KISS - Carnival of Souls (1997)

Iedereen noemt het grunge, maar wat mij betreft is het vooral een poging tot grunge. Misschien zeur ik wel teveel, maar naar mijn idee probeert Kiss het heel hard, maar lijken ze het genre niet te vatten. Dat Kiss gretig de ontwikkelingen van rock en metal volgt, spreekt ook niet in hun voordeel. Laten we eerlijk wezen: kun je wel oprechte pessimistische muziek verwachten van een stel oude bokken die financieel al twee decennia binnen zijn?

Kiss geeft zijn eigen draai aan het genre. De focus ligt vooral op het heel traag afspelen de doorgaans uptempo feestrock. De teksten zijn wederom kinderlijk. Toch is hier wel wat positiefs te melden, want het lukt Kiss heel aardig om een fijne sfeer neer te zetten. De muziek heeft wel wat melancholisch en ik hoor ook wel een flinke scheut gothic. Van Simmons blijf ik roepen dat hij moet stoppen met zingen en liedjes schrijven. Stanley begrijpt het iets beter, maar dat resulteert in goede momenten en helaas niet de goede songs. Grappig experiment en interessanter dan de meeste andere platen. Dat dan weer wel.

Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Music From The Elder
3. Kiss
4. Paul Stanley
5. Love Gun
6. Destroyer
7. Dynasty
8. Carnival Of Souls
9. Creatures Of The Night
10. Animalize
11. Lick It Up
12. Revenge
13. Hotter Than Hell
14. Asylum
15. Crazy Nights
16. Peter Criss
17. Dressed To Kill
18. Unmasked
19. Rock And Roll Over
20. Gene Simmons
21. Hot In The Shade

Dit is een intrigerend album. Ik vind achtergrondverhalen over 'na uitkomst van dit album heeft de band niet getourd en er zijn nooit nummers van gespeeld' altijd interessant. Waarom is dit album gemaakt? Waren er wel plannen om er iets mee te doen en zijn deze afgelast na een slechte respons? Het album intrigeert in ieder geval enorm, want nog meer dan Music From The Elder is dit een sound die ik totaal niet met de band associeer. En het werkt best wel voor me. Carnival Of Souls klinkt namelijk als een volwassen album van een band die zich niet meer hoeft te bewijzen en daarmee ongedwongen klinkt

De grap is dat op dit uitgeklede, hardere materiaal de stem van Simmons vele malen beter werkt dan die van Stanley. Het omgekeerde is waar op het moment dat de ballads komen. Childhood's End vind ik echt een baggerslecht lied, maar I Will Be There heeft door Stanley's ietwat gebroken stem (ik merk op dit album voor het eerst wel dat zijn zang aan het afnemen is) een oprechte mooie vibe. Denk dat ik dit een van de weinige echt goeie ballads van de band vind zelfs. De uithalen aan het einde klinken dan weer wel echt goed. Jungle vind ik eveneens een ijzersterk lied en Seduction Of The Innocent is een van mijn favoriete tracks van Simmons hand. Heerlijk psychedelische vibe heeft dat lied. Kulick's eerste vocale bijdrage levert ook nog best een mooi lied op.

Ja, het album duurt te lang, maar ik 'voel' het wel als een oprecht album en kan er zeker van genieten. Er gebeurt muzikaal meer en ook qua sfeerwisselingen gaat de band verder dan de standaard partyrock, maar ditmaal is het songmateriaal sterker dan op Revenge het geval was. Je gaat je toch vragen stellen over de onderlinge verhoudingen en geestelijke gesteldheid van de bandleden op het moment dat een album als dit uitkomt en men er vervolgens niets mee doet. Mocht iemand meer informatie over deze tijd hebben, dan ben ik daar oprecht benieuwd naar.

Tussenstand:
1. Creatures Of The Night
2. Music From The Elder
3. Ace Frehley
4. Paul Stanley
5. Carnival Of Souls
6. Hot In The Shade
7. Dynasty
8. Kiss
9. Animalize
10. Lick It Up
11. Love Gun
12. Revenge
13. Hotter Than Hell
14. Unmasked
15. Asylum
16. Destroyer
17. Crazy Nights
18. Rock And Roll Over
19. Dressed To Kill
20. Peter Criss
21. Gene Simmons