Queensrÿche - Live Evolution (2001)
mijn stem
27 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Metal
Label: Sanctuary
-
NM 156 (3:57)
-
Walk in the Shadows (3:37)
-
Road to Madness (5:46)
-
Lady Wore Black (5:29)
-
Take Hold of the Flame (4:56)
-
Queen of the Ryche (5:01)
-
London (5:16)
-
Screaming in Digital (3:48)
-
I Remember Now (1:14)
-
Revolution Calling (5:14)
-
Spreading the Disease (2:30)
-
Requiem (1:14)
-
Spreading the Disease (Part II) (1:49)
-
The Mission (5:46)
-
Suite Sister Mary (10:42)
-
I Don't Believe in Love (4:23)
-
Empty Room (1:22)
-
Eyes of a Stranger (6:17)
-
I Am I (4:05)
-
Damaged (4:12)
-
Empire (4:50)
-
Silent Lucidity (5:28)
-
Another Rainy Night (4:38)
-
Jet City Woman (5:22)
-
Liquid Sky (5:00)
-
Sacred Ground (4:06)
-
Falling Down (5:17)
-
Hit the Black (3:40)
-
Breakdown (4:03)
-
The Right Side of My Mind (6:30)
0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 17 juni 2012, 08:56 uur
Het is hun eigen schuld. Huh? Het is hun eigen schuld dat ik dit livealbum met het mes tussen de tanden en alle zintuigen op scherp beluister want met een dergelijke setlist laat je mijn tikkertje iets sneller tikken. Onderverdeeld in 4 “suites”, EP/Warning/Rage Suite, Mindcrime Suite, Empire/Promised Land Suite en HITNF/Q2K Suite schep je grote verwachtingen.
Over de kwaliteiten van de songs van de eerste drie suites kun je niet moeilijk doen, het is de periode waarin Queensrÿche uit de oersoep van Amerikaanse power metaal kroop en als een raket hemelse hoogtes bereikte in het muziekuniversum. De vierde suite heeft zijn momenten maar ondertussen zijn ze al lang weer op Moeder Aarde geland. Mensen die mij kennen weten wat ik van Queensrÿche vind en hun albumreeks tot en met Promised Land, stuk voor stuk meesterwerkjes van meesterlijke muzikanten en onderling fel gevarieerd.
Mijn verwachtingen worden niet ingelost, ondanks de prima setlist (ook vanaf nummer 24). Ik stoor me hier en daar aan de zang van Geoff Tate, eens een wereldzanger maar nu kort van adem en soms net niet de hoge noten halend. Verstaanbaar want hij wordt ook een dagje ouder, moet hij maar zijn stem verzorgen. Hij heeft hulp nodig met veranderingen in zanglijnen, galm op de zang en achtergrondkoortjes op tape. Leeftijd achterhaalt iedereen wel en zeker een zanger met zijn specifieke eigenschappen en kwaliteiten. De ritmesectie met Scott Rockenfield en Eddie Jackson is rotsvast en zoals altijd betrouwbaar. Nog een probleem heb ik met de gitaristen, niet met Michael Wilton die meer dan zijn werk doet maar met Kelly Gray, die de schoenen van voorganger Chris DeGarmo niet kan vullen met zijn zwakke gitaarpartijen (voorbeeld: Walk in the Shadows) en niet zo vertrouwd lijkt met het concept twingitaarwerk. Staat hij daarom achterop in de mix ten opzichte van Michael Wilton?
Silent Lucidity blijft eenzame klasse maar het weglaten van het snelle deel van Roads to Madness vind ik een regelrechte schande, speel het volledig of speel het niet! Het is een registratie van twee optredens op 27 en 28 juni 2001 in The Moore Theatre in Seattle, Washington. Ze spelen een thuismatch maar horen jullie veel interactie met het publiek? Hun eerste echte livealbum (Operation: Livecrime uit 1991 laat ik even buiten beschouwing) en het ontgoochelt een beetje.
Over de kwaliteiten van de songs van de eerste drie suites kun je niet moeilijk doen, het is de periode waarin Queensrÿche uit de oersoep van Amerikaanse power metaal kroop en als een raket hemelse hoogtes bereikte in het muziekuniversum. De vierde suite heeft zijn momenten maar ondertussen zijn ze al lang weer op Moeder Aarde geland. Mensen die mij kennen weten wat ik van Queensrÿche vind en hun albumreeks tot en met Promised Land, stuk voor stuk meesterwerkjes van meesterlijke muzikanten en onderling fel gevarieerd.
Mijn verwachtingen worden niet ingelost, ondanks de prima setlist (ook vanaf nummer 24). Ik stoor me hier en daar aan de zang van Geoff Tate, eens een wereldzanger maar nu kort van adem en soms net niet de hoge noten halend. Verstaanbaar want hij wordt ook een dagje ouder, moet hij maar zijn stem verzorgen. Hij heeft hulp nodig met veranderingen in zanglijnen, galm op de zang en achtergrondkoortjes op tape. Leeftijd achterhaalt iedereen wel en zeker een zanger met zijn specifieke eigenschappen en kwaliteiten. De ritmesectie met Scott Rockenfield en Eddie Jackson is rotsvast en zoals altijd betrouwbaar. Nog een probleem heb ik met de gitaristen, niet met Michael Wilton die meer dan zijn werk doet maar met Kelly Gray, die de schoenen van voorganger Chris DeGarmo niet kan vullen met zijn zwakke gitaarpartijen (voorbeeld: Walk in the Shadows) en niet zo vertrouwd lijkt met het concept twingitaarwerk. Staat hij daarom achterop in de mix ten opzichte van Michael Wilton?
Silent Lucidity blijft eenzame klasse maar het weglaten van het snelle deel van Roads to Madness vind ik een regelrechte schande, speel het volledig of speel het niet! Het is een registratie van twee optredens op 27 en 28 juni 2001 in The Moore Theatre in Seattle, Washington. Ze spelen een thuismatch maar horen jullie veel interactie met het publiek? Hun eerste echte livealbum (Operation: Livecrime uit 1991 laat ik even buiten beschouwing) en het ontgoochelt een beetje.
* denotes required fields.
* denotes required fields.