Dead Kennedys - Plastic Surgery Disasters (1982)

In mijn Punk periode vond ik deze band eigenlijk wel best te pruimen. Zeker door de zanger zijn aparte stem en hun muziek is niet zoals de meeste punk-bands uit die tijd. Luister naar Terminal Preppie met als break een of ander toetertje. Schitterend.
Mijn favorieten op deze schijf : Buzzbomb (lekkere riff en onweerstaanbare bas) - Forestfire (Het achtergrond zangereske) - Halloween (Fantastisch gegin door de gitarist - om te kwijlen) en I'm the owl (Over het algemeen meesterlijke song) Deze plaat zou in elke muziekliefhebber zijn platenkast moeten zitten !!!!

Ik vind Plastic Surgery Disasters in alle opzichten een vooruitgang op het debuut. Nóg scherpere teksten en meer muzikale inventiviteit. En daarmee het beste Dead Kennedys album.

Na een zakelijke mededeling schiet het album in het allerhoogst mogelijke tempo uit de startblokken met Government Flu. We zitten gelijk in full blast paranoia modus. Check ook het geweldige artwork in het cd-boekje wat hier mooi op aansluit.

Terminal Preppie is een geweldig bijtend nummer. Het brandt studenten (type "jock") tot de grond toe af. My ambition in life is to look good on paper. Kekke ironische trompetjes maken het des te leuker.

Het afwisselend snel-langzame Trust Your Mechanic staat ook al bol van de paranoia, jegens de medische wereld die mensen ziekten aanpraat en er vervolgens rijk mee wordt door die zogenaamd te genezen. Manische drive in de snelle stukken door de roffelende drums.

Well-Paid Scientist gaat over een bepaalde MuMe-user die zwaar overbetaald wordt . Muzikaal één van de hardste nummers op de plaat, het schuim lijkt hier op Jello's lippen te staan.

Een grommende Jello Biafra (hij maakt motorgeluiden) luidt Buzzbomb in. Ook weer een furieus nummer wat handelt over mensen die status onlenen aan hun auto. Dat het slecht afloopt met de hoofdpersoon (zijn auto wordt gemold door de politie) lijkt een staaltje poetic justice.

Forest Fire wordt voorafgegaan door een uitermate grappig introotje waarin iemand, helemaal high van "weird berries", een bosbrand sticht waarop de rijke stinkerds die in de naburige wijk wonen, hun strengbewaakte forten (i that a house or a fortress against the rest of the world?) tot de grond toe zien afbranden. Het is een simpel verhaaltje waarin genadeloos de decadente levensstijl van bepaalde Californërs met de grond toe gelijk wordt gemaakt.

Halloween vind ik het minste nummer van de plaat, maar nog steeds 4 sterren waard. Het energielevel is hier net wat minder dan op de rest van de nummers, en ook de tekst is minder scherp. Volgens mij gaat het over mensen die Halloween het hoogtepunt van het jaar vinden, waar ik me verder niet zo mee kan identificeren.

Winnebago Warrior is dan weer hilarisch. Handelend over burgermannetjes die met hun gezin in de Winnebago (= een auto) gepropt "the great outdoors" in gaan. Muzikaal lijkt het wel een mengseltje van Rawhide en reclamespotjes-muziek. Om de passage
littered camp grounds, folding chairs
Feed Doritos to the bears
Honey, quick get the Polaroid
Lig ik altijd dubbel.

Na al deze ongein komt Riot, met zijn on-punkige speellengte van zes minuten een bijna-epos over de geneugten van rellen, en over nodeloos politiegeweld (zie ook Aslan's post). Muzikaal ook weer erg fijn. De sfeer van de cd wordt ook weer grimmiger vanaf hier.

Bleed For Me is ook een voltreffer. Geschreven in het Reagan-tijdperk maar het zou nog steeds van toepassing kunnen zijn. Zeker nog tot en met Bush. Tekstueel een erg complex nummer. Het lijkt te handelen over de buitenlandse politiek van Amerika, die slechts om olievoorraden veilig stellen draait, maar tegelijk ook over de mensen die tegen dit beleid zijn en door de Secret Police worden verhoord en slecht behandeld. Klinkt allemaal wat overdreven maar de kracht van Biafra's teksten is dat hij met weinig woorden heel veel aan de kaak weet te stellen.

Paranoia, paranoia. Biafra's favoriete thema is ook weer volop aanwezig op I Am the Owl, wat handelt over de het stiekem afluisteren van linksdenkenden door de CIA. You demonstrate against everything we like. Volgens mij voelde Jiafra zich ook flink opgejaagd, wat gezien zijn teksten en kritieken natuurlijk helemaal niet ondenkbeeldig is.

Dead End is opeens verrassend persoonlijk. Het enige nummer op de plaat dat niks aan de kaak stelt, maar het gevoel van verlies van vriendschap en liefde beschrijft. Best deprimerend. Muzikaal vind ik dit niet zo'n boeiend nummer.

De plaat sluit af met Moon Over Marin. Het is het meest melodieuze en toegangkelijke nummer en handelt over milieuvervuilig en een onleefbare toekomst. Best wel weer apocalyptisch.

Ik vind Plastic Surgery Disasters een geniale plaat. Zeer scherpe teksten en muziek, die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. En vlak ook het erg goede artwork (niet zozeer de cover maar de collages in het cd-boekje) niet uit. In elkaar geknipt en geplakt door Jello Biafra vult het de cd ook echt aan.
Éen nummer dat ik tekstueel iets minder vind (Halloween) en muzikaal (Dead End) gaan mij er niet van weerhouden deze plaat de volle mep toe te kennen.

Favorieten... ik heb Terminal Preppie, Well Paid Scientist en Riot aangekruist maar dat hadden zo ook drie anderen kunnen zijn.

Tot slot nog een paar echte plastic surgery disasters.

Hier word men als muziekliefhebber vrolijk van.
Muziek is top,maar mede dankzij de geniale teksten en stem van Biaffra is dit wat mij betreft tijdloos.

Een dikke 5.