarrif? Maar ik ben het er wel mee eens dat de muziek op dit album somber is voor hun doen.

Het probleem vind ik niet dat ze grunge gitaarriffs maken voor een paar losse nummers op andere albums, maar voor een feest en partyband als Kiss is dit een heel album vol met die zware vermoeiende riffs een uur lang achterelkaar door. Dat ze er zelf over twijfelden om hem op de markt te brengen zegt ook wel weer wat, en dat 2/3 jaar na dato. Soms denk ik ook weleens van waarom maken ze dit en brengen ze het op de markt? Puur en alleen maar geld zal toch ook niet de reden zijn, het moet ook leuk zijn en iets toevoegen lijkt mij. Op zich is dit misschien niet eens een slecht album, maar hij ligt mij gewoon niet, te weinig afwisseling en teveel van hetzelfde, en zeker niet iets wat je van Kiss verwacht. Ik zal Modern Day Delilah nog eens een paar keer afspelen, nog niet speciaal op de gitaarriff gelet

2/3 jaar na dato ook weer niet, 19 maanden om precies te zijn. Het album was klaar eind februari 1996 en werd uitgebracht op 28 oktober 1997. Drie maanden na de Reunion tour.

Platenmaatschappij Mercury Records stuurde in juli 1997 faxes en persbulletins naar radiostations en muziekmagazines met de officiële melding: "KISS ALBUM UNLEASHED". Dit was twee weken na het laatste KISS concert in Finsbury Park, London.

Bruce Kulick en Eric Singer stonden ook gewoon stand-by en bleven in loondienst. Het was de bedoeling om 20 concerten te geven met Ace en Peter in make-up, alleen de tour was zo'n succes dat die eerste twee uiteindelijk in december 1996 werden uitgekocht.