Carcass - Reek of Putrefaction (1988)
mijn stem
36 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Metal
Label: Earache
-
Genital Grinder (1:32)
-
Regurgitation of Giblets (1:24)
-
Maggot Colony (1:37)
-
Pyosisified (Rotten to the Gore) (2:55)
-
Carbonized Eyesockets (1:11)
-
Frenzied Detruncation (0:59)
-
Vomited Anal Tract (1:45)
-
Festerday (0:22)
-
Fermenting Innards (2:35)
-
Excreted Alive (1:21)
-
Suppuration (2:19)
-
Foeticide (2:46)
-
Microwaved Uterogestation (1:24)
-
Feast on Dismembered Carnage (1:27)
-
Splattered Cavities (1:54)
-
Psychopathologist (1:18)
-
Burnt to a Crisp (2:43)
-
Pungent Excruciation (2:31)
-
Manifestation of Verrucose Urethra (1:02)
-
Oxidised Razor Masticator (3:12)
-
Mucopurulence Excretor (1:09)
-
Malignant Defecation (2:14)
1
geplaatst: 20 september 2021, 17:53 uur
Bij het afspelen van de cd introduceert het album al de sfeer die het met zich meedraagt.
Het eerste wat opvalt is de beklemmende productie die aanvoelt alsof je jezelf een weg probeert te banen door een vochtige jungle om zo terecht te komen bij de grunt van Bill Steer die het vervolg van je muzikale luisterervaring begeleid.
Het opvallende aan Reek Of Putrefaction is met name de vocale chaos die plaatsvindt. In de meeste nummers horen wij een afwisseling tussen de lage vocalen van Bill Steer, de snerende vocalen van Jeff Walker maar zo komt ook de pitch shifted vocalen van Ken Owen voorbij, de vocalen die een standaard werden voor het Goregrind subgenre. Wat opvalt is hoe Jeff zijn vocalen hier alle kanten opgaan en je slechts op momenten doen herinneren aan de platen van Carcass die volgden.
Het album is overladen met pakkende nummers die goed weten te beklijven (Pyosisfied, Oxidised Razor Masticator oa) zowel als korte nummers die voorbij vliegen als een wervelwind.
Een chaos van gitaar solo's die soms veel de luid door de mix heen snijden dragen enkel bij aan de charme die het album met zich meebrengt.
In termen van de sfeer die het album bekleed kan ik geen genre genoot noemen die een album heeft uitgebracht die aan deze kan tippen. Voor mij blijft dit het perfecte album.
5,0*
Het eerste wat opvalt is de beklemmende productie die aanvoelt alsof je jezelf een weg probeert te banen door een vochtige jungle om zo terecht te komen bij de grunt van Bill Steer die het vervolg van je muzikale luisterervaring begeleid.
Het opvallende aan Reek Of Putrefaction is met name de vocale chaos die plaatsvindt. In de meeste nummers horen wij een afwisseling tussen de lage vocalen van Bill Steer, de snerende vocalen van Jeff Walker maar zo komt ook de pitch shifted vocalen van Ken Owen voorbij, de vocalen die een standaard werden voor het Goregrind subgenre. Wat opvalt is hoe Jeff zijn vocalen hier alle kanten opgaan en je slechts op momenten doen herinneren aan de platen van Carcass die volgden.
Het album is overladen met pakkende nummers die goed weten te beklijven (Pyosisfied, Oxidised Razor Masticator oa) zowel als korte nummers die voorbij vliegen als een wervelwind.
Een chaos van gitaar solo's die soms veel de luid door de mix heen snijden dragen enkel bij aan de charme die het album met zich meebrengt.
In termen van de sfeer die het album bekleed kan ik geen genre genoot noemen die een album heeft uitgebracht die aan deze kan tippen. Voor mij blijft dit het perfecte album.
5,0*
* denotes required fields.
* denotes required fields.