KISS - Carnival of Souls (1997)

Nou ik weet nie hoor maar ik kan geen stem herkennen,van Gene,Peter,Paul en Ace.

kan wel kloppen
ace en peter zaten toen al niet meer bij de groep.

Goed stevig en rauw album van ze hoor bijna alle platen zijn we goed, beluisteren waard
cijfer 4

Goede plaat maar erg "on-Kiss". De band zat in een diep dal en een goede plaats als Revenge uit 1991 verkocht voor geen meter. De band liep dus de ene trend na de andere achterna en de trend van de jaren 90 was grunge. Carnival of Souls is dus een grunge plaat geworden maar louter depressieve teksten. Wel vreemd voor een band die zich in de jaren 70 en 80 louter als feestvarkens presenteerde en in elk nummer wel een dame te grazen nam. Louter muzikaal gezien moet ik echter zeggen dat dit een goede plaat is.

Net als The Elder, een van de betere KISS albums. Anders dan hun jaren 70 materiaal, maar daarom niet slechter. Master & Slave is een dijk van een nummer net als Hate en It Never Goes Away. En luister eens naar het gitaarwerk in Seduction Of The Innocent.

Ik vind dit eveneens een van de betere albums, althans na 1979. Het ingetogen I Will Be There, of het laatste goede Gene $immons lied Childhood's End. The Jungle, I Walk Alone (gezongen door Bruce Kulick).... prima album. Jammer dat de release zo'n beetje tussen de Reunie tour en Psycho Circus was gepropt, had meer verdiend.

http://www.youtube.com/watch?v=upPQgJCZ2tA

Ik ken maar weinig van KISS maar wat ik ervan ken vind ik wel lekkere rock op zijn tijd,ik geloof dat dit het op een na laatste studio album van deze heren is.Bestaat deze groep eigenlijk nog wel,of is het gebeurd met deze band,die hun top toch duidelijk in de jaren 70 heeft gehad.Ik vind overigens Alive 1 en 2 veruit de beste albums van deze ooit heersende rockband mid en eind jaren 70.

Fantastisch materiaal, Stanley laat merken dat hij een enorm goede zanger is. Ik denk dat Gene na de reunie geld genoeg had voor een betere auto en pruik . Die dooie wasbeer op z'n kop is geen porem.

Ik was vroeger verslaafd aan hun 'klassieke' materiaal. Tegenwoordig zet ik liever deze plaat, the Elder, de '78 solo platen of 'foute' albums zoals Unmasked of Dynasty op. Binnenkort de klassiekers maar weer eens de klassiekers onder de naald leggen, heb zo'n 40 KISS albums (vinyl).

Een lekker stevig album, ik heb hem net gekocht, vooral Rain en Master & Slave zijn lekker. Vette distortion! Vet album, meer valt er niet over te zeggen

Berichten verplaatst naar Kiss

Ik vind dit niet echt een goed album, snap niks van de meeste nummers. Paul Stanley klinkt wel goed op deze plaat, maar voor het grote deel vind ik dit echt The Final sessions. Hierna is het niet meer goed gekomen met Kiss...

Toch wel een fantastische plaat die meer verdiende dan tussen de reunie tour en Psycho Circus vrijwel geruisloos op de markt gekwakt te worden.

Met name Childhood's end, en the Jungle zijn fraai.

Best wel vette plaat, begint erg lekker met de eerste 6 tracks. De tracks die daarna komen zijn ook nog wel vet, alleen wel een stuk minder. Ik word t op de duur een beetje zat. Misschien had ikdit album de volle buit gegeven als ie een kwartiertje korter had geduurd. Wat ook niet echt meehelpt is de kille, kale sound van dit album. Maar verder staan hier wel heerlijke riffs op. Het valt te prijzen dat KISS veel nieuwe stijlen uitprobeert. En vaak vind ik het nog goed uitpakken ook.

Zo niet KISS !!

Ik ben echt blij dat deze plaat geflopt is . Nu had ik al een gruwelijke hekel aan de muziek uit de jaren 90 , komt mijn fav. band met zoiets aan kakken . Walgelijk .

En toch ..... De nummers zijn niet slecht . Childhoods End is na Naked City misschien wel het beste Gene nummer uit de historie van KISS . En Paul laat zien ook in dit genre een goede compositie te kunnen schrijven .

Na twee of drie keer gedraaid te hebben is ie toch in de kast beland om er niet meer uit te komen .

Uitstekend album van Kiss.

Een hele verandering van sound.

Het nummer van Gene Hate vind ik een topnummer.

Fout....

Op dit album en het volgende album was Kiss weer terug in de originele bezetting met Ace en Peter.

Bruce Kulick & Eric Singer zijn respectievelijk de gitarist en drummer op Carnival of Souls. KISS heeft sinds 1979 geen enkel album meer opgenomen in de originele bezetting en Dynasty (1979) is voor de KISS fans zelfs discutabel. Op het als reunie aangekondige album Psycho Circus (1998) staat maar één song waar alle originele bandleden op mee doen, de rest is ingespeeld door Kevin Valentine (drums), Tommy Thayer en Bruce Kulick (beide gitaar).

btw, je reageert op een bericht van 8 jaar geleden.

Wat vreemd. Ik ben zelf niet enorm bekend met hun jaren 90 albums, maar dit is wat ik er op Wikipedia over kan vinden.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/nl/timeline/5c588d5c484c1a5610c61d9da8d63e49.png

Daar (en op andere sites) staat toch echt dat Ace en Peter van 1997 tot 2001 weer in Kiss speelde.

Deze plaat is wel in 1997 uitgebracht, maar eerder opgenomen, nog in de vorige samenstelling dus...

Carnival Of Souls is naar mijn mening de SLECHTSE Kiss album ever! Wat een rot herrie. Neem alleen het eerste nummer van Gene: Hate. Waardeloos. Lijkt wel een grunch metal band.
Wil je dit vreselijke album ooit es horen: Spotify biedt uitkomst en scheelt je nog geld ook.

johndoe, ga snel op wat Elvis platen stemmen! Met commentaar ajb. Dan zie ik je daar wel verschijnen.

Carnival of Souls valt het best te omschrijven als het grunge album van Kiss. Als de naam Kiss er niet op stond zou er wellicht geen kat naar luisteren. Inspiratieloze nummers met saai gitaarwerk. Misschien toch tijd om het stof van de oude formule te blazen. Al garandeert dat ook geen succes. Ik sla Psycho Circus over.

66/100

Liefst 5 jaar zit er tussen een van de beste albums die Kiss ooit heeft gemaakt; Revenge en deze worp, waar Carnival of Souls echter wel een heel vreemde schijf is gebleken. De liefhebber van Kiss uit de jaren 70 en 80 zal zich bij opener Hate nog wel eens achter de oren krabben, alsof Gene Simmons met Soundgarden in de studio staat, vuig, smerig en het nummer bevat een zware groove. Rain is een beetje van hetzelfde laken het pak maar dan gezongen door Stanley en het is trouwens een dodelijk saaie song. Zo sleept het album zich voort, weg zijn de pakkende catchy nummers, de toegankelijke koortjes en de welbekende kamerbrede refreinen. De gortdroge productie die midden jaren 90 zo in was - maar waar ik zo hekel aan had - zuigt ook nog eens alle dynamiek uit de plaat. Aangezien het album ook nog eens een uur klokt schuif ik maar snel weer Revenge in de lade, wat een verademing in vergelijking met deze worp.

Frappant dat dit album eind mei 2014 een re-release op LP kreeg. Music from the Elder opnieuw op plaat uitgeven kan ik nog inkomen, maar Carnival of Souls... Vond het vroeger een degelijk album nadat Revenge mij nooit echt bij de kladden greep; KISS hoefde zich toen niet zo nodig te bewijzen met loeihard materiaal want er was weinig mis met voorgaande periode, wat mij betreft. Hate, Master & Slave en I Will Be There zijn aangevinkt als favorieten, al zie ik ook wel in dat het niet in het schaad van een Unholy kan staan.

Iedereen noemt het grunge, maar wat mij betreft is het vooral een poging tot grunge. Misschien zeur ik wel teveel, maar naar mijn idee probeert Kiss het heel hard, maar lijken ze het genre niet te vatten. Dat Kiss gretig de ontwikkelingen van rock en metal volgt, spreekt ook niet in hun voordeel. Laten we eerlijk wezen: kun je wel oprechte pessimistische muziek verwachten van een stel oude bokken die financieel al twee decennia binnen zijn?

Kiss geeft zijn eigen draai aan het genre. De focus ligt vooral op het heel traag afspelen de doorgaans uptempo feestrock. De teksten zijn wederom kinderlijk. Toch is hier wel wat positiefs te melden, want het lukt Kiss heel aardig om een fijne sfeer neer te zetten. De muziek heeft wel wat melancholisch en ik hoor ook wel een flinke scheut gothic. Van Simmons blijf ik roepen dat hij moet stoppen met zingen en liedjes schrijven. Stanley begrijpt het iets beter, maar dat resulteert in goede momenten en helaas niet de goede songs. Grappig experiment en interessanter dan de meeste andere platen. Dat dan weer wel.

Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Music From The Elder
3. Kiss
4. Paul Stanley
5. Love Gun
6. Destroyer
7. Dynasty
8. Carnival Of Souls
9. Creatures Of The Night
10. Animalize
11. Lick It Up
12. Revenge
13. Hotter Than Hell
14. Asylum
15. Crazy Nights
16. Peter Criss
17. Dressed To Kill
18. Unmasked
19. Rock And Roll Over
20. Gene Simmons
21. Hot In The Shade

Dit is een intrigerend album. Ik vind achtergrondverhalen over 'na uitkomst van dit album heeft de band niet getourd en er zijn nooit nummers van gespeeld' altijd interessant. Waarom is dit album gemaakt? Waren er wel plannen om er iets mee te doen en zijn deze afgelast na een slechte respons? Het album intrigeert in ieder geval enorm, want nog meer dan Music From The Elder is dit een sound die ik totaal niet met de band associeer. En het werkt best wel voor me. Carnival Of Souls klinkt namelijk als een volwassen album van een band die zich niet meer hoeft te bewijzen en daarmee ongedwongen klinkt

De grap is dat op dit uitgeklede, hardere materiaal de stem van Simmons vele malen beter werkt dan die van Stanley. Het omgekeerde is waar op het moment dat de ballads komen. Childhood's End vind ik echt een baggerslecht lied, maar I Will Be There heeft door Stanley's ietwat gebroken stem (ik merk op dit album voor het eerst wel dat zijn zang aan het afnemen is) een oprechte mooie vibe. Denk dat ik dit een van de weinige echt goeie ballads van de band vind zelfs. De uithalen aan het einde klinken dan weer wel echt goed. Jungle vind ik eveneens een ijzersterk lied en Seduction Of The Innocent is een van mijn favoriete tracks van Simmons hand. Heerlijk psychedelische vibe heeft dat lied. Kulick's eerste vocale bijdrage levert ook nog best een mooi lied op.

Ja, het album duurt te lang, maar ik 'voel' het wel als een oprecht album en kan er zeker van genieten. Er gebeurt muzikaal meer en ook qua sfeerwisselingen gaat de band verder dan de standaard partyrock, maar ditmaal is het songmateriaal sterker dan op Revenge het geval was. Je gaat je toch vragen stellen over de onderlinge verhoudingen en geestelijke gesteldheid van de bandleden op het moment dat een album als dit uitkomt en men er vervolgens niets mee doet. Mocht iemand meer informatie over deze tijd hebben, dan ben ik daar oprecht benieuwd naar.

Tussenstand:
1. Creatures Of The Night
2. Music From The Elder
3. Ace Frehley
4. Paul Stanley
5. Carnival Of Souls
6. Hot In The Shade
7. Dynasty
8. Kiss
9. Animalize
10. Lick It Up
11. Love Gun
12. Revenge
13. Hotter Than Hell
14. Unmasked
15. Asylum
16. Destroyer
17. Crazy Nights
18. Rock And Roll Over
19. Dressed To Kill
20. Peter Criss
21. Gene Simmons

De opnames begonnen al in 1993 en het album was eigenlijk al klaar in september 1994. In eerste instantie was de titel "Head".

Album hoes hier:

https://mikeladano.files.wordpress.com/2012/08/cosartworkflameheadjpg.jpg?w=620

Begin 1995 begon KISS plotseling aan een tour in Australië en Zuid-Amerika en daarna de KISS Expo tour door Amerika. Het album werd telkens uitgesteld. Gene & Paul waren achter de schermen al bezig met de Reunië.

Ik had het album al als bootleg in 1995.

Yup Kiss is denk ik minder het probleem, want die muziek bestond al lang!

Met veel plezier de marathons van lennert en RuudC gelezen. Echter Revenge eindigt op plek 12....dat moet toch wel een typefoutje zijn heren . Zo zie je maar weer dat over smaak niet valt te twisten. In de wisselvallige discografie (echt veel sterke coherente albums hebben de heren immers niet gemaakt) staat Revenge bij mij met stip op 1. Een uitstekende productie, een soldide geheel, stevig en goed doordachte songs. Benieuwd naar de volgende marathon mannen.

Dit dus, maar vertel het de fans vooral niet

Als je aan dit album nog 4* kwijt kan moet je wel een fan zijn.

Zelfs een 5* hang ik eraan! Inmiddels overtuigd van het feit dat dit een briljantje is in de al imposante discography van KISS. Seduction of the Innocent, I Confess, Childhood's End behoren toch tot het beste wat Gene Simmons ons heeft geschonken!