McAuley Schenker Group - Perfect Timing (1987)

M.S.G. is de afkorting van Michael Schenker Group, of in dit geval McAuley Schenker Group, want de zanger heet Robin McAuley. Hij heeft aan drie albums mogen meedoen: Perfect Timing, Save Yourself en MSG. Bij mij staat hij minzaam bekend als de man met het nekmatje op het voorhoofd. Zijn zangwerk is ok maar ook niet meer dan dat. Het kan me eigenlijk ook niet zo veel schelen, ik luister voornamelijk naar het meer dan voortreffelijk gitaarwerk van Mr. Michael Schenker. Ik zeg “Mr.” want ik heb meer dan een boontje voor het prachtige gitaarspel van hem: een solo is een verhaal met begin, midden en einde. De songs zijn tamelijk opgewekt en commercieel van aard, maar dat gitaarwerk maakt weer meer dan het verschil in mijn zeer bescheiden mening. Ik geniet bijzonder van Gimme Your Love, No Time for Losers (ik stoor me wel enorm aan die fade-out), Get Out en Love Is Not a Game. Velen van dat jong geweld kunnen iets leren van Michael Schenker en ik krik dat gemiddelde iets omhoog.

Echt slecht is het nergens, toch merk ik dat het album af en toe irritatie bij me oproept. Omdat ik het niet goed kan plaatsen, ging ik op zoek naar recensies op andere platforms. Op Rate Your Music vond ik een review by DarthKarl die goed aansluit bij mijn beleving:

'This is a significant step down from any MSG album (...) Most of the real, raw Metal of the old MSG is gone here in favor of loads of commercialism. (...) I can call it listenable, but no more.'

Binnen een kwartier na het luisteren van deze LP, zat er tijdens het ophangen van de was spontaan een Bon Jovi nummer in mijjn hoofd. Dat ervaar ik niet als een goed teken. Deze verdwijnt - samen met McAuley Schenker Group - Save Yourself (1989) - in mijn Hnzm For Sale at Discogs Marketplace.

De bijdragen bij de nieuwe Robin McAuley - Soulbound waren voor mij aanzet om te vervolgen met de carrière van Michael Schenker - plus eens het werk van McAuley te tsjekken.
In 1987 volgde ik vooral de speed- en thrashmetal, waar de ontwikkelingen over elkaar heen buitelden. Toen keerde een oude held terug. Dat de M in MSG plotseling stond voor de onbekende McAuley vond ik be-la-che-lijk: dit is de groep van Der Michael, ex-Scorpions, ex-UFO, één van de beste sologitaristen ter wereld en bovendien uit duizenden herkenbaar met zijn eigen stijl en geluid. De commerciëlere koers vond ik eveneens niks. Veel aandacht heb ik hier dan ook niet aan besteed.

38 jaar later toch maar eens met frisse oren geluisterd en dat verschillende malen. Kan u melden dat het prima arbeidsvitaminen zijn bij het voorjaarsklaar maken van de tuin. Wat opvalt is dat de productie in orde is, wat bij zijn eerste twee soloplaten niet het geval was. Hier echter een vol geluid dankzij veteraan Andy Johns, waarbij ik me niet stoor aan het typische jaren '80-(drums)geluid.
De eerste drie nummers zijn mid- tot bescheiden-uptempo en radiovriendelijk, in mijn oren gericht op de Amerikaanse markt van toen. Ik hoor in de muziek én zangstijl overeenkomsten met Def Leppard en Ratt: McAuleys rauwe stem is alleen net wat lager dan die van Joe Elliott en Stephen Pearcy. Andere associatie: de groep Whitecross met zanger Scott Wenzel, dat in 1987 debuteerde met een titelloos album, hier te horen. Schenker speelt uiteraard prachtige solo's, maar het is te dicht bij de radio- of zelfs glammetal van toen.

Met het vierde nummer van kant 1 No Time for Losers (nee, geen poëzieprijs voor de lyrieken) klinkt echter de wildere kant van Schenker met een riff die zo bij UFO had kunnen worden gespeeld. Na een keer of wat draaien viel op dat de coupletten van Follow the Night in 7/4-maat zijn. Opnieuw iets wat hij in zijn UFO-dagen kon doen: een "rare" maatsoort inzetten.
Met Get Out de tweede knaller op z'n New wave of British heavy metals, wat ik dus liever heb dan de nummers in de stijl van Def Ratt. Love Is Not a Game is dan weer op z'n Amerikaans maar wél met een sterke melodie en Time een ballade met akoestische gitaar, alsof het Scorpions zijn.
Meer akoestische gitaar en echo's van de Scorpions in I Don't Wanna Lose, dat met z'n opbouw mijn vierde favoriet van het album is. Met Rock 'til You're Crazy is daar een vierkant rockende afsluiter, prima op z'n plek.

Maatje Edo is tien jaar jonger dan ik en maakte via dit album kennis met Michael Schenker. Ik snapte zijn enthousiasme nooit, maar dat is veranderd. Valt het me mee? Jazeker. Meer dan dat. Een 7,5 als schoolcijfer.