Neil Diamond - 12 Songs (2005)

Neil Diamond eindelijk te pruimen

Zo kan het dus ook. Eindelijk heeft Neil Diamond eens een goeie plaat gemaakt. En dat in de nadagen van zijn zangcarrière. Het heeft iets treuerigs. Jarenlang is hij genegeerd door de serieuze popscene. Hij trekt één keertje een echt goede producer aan en krijgt prompt van alle kanten lof toegezwaaid. Mijn conclusie is: dan heeft hij al die jaren toch iets verkeerd gedaan.

Neil Diamond heeft een zware, eikenhouten stem. Die kan heel mooi zijn, maar hij kan net zo gemakkelijk doorslaan naar het kitscherige en pathetische. En dat is eigenlijk altijd gebeurd. Neil Diamond is die zware stem plus strijkers plus echo en dan heb je dat dramatische geluid dat zo bij hem is gaan horen.

Het eerste wat opvalt op 12 songs is dat die echo blijkbaar niet aan Diamond vastzit. Geen echo’s op deze plaat en dat klinkt al een stuk fijngevoeliger. Verder geen zwaar aangezette strijkorkesten, maar het pure werk: piano, gitaar en af en toe een orgeltje (met name in I’m on to you zit een heerlijk swingend Hammond-orgeltje en zelfs sfeervolle, gedempte trompetjes). Hier hoor je Rock Rubin aan het werk, de producent die ook die vier prachtige Johnny Cash-platen American recordings heeft gemaakt.

Rubins recept is puur, gevoelig, fijnzinnig, echt, rauw. Geen poespas. Laat de song voor zichzelf spreken. De zware stem van Diamond doet de rest. De liedjes komen nu al een stuk echter en authentieker over dan in de traditionele Neil Diamond-stijl. Diamond is een klassieke songschrijver; op de liedjes is niet veel aan te merken. Recht-toe-recht-aan en vaak mooi en melodieus. Daarmee is meteen gezegd dat er niet veel verrassends of vernieuwends bij Diamond te horen is. Het is gewoon iemand die weet hoe je een goede popsong schrijft, en nu gelukkig ook weet hoe je die smaakvol op CD zet.