Dokken - Dysfunctional (1995)

Dokken is in mijn ogen een halfslachtig top-hardrockband waarvan ze hun piek beleefden met dit machtige Dysfunctional uit 1995 alweer. Halfslachtig omdat ze op 2 albums na (deze en Tooth And Nail) geen enkel werk te vinden is die over de hele linie even sterk is. Zelfs op de meest geprezen Under Lock And Key staan een aantal tracks die niks aan zijn. Naast het feit dat het erg aan populaire hairband poppy tunes onderhevig was. Dat de twee hoofdrolspelers Don Dokken (zang) en George Lynch (stergitarist) constant met elkaar overhoop lagen, hielp daarbij ook niet. Maar daarentegen staan op elk album wel zeker 2 sterke tracks op. Daarom heb ik ze altijd wel gevolgd. Ook nu dat er weer een nieuwe Dokken plaat aankomt zal ik zeker het tot mij nemen maar de verwachtingen zijn allang niet hoog meer.
Dysfunctional (what's in the name!...) kent geen enkel zwak moment, alle tracks zijn van hoge kwalitiet, zijn lekker afwisselend. Van het mooie Nothing Less To Say tot het snoeiharde What Price. Of The Maze die een fraaie combi maakt van hard en zacht. of het heerlijk groovende Too High To Fly. En zo kan ik nog wel effe doorgaan. Je hoort invloeden van The Doors, Van Halen en zelfs The Beatles. En dit alles erg homogeen geproduceerd, klasse gewoon!