Mavis Staples - One True Vine (2013)

Kort en krachtig album met een lekkere stevige bas. Alleen jammer van het te hoge hallelujah gehalte. Zonde want dit is precies de soul/blues sound waar ik zo van houd.

Zonder al het 'praise the lord' gedoe met gemak 4,5*, nu 3*

Gek he dat Halleluja gehalte. Bij Mavis en veel van haar generatie genoten liggen hun muziekale roots in de kerk, daar zijn de meesten hun muziekale carriere begonnen en zo als volgens mij wel algemeen bekend is heeft de kerk en hun Gospels nog steeds een zeer grote invloed op de oudere afro-amerikaanse bevolking. Neem bv Charles Bradley gisteren op NSJ ik quote de beste man maar even (luid schreeuwend met die rauwe hese stem van hem) "Do you wanne go to church, Raise your hands to The Lord and scream yaaah" en de handen gingen de lucht en en men schreeuwde yaaah. Of wat te denken van The Godfather of Soul die zijn live shows doordrenkte van het geloof zeker op latere leeftijd. Of Marvin Gaye, Al Green, Bill Withers, Stevie Wonder, Bobby Womack (ook gisteren weer tijdens NSJ) en zo kan ik er nog wel tig opnoemen die allemaal The Lord er bij halen live of op plaat.
Nee Gospel zit zeer vast verankerd in de Soul en dat is maar goed ook.

Dus nee ik vind het helemaal niet vreemd die religieuze inslag bij veelal de "oudere" soul artiesten.
Het hoort simpel weg bij de muziek Soul en Gospel zijn erg met elkaar verwoven.
Heb 1x in mijn leven een echte gospel dienst meegemaakt in de V.S. en dat vergeet je van je lang zal je leven niet meer Raymond van het Groenewoud omschreef het zeer treffend in zijn Liefde voor Muziek
"Ik zag de grootvader van Prince en hij leidde daar een kerkdienst, ole ola
Oeh beminde gelovigen, dat was nogal eens een kerkdienst, ole ola
Niet zoals hier waar menige uitgescheten kruidenier met een wezenloos grijs kostuum komt luisteren naar een mummelende pastoor, ole ola
Nee het was een stel uitgelaten zwarte apen on de zotste stond van voor, ole ola"

Nu ik hier tog bezig ben dan ook maar gelijk mijn mening over Mavis haar laatste:

Dit is wederom een schitterende Southern Soul / Gospel / Blues album van Mavis, sterke nummers in kwalitatief goede arragementen. Mavis brengt de nummers vol overgave en met passie en bezieling gezongen. Net als haar vorige 3 albums is ook dit album weer een getuigenis van haar kunnen. Samen met oa. Bettye LaVette, Betty Harris en Candi Staton houden zij de Soul / Gospel traditie hoog.
Dit is gewoon zeer goede Southern Soul / Blues in de traditie van Muscle Shoals zo als die al ruim 60 jaar gemaakt word en als het aan de dames licht gaan ze er ook nog wel even mee door.
Van mij mogen ze en ook live zijn deze dames nog zeer de moeite waard ik durf zelfs te stellen dat mening R&B zangeresje heel jaloers is op deze dames en zo niet dan zouden ze dat wel moeten zijn.

Als niet religieus persoon heb ik religieuze muziek wel altijd interessant gevonden. Er gaat een bepaalde passie en beleving achter schuil die ik intrigerend vind en zeker als het wordt verpakt in de blues en soul zoals die is te horen op "One True Vine". De religieuze thematiek vind ik dus nergens storend. Jeff Tweedy zorgt wederom voor een heerlijke productie, maar speelt ook nog eens bijna alle instrumenten in. Afhankelijk van de toon van het liedje klinkt de muziek enerzijds opbeurend en opgewekt en anderzijds duister, donker en dreigend. Die tegenstelling hoort ook een beetje bij religie en dat draagt op een positieve manier bij aan mijn luisterbeleving. "One True Vine" is wederom een prima album van Mavis Staples. Ze zet zo in de herfst van carrière toch een prima reeks albums neer. Deze gospelblues is wat mij betreft zeer geslaagd en is het beste wat je kunt krijgen los van een echte gospelkerkdienst uit het zuiden van de Verenigde Staten.