The Devil's Blood - III: Tabula Rasa or Death and the Seven Pillars (2013)
mijn stem
12 stemmen
Nederland
Rock
Label: Ván
-
I Was Promised a Hunt (22:01)
-
The Lullaby of the Burning Boy (4:11)
-
...If Not a Vessel? (4:47)
-
In the Loving Arms of Lunacy's Secret Demons (5:54)
-
Dance of the Elements (9:39)
-
White Storm of Teeth (10:00)
-
Tabula Rasa (8:23)
0
geplaatst: 16 juni 2013, 12:05 uur
Goed. De de drums hadden inderdaad best even met een echte kit ingespeeld kunen worden. De gitaren en de bas hadden best nog even wat punch kunnen krijgen. Maar tjonge, jonge als dat alles is... Zet nog eens het viersporendebuut van Emperor op en besef dat dingen best veranderd zijn de afgelopen vijfentwintig jaar.
Muzikaal gezien is er ook nogal wat veranderd in het totaalplaatje van The Devil's Blood. Catchy tunes a la Cruel Lover of Christ Or Cocaine zijn min of meer losgelaten en hebben plaatsgemaakt voor meer zweverig spul a la Feverdance.
De binnenkomer I Was Promised A Hunt vergt wat dat betreft direct het uiterste van de luisteraar. Het is een psychedelisch doommonster dat lronkelend via de buitenwijken van de ongebruikte delen van de hersenen zijn weg naar binnen zoekt. Als ik halverwege In the Loving Arms of Lunacy's Secret Demons ben, meen ik toch weer in vertrouwd Devil's Blood vaarwater te zijn geraakt. Een lekker stuwende track met bezwerende zanglijnen van Farida Lemouchi. Oh, en wat een schitterende solo, trouwens.
Ook het compactere The Lullabye Of The Burning Boy is eerder een rituele dans die langzaam naar orgastische climaxen toewerkt dan dat er sprake is van een lekker wegluisterend nummer. Dat treffen we pas aan bij ...If Not A Vessel. Een poppy rocksong met een hoog 60's gehalte. Opnieuw erg dromerig, maar gemakkelijker te behappen.
De laatste drie tracks zijn weer van een aanzienlijke speelduur en weer iets experimenteler van aard. Mocht The Devil's Blood doorgegaan zijn, had ze hiermee vast geen poot aan de grond gekregen bij het hippe brillen dragende 3fm publiek. Even leek het die kant op te gaan, maar Selim is een kunstenaar van het eigenwijze soort. Hij trok de stekker er op het hoogtepunt uit. Al meen ik tussen de regels van het interview dat hij aan Aardschok gaf, op te maken dat enige druk op familiaire banden ook een rol speelden bij het besluit.
Ik ben blij dat hij dit spul toch uitbrengt, want het is, met even doorbijten, toch een album dat ik niet had willen missen. Soms pakkend en gemakkelijk, maar meestal ritualistisch en bevreemdend. Een dans met de natuur. Oog in oog met Het Kwaad met het besef dat wij allen onderdeel zijn van één en hetzelfde universum.
Muzikaal gezien is er ook nogal wat veranderd in het totaalplaatje van The Devil's Blood. Catchy tunes a la Cruel Lover of Christ Or Cocaine zijn min of meer losgelaten en hebben plaatsgemaakt voor meer zweverig spul a la Feverdance.
De binnenkomer I Was Promised A Hunt vergt wat dat betreft direct het uiterste van de luisteraar. Het is een psychedelisch doommonster dat lronkelend via de buitenwijken van de ongebruikte delen van de hersenen zijn weg naar binnen zoekt. Als ik halverwege In the Loving Arms of Lunacy's Secret Demons ben, meen ik toch weer in vertrouwd Devil's Blood vaarwater te zijn geraakt. Een lekker stuwende track met bezwerende zanglijnen van Farida Lemouchi. Oh, en wat een schitterende solo, trouwens.
Ook het compactere The Lullabye Of The Burning Boy is eerder een rituele dans die langzaam naar orgastische climaxen toewerkt dan dat er sprake is van een lekker wegluisterend nummer. Dat treffen we pas aan bij ...If Not A Vessel. Een poppy rocksong met een hoog 60's gehalte. Opnieuw erg dromerig, maar gemakkelijker te behappen.
De laatste drie tracks zijn weer van een aanzienlijke speelduur en weer iets experimenteler van aard. Mocht The Devil's Blood doorgegaan zijn, had ze hiermee vast geen poot aan de grond gekregen bij het hippe brillen dragende 3fm publiek. Even leek het die kant op te gaan, maar Selim is een kunstenaar van het eigenwijze soort. Hij trok de stekker er op het hoogtepunt uit. Al meen ik tussen de regels van het interview dat hij aan Aardschok gaf, op te maken dat enige druk op familiaire banden ook een rol speelden bij het besluit.
Ik ben blij dat hij dit spul toch uitbrengt, want het is, met even doorbijten, toch een album dat ik niet had willen missen. Soms pakkend en gemakkelijk, maar meestal ritualistisch en bevreemdend. Een dans met de natuur. Oog in oog met Het Kwaad met het besef dat wij allen onderdeel zijn van één en hetzelfde universum.
* denotes required fields.
* denotes required fields.