Gryphon - Gryphon (1973)

Henry VIII was de componist van "Pastime with good company".
Ik kende alleen de Jethro Tull (rock-)coverversie "King Henry's Madrigal", maar ook dit is beslist een leuke versie. Zo moet het echt destijds geklonken hebben.

Gryphon was niet de eerst die zich over The Unquiet Grave ontfermde en al helemaal niet de laatste.

Maar erg mooi is het wel.

Ik vind het toch nogal een moeilijke plaat om naar te luisteren.

Het komt allemaal zo melig op me over. Een leuk hobby-projectje, maar een echte muziekplaat vind ik het niet. Overigens is de percussie ook nogal rommelig.

Deze plaat is voor mij verreweg het beste album van Gryphon! De andere wel geprobeerd maar los van de mooie hoezen niet te verteren!

Gisterenavond was Gryphon weer in Koog aan de Zaan (Zaandam) , spelend in de zaal van een muziekschool. Zo'n 150 bezoekers waren er om deze groep live te kunnen zien. Dat publiek was diverser dan ik had verwacht. Natuurlijk een groep die de hoogtij dagen uit de jaren 70 nog bewust hebben meegemaakt, maar hier en daar ook een jongere die pas veel later met de groep in aanraking is gekomen. Wat dat betreft behoor ik tot deze tweede categorie, niet geheel qua leeftijd, maar wel dat ik de groep pas 5 jaar geleden heb ontdekt.
De groep was door vertraging bij de kanaaltunnel wat te laat, maar om 21.00 uur begon het concert. Drie oudgedienden uit de jaren 70 waren nog aanwezig, Brian Gulland, die zijn karakteristieke wiite baard had gekortwiekt maar nog steeds veel blaasinstrumenten en piano/orgel bespeelde, Grame Taylor op gitaar en op percussie David Oberle. Drie nieuwe leden (vanaf ongeveer 2019) zorgden er wel voor dat het Gryphon geluid prima klonk.
Een aantal nummers kwam van de eerste plaat van Gryphon, toen Richard Harvey samen met Brian Gulland de belangrijkste muzikanten waren.
De eerste plaat gewoon Gryphon genoemd is denk ik wel het meest toegankelijke, mede door een aantal traditionals.
Gryphon laat hier een mix horen van middeleeuwse folk, klassiek en in wat mindere mate prog. Dat laatste wordt op de volgende platen veel belangrijker. Zowel als Brian Gulland als Richard Harvey hadden een klassieke opleiding genoten en dat is ook te horen. Veel blaasinstrumenten, ook voor ons totaal onbekende zorgen voor een speciaal geluid.
Te denken valt aan Jethto Tull, Gentle Giant en zelf zie ik ook overeenkomsten met Incredible String Band en zelfs Comus. Met deze eerste plaat blijft Gryphon nog redelijk binnen de lijntjes van folk muziek, later zal de prog de overhand hebben en wordt de muziek lastiger, maar wel spannender.
Tijdens het optreden blijkt de muzikaliteit van de leden, het wisselen van veel instrumenten, Brian is nog ongelooflijk goed bij stem en ook percussionist David zingt nog prima. Zeker gezien hun leeftijd. Het optreden maakte wel duidelijk dat in die jaren 70 het wemelde van talent, maar ook van mogelijkheden. Niets was te gek en er waren kansen te over.
Dat de groep nog steeds een klein, maar trouw publiek trekt en ook weer een aantal jaren geleden 2 nieuwe albums hebben opgenomen zegt dat er nog wel steeds behoefte is aan deze authentieke muziek en groep. De eerste plaat is wat dat betreft een goede 'instapper', minder moeilijk dan die hierna worden gemaakt. Maar als je meer van prog houdt zijn juist dat diegene die opvallen.